Schrijfsels.
Live Last read · last published · next check
Op de Nederlandse literaire blog Tzum zag ik vanmorgen dit filmpje van Louis Paul Boon, waarin hij zijn, nou ja, gevoelens uit over drukke vakantiebestemmingen. Ik verken zelf graag andere horizonten, maar tegelijk herken ik me zo goed in wat Boon zegt - en hoe ouder ik word, hoe beter. Ik kwam al altijd graag thuis van een vakantie, maar steeds vaker blijf ik ook graag thuis - met een boek, de…
Een paar weken geleden kreeg ik een vraag in mijn mailbox: of ik voor de maand juli ‘gastvisser’ wilde zijn voor Aanlegplaats. Aanlegplaats is een verzamelwebsite van de beste Nederlandstalige blogs en Substacks. De redactie onderhoudt er een bibliotheek — ‘de haven’ — en deelt daarnaast elke week drie mooie stukjes. Eens per maand vragen ze iemand anders om die drie stukjes te ‘vangen’, en zo’n…
Over 'In mijn hoofd zwemmen vissen' van Tom Wouters
Al jaren wist ik het: ik wilde een Olivetti Lettera 32, in die prachtige appelblauwzeegroene kleur (voor de Nederlandse lezers: appelblauwzeegroen is het prachtige Vlaamse woord voor ‘turquoise’). Ik wist ook dat ik een gerestaureerd exemplaar wilde, zodat ik ze nog zou kunnen gebruiken. Op tweedehandssites had ik er al veel zien passeren, maar de exemplaren die opdoken hadden vaak zware…
Gisteren postte ik op Facebook foto’s van bloemen uit mijn vaders tuin. Dat doe ik elk jaar, omdat hij van die bescheiden tuin telkens weer een paradijs weet te maken, en dat al zolang ik me kan herinneren. Ik post die foto’s omdat ik trots op hem ben, en omdat ik weet, hoewel hij dat nooit met zoveel woorden zal zeggen - als kind uit een arbeidersgezin is heel onbescheiden zeggen dat je trots…
Over Lieke Marsman (1990-2026)
Vorige week was het een jaar geleden dat ik de Mont Ventoux beklom. Ik kan het soms zelf nog steeds nog niet geloven. Het blijft een prestatie waar ik vandaag zowel fysiek als mentaal nog de vruchten van pluk. Als ik denk dat iets me onmogelijk gaat lukken, zeg ik soms tegen mezelf: maar je hebt de Ventoux beklommen. Ik schreef er vorig jaar voor de Tourgids van Knack een reportage voor, waarvan…
Ik sta in de keuken met een lijstje. Kaarsen. Lucifers. Conserven. Blikopener. Drie tot tien liter water per persoon per dag, ook om de wc door te spoelen. Een fluitje. Jodiumtabletten. Wc-papier. Denk aan de coronacrisis, zegt het Crisiscentrum, en ik denk inderdaad aan de coronacrisis: mensen die elkaar bij de Delhaize naar de keel vlogen voor één pak zacht toiletpapier. Dit is geen…
- koning op de fiets, en koning van de eenvoud
Erik Vlaminck wint de Arkprijs van het Vrije Woord — en het is hoog tijd
In juni 2009 trok ik een maand met de trein door Iran, samen met de fantastische fotograaf Pieter-Jan De Pue. Er waren presidentsverkiezingen op 12 juni. Algemeen werd verwacht dat de hervormingsgezinde kandidaat Mir-Hossein Mousavi het zou halen. Het plan was om drie maanden door het land te reizen — maar daar stak het regime een stokje voor. Die maand schreef ik columns voor De Standaard . Later…
Gisteren was ik jarig. Maar ik schreef daarnet op Facebook dat het echte feest vandaag is. Dat is geen overdrijving. Vandaag start het Vlaamse wielerseizoen. Vandaag is het de Omloop Het Nieuwsblad — die vroeger Omloop Het Volk heette, en die naam was nog beter, vond ik altijd, want het Volk, dat waren wij. Vandaag wordt er gevloekt op hellingen en gebeden in slipstreams. Vandaag is het weer…
De eerste keer dat ik het hoorde, dacht ik dat er iets ontbrak. Niet in de zin, maar in de jongere die de zin uitsprak. Ze keek me aan en zei, met de achteloosheid van iemand die constateert dat het buiten donker is: ‘Ik stuur je.’ Dat was alles. Ik wachtte. Er kwam niets meer. ‘Je stuurt me’, zei ik. ‘Wat?’ Ze keek me aan met de uitdrukking die jongeren reserveren voor mensen die vragen waarom je…
Gisterenavond zat ik te niksen. Gedachteloos, doelloos, met een hoofd dat even van niemand is. Ik dacht aan mijn grootmoeder. En toen, uit het niets, schoot haar telefoonnummer door mijn hoofd. Ze is in 1994 overleden. Ik heb dat nummer tweeëndertig jaar niet meer gebeld en er tweeëndertig jaar niet meer aan gedacht. Maar daar stond het. Elk cijfer op zijn plek. Ik belde mijn moeder. Of het…
Er zijn schrijvers die groot zijn, en er zijn schrijvers die groter zijn dan het woord groot. Cees Nooteboom was dat laatste. Een monument, ja, maar dan eentje dat bewoog. Dat reisde. Dat keek. Dat de wereld beschreef alsof hij haar voor het eerst zag en tegelijk al eeuwen kende. Ik was ooit samen met hem genomineerd voor de VPRO Bob den Uyl-prijs. Hij voor ‘Scheepsjournaal’, ik voor mijn debuut…
‘An hour, once it lodges in the queer element of the human spirit, may be stretched to fifty or a hundred times its clock length.’ (Virginia Woolf, Orlando ) In de wekelijkse Books Briefing van The Atlantic schrijft redacteur Boris Kachka over een menselijke eigenschap die ook in het smartphonetijdperk overeind blijft: we houden van een uitdaging. Het internet bulkt van de virale competities, de…
Aan de kassa in de supermarkt staat een vrouw af te rekenen. Ze ziet er sjofel uit, en moe. Ze kijkt naar de rij wachtenden achter haar en begint uit het niets te schreeuwen tegen twee kleine jongens voor me, in een taal die ik niet kan thuisbrengen. Haar stem klinkt steeds luider. ‘Rustig’, zegt de kassierster. De vrouw begint nog harder te roepen. De jongens kijken mekaar vragend aan. De…
Een nieuw jaar, een ander soort nieuwsbrief
Dit is de twintigste aflevering van mijn nieuwsbrief ‘Mijn Week in Woorden’. Elke zondagmorgen vertel ik welke woorden me de voorbije week hebben geraakt of kwaad gekregen; mij hebben doen lachen of gelukkig gemaakt. Alsook: wekelijks een boekentip, plus het gedicht, het (vergeet)woord en het beeld van de week. Ann De Craemer is a reader-supported publication. To receive new posts and support my…
Dit is de negentiende aflevering van mijn nieuwsbrief ‘Mijn Week in Woorden’. Elke zondagmorgen vertel ik welke woorden me de voorbije week hebben geraakt of kwaad gekregen; mij hebben doen lachen of gelukkig gemaakt. Alsook: wekelijks een boekentip, plus het gedicht, het (vergeet)woord en het beeld van de week. Deze nieuwsbrief staat volledig in het teken van de genocide in Gaza. Omdat wegkijken…
