Bei PLATO hat syllogizesthai die Bedeutung des Folgerns aus Gegebenem (Phileb. 41 C. Theaet. 186 D). Nach ARISTOTELES ist der Schlu� (syllogismos) logos, en h� tethent�n tin�n heteron ti t�n keimen�n ex anank�s symbainei dia t�n keimen�n (Anal. pr. I 1, 24b 18). Die Pr�missen (protaseis) enthalten die akra (extrema) und den horos mesos (terminus medius). Zu unterscheiden sind: Induktionsschlu� (ho dia t�s epag�g�s syllogismos, l. c. II 23, 68b 13 squ.) und Syllogismus (ho dia tou mesou syllogismos, ib.). Ferner syllogismos apodeiktikos und dialektikos (Anal. post. I 2, 72 a 5), eristischer, rhetorischer Schlu� (s. Enthymem, Epicheirem). Die Stoiker definieren den Schlu� (logos) als syst�ma ek l�mmat�n kai epiphoras (Sext. Empir. Pyrrh. hypot. II, 135 squ.. Adv. Math. VIII, 302). Die Schl�sse zerfallen in synaktikoi (g�ltige) und asynaktoi (Pyrrh. hyp. II, 137). der Schlu� ist atel�s (unvollst�ndig) oder teleios (vollst�ndig). Die hypothetischen (s. d.) Schl�sse werden schon er�rtert. - Die Skeptiker behaupten, jeder Syllogismus sei ein Zirkelschlu�, indem der Obersatz, auf den die Conclusion sich st�tzt, zu seiner G�ltigkeit schon die der Konklusion voraussetze (Pyrrh. hyp. Tl, 193 squ., 20,4 squ.).
Nach DUNS SCOTUS ist der Syllogismus �oratio, in qua quibusdam positis ab his quae posita sunt, aliquid accidit de necessitate, eo quod haec sunt� (Analyt. prior. I, qu. 5). - Nach PETRUS RAMUS ist der Syllogismus �argumenti cum quaestione firma necessariaque collocatio, unde quaestio ipsa concluditur atque aestimatur� (Dial. inst. p. 29). Die Unn�tzlichkeit des Syllogismus behauptet J. B. VAN HELMONT. Die Erkenntnis der �bereinstimmung der Dinge ist schon vor dem Schlusse notwendig (Logica inutil. p. 41 ff). Auch F. BACON bek�mpft die Wertsch�tzung des Syllogismus, der keine Erkenntnisse der Dinge verschaffe. �Syllogismus ad principia scientiarum non adhibetur, ad media axiomata frustra adhibetur, cum sit subtilitati naturae longe impar. Assensum itaque oonstringit, non res� (NoV. Organ. I, 13). �Syllogismus ex propositionibus constat, propositiones ex verbis, verba notionum tesserae sunt. Itaque si notiones ipsae (id quod basis rei est) confusae sint et temere a rebus abstractae, nihil in iis, quae superstruuntur, est firmitudinis. Itaque spes est in inductione vera� (l. c. 1, 14. De dign. V, 2). Von der formalen Syllogistik bemerkt DESCARTES: �Animadverti quantum ad Logicam, syllogismorum formas aliaque fere omnia eius praecepta non tam prodesse ad ea quae ignoramus investiganda, quam ad ea quae iam scimus aliis exponenda� (De meth. p. 11). Nach HOBBES ist das Schlie�en ein Rechnen (Leviath. I, 5. so auch sp�ter LEIDENFROST, De mente humana, 1793, C. 8, � 4). Der Schlu� ist �oratio, quae constat tribus proportionibus, ex quibus duabus sequitur tertia� �additio trium nominum� (De corp. C. 4, 1). Nach LOCKE besteht das Schlie�en �nur in der Einf�hrung eines zuvor als wahr angenommenen Satzes� (Ess. IV, ch. 17, � 4). Der Syllogismus zeigt �die Verbindung der Gr�nde in jedem einzelnen Falle, aber nichts mehr� (ib.). Er hat daher geringen Wert. �Die Wahrheit und Vern�nftigkeit wird besser erkannt, wenn die Vorstellungen einfach hintereinander geordnet werden, und daher bedarf man auch bei seinen eigenen Untersuchungen des Syllogismus zur eigenen �berzeugung nicht.... denn ehe man die Verbindung zwischen der Mittelvorstellung und den beiden andern Vorstellungen, zwischen die sie zu stehen kommt, erkannt hat, und wenn dies der Fall ist, so sieht man auch schon, ob die Folgerung richtig oder falsch ist. deshalb kommt der Syllogismus zur Feststellung dessen zu sp�t� (ib.). D'ARGENS bemerkt: �Si le syllogisme �tait n�cessaire a la recherche de la v�rit�, la raison que Dieu nous a donn�e, seroit si faible et si imparfaite, qu'elle auroit besoin de lunettes pour appercevoir� (Philos. du Bons-Sens I, 261).
CHR. WOLF erkl�rt den Schlu� (ratiocinatio) als �iudiciorum ex aliis praeviis formatio� (Psychol. empir. � 366). �Est ratiocinatio operatio mentis, qua ex duabus propositionibus terminum communem habentibus formatur tertia, combinando terminos in utraque diversos� (Log. � 50, 332). �Wenn wir einen Satz aus zwei andern herausbringen, nennen wir es schlie�en, und die Art zu schlie�en einen Schlu߫ (Vern. Ged. 1, � 340). �ber das Prinzip des Schlie�ens handeln REUSCH (Syst. logic. 1734), CRUSIUS (Weg zur Gewi�heit, 1717), BAUMGARTEN (Acroasis logica, 1765, � 297, 324), BUFFIER (Premi�re Logique, 1725, � 109) u. a. Nach H. S. REIMARUS bestehen die mittelbaren Schl�sse (Vernunftschl�sse) �in der deutlichen Einsicht des Zusammenhangs zweier Urteile mit einem dritten� (Vernunftlehre, S. 201). Sie entstehen durch �Vergleichung zweier Begriffe mit einem dritten� (l. c. S. 202). �Ein Vernunftschlu� ist... eine deutliche Einsicht der Einstimmung oder des Widerspruchs zweier Begriffe vermittelst eines dritten oder Mittelbegriffs� (l. c. S. 203). �hnlich FEDER (Log. u. Met. S. 93 ff.). Nach PLATNER ist der Schlu� (sprachlich) �ein Urteil mit beigef�gtem Grunde�, psychologisch �ein Urteil mit eingesehener Abh�ngigkeit von einem andern Urteile� (Philos. Aphor. I, � 625).