Studiojournaal #1 – Aankomst in de Ardennen

Donderdag 30 juli

Chaos in huize Knol. Het was een drukke dag en aan het eind van de middag moest ik richting de Ardennen. Een auto vol gitaren en opnameapparatuur, want om stipt 22.00 uur konden we de studio in om alvast op te bouwen.

In de middag had ik in Haarlem nog een interview met Peter Bruyn over Walk On in Caprera, mijn jaarlijkse wandelfestival. Maar op de terugweg naar Schermerhorn kwam ik volledig stil te staan. De Wijkertunnel was dicht. Ruim twee uur over een ritje dat normaal nog geen drie kwartier duurt. Shit happens, maar ik voelde de stress opkomen. Producer Casper van der Lans wilde de avond gebruiken om alles op te bouwen en de microfoons neer te zetten, zodat we vrijdagochtend meteen konden beginnen met opnemen. Ondertussen moest ik thuis nog al mijn gitaren uitzoeken en inpakken.

Eenmaal thuis sloeg de twijfel toe. Neem ik die twaalfsnarige Gretsch mee? Is die oude EKO bas nog leuk voor Jeroen? En die mooie oude Gibson Army Navy dan? Uiteindelijk kreeg ik tien gitaren in mijn auto. Daarna bedacht ik me dat ik ook nog voor negen dagen kleding mee moest nemen. Hup, de dakkoffer erop en ik reed ruim een uur later dan gepland richting de Ardennen.

In de schemer stak ik de grens over, langs de legendarische frietkot Woopy Snacks. Daarna werd het donker en reed ik de Ardennen in. De contouren van de heuvels waren nog net zichtbaar en ik voelde de veel te zwaar beladen auto zich langzaam omhoog werken.

Toen ik drie kwartier te laat aankwam, had Kees zijn drumstel al opgebouwd en was Casper druk bezig met het plaatsen van de microfoons. Even later kwam ook Sam van Ommen binnen. Hij hielp meteen mee om alles klaar te zetten voor morgen.

Niet veel later stond hij al met een gitaar in zijn handen die hij nog niet kende. Een National uit de jaren vijftig die ik pas heb gekocht. En dit is precies de reden dat ik zoveel gitaren heb meegenomen. Je weet nooit welk instrument een liedje ineens precies de juiste sfeer geeft.

Ik wilde vroeg gaan slapen, maar lag om twee uur ’s nachts nog wakker. Gezonde spanning, denk ik. Morgen begint het echt. Nieuwe liedjes opnemen die hopelijk nog heel lang meegaan.

Het is nu voor het eggie.

En voor de eeuwigheid.