Javier: "De blessure heeft mij een betere hardloper gemaakt"

Javier liep bijna een jaar rond met een stijve achillespees. Toen liet een echo in Spanje zien wat er werkelijk aan de hand was. Een gesprek over herstellen, twijfelen en sterker terugkomen dan hij had verwacht.

Javier was op bezoek bij zijn familie in Spanje toen hij besloot langs een fysiotherapeut te gaan. Hij had al bijna een jaar last van een stijve achillespees, zo’n gevoel waarvan je aanneemt dat het vanzelf wegtrekt, en hij wilde eindelijk weten waarom het bleef terugkomen.

Ze maakten een echo. Daarop was direct een partiële scheur te zien.

“Ik voelde het eigenlijk al bijna een jaar,” zegt hij als ik hem er later naar vraag. “Niet echt pijn. Meer een soort stijfheid.”

Ondertussen had hij gewoon door getraind. De wekelijkse kilometers en de wedstrijden.

Afbeelding: Javier in actie tijdens Sub40Club training op de Atletiekbaan bij AAC. Fotograaf: Pibe Baartman

Ik ken Javier al jaren. We leerden elkaar kennen bij ATAC, waar ik hem looptraining gaf als triatleet. Inmiddels heeft hij de triatlons grotendeels ingeruild voor hardlopen, het liefst loopt hij Marathons en ultratrails. Hij is altijd op zoek naar het volgende avontuur.

Wat mij in mijn werk als fysiotherapeut blijft verbazen, is hoe verschillend twee hardlopers met precies dezelfde diagnose kunnen herstellen. Zelfde echo, zelfde pees, compleet ander verloop. De één raakt gefrustreerd, de ander wordt nieuwsgierig. Dat verschil zit niet in het weefsel.

Om te begrijpen waarom Javier tot de tweede categorie hoort, moet je weten hoe hij naar zijn leven kijkt.

“Eigenlijk bestaat mijn leven uit vier pijlers,” vertelt hij.

“Sport. Voeding. Ontwikkeling. En muziek.”

Sport staat bovenaan, en dan vooral het hardlopen. “Dat is voor mij bijna meditatie. Meestal loop ik zonder muziek. Alle afleiding valt weg en ik ben alleen met mijn gedachten. Dat heb ik nodig.”

Voeding is de tweede. “Ik voel letterlijk wat ik eet. Eet ik slecht, dan ben ik minder scherp. Eet ik goed, dan werkt mijn hoofd ook beter. Ook presteer ik dan fysiek beter.”

Dan ontwikkeling, en misschien zegt die pijler het meest over hem. “Veel mensen kiezen ervoor om vooral te doen waar ze al goed in zijn. Ik kijk juist naar mijn zwakste schakels. Daar zit de meeste winst.”

En muziek. “If you get it, you get it,” zegt hij lachend. “Disco, funk, jazz. Dat doet gewoon iets met me.”

Haal er één pijler onder vandaan en het hele bouwwerk begint te schuiven. Dat is denk ik precies wat er dit voorjaar gebeurde.

Hij moest drie wedstrijden afzeggen. En daarmee ontstond er een overschot aan:

Tijd.

“Normaal wist ik precies wat ik ging doen. Trainen, herstellen, werken, opnieuw trainen. En ineens viel dat allemaal weg.”

Daar begon het echte werk. Niet in die achillespees, maar in alles eromheen. Want wat blijft er over als je hobby, je uitlaatklep en de helft van je routine er ineens niet meer zijn?

Hieronder vertelt Javier hoe hij die maanden doorkwam, wat we precies hebben gemeten en waarom hij nu minder kilometers loopt dan voor zijn blessure. En zich sterker voelt.