yazı mı geride bıraktık, yoksa kendimizi mi?
yeni dönemin heyecanıyla açılan tertemiz sayfalar ve o sayfalara taşıdığımız, geçen mevsimden kalma yarım cümleler.
sevgiligunluk
henüz 20'lerinde hayat amacını arayan bir kızın günlüğü
Live Last read · last published · next check
Latest posts
kendini saklayarak bulunmayı beklemek
sevilme ihtiyacını inkar ederken kendimize anlattığımız küçük yalanlar
kendi hayatına seyirci olmayı bırakmak
belki de insanın mezarı toprağın altında değil bir gün dediği bütün günlerin biriktiği yerdedir.
her şey çivi gibi görünüyordu çünkü elimde bir çekiç tutuyordum.
aynı hayatın içinde yaşayıp bambaşka dünyalarda ölüyoruz.
kaybedecek bir şeyim yok çünkü hiçbir şey benim değil.
hiçbir şey bize ait değilken, en çok kendimizi kaybediyoruz.
bir insan kendine ne kadar geç kalabilir?
herkes kaç yaşında olduğunu bilir. çok az insan kaç yıldır kendisi olmadığını bilir.
suyun sesi bu kadar güzel gelmezdi, önündeki kayalar olmasaydı.
bazı kayalar yolu kesmez, gittiğin yolu ilk kez duyulur hale getirir.
21. yüzyılda neden aşık olamıyoruz?
birbirimize ulaşmayı öğrendik, birbirimize varmayı unuttuk.
her insan doğduğu evin duvarlarını terk eder, çok azı o duvarların zihninde ördüğü sınırları.
evler yıkılır, içlerinde büyüyen çocuklar değil.
hayat zaten benimken, kendi hayatıma nasıl geç kalabilirim?
kimse benim yıllarımı çalmadı; ben onları, henüz başlamamış bir gecikmenin yasını tutarak harcadım.