Strandje

De eerste slagen zijn onwennig. Hoe stabiel was een sup ook alweer, en hoe kreeg je zo’n ding vooruit? Maar halverwege het eilandje krijgen we de slag te pakken, en zijn we al geen toeristen in zwemkleding meer, maar ontdekkingsreizigers. Schatgravers. Daar, verderop! Een onbewoond eiland! Varen we er eerst een rondje omheen, of gaan we meteen aan wal? Meteen aan wal, besluiten mijn dochters.

We komen aan op een eiland met prikstruiken en scherpe steentjes, maar misschien ook met fantastische schatten of een hut. Al snel ben ik de meiden kwijt. De koning moet terug naar zijn rijk, hij moet regeren, roep ik ze nog na, maar het verhaal heeft vast al twee afslagen genomen die ik niet meer heb meegekregen. Een reactie blijft uit, de koning mag zonder gevolg de terugreis naar zijn troon aanvaarden.

Voor de wat suffige streek waar we zijn beland, is dit toch maar een schilderachtig meertje, bedenk ik als ik mijn sup op het land trek. Drie eilandjes, een strandje, bomen overal rondom: niet slecht. En voor de grijze week die we treffen, zijn dit verdraaid strakblauwe luchten. Ik zijg neer op ons strandlaken en grabbel naar het boek dat ik in de strandtas had gestopt. Ja? Toch?

Het zit vast onder in de tas, bedenk ik na wat vergeefs gegraaf. Maar ik kan natuurlijk ook even gaan liggen. Voelen hoe mijn voeten en mijn onderbenen opdrogen, hoe de warme lucht op mijn huid… Horen hoe de wind de kinderstemmen over het water draagt, nagenieten van de weidsheid van het meertje, van het plonzen van mijn peddel, gewoon even….

Huh, watte? Als ik mijn ogen opendoe, staan er twee druipend natte meisjes naast me. ‘Mag het nou? Ah toe? Ah toe?’ Wat, wat, waar gaat dit over? O ja, over ijsjes natuurlijk. We waren aan een strandje en de lucht was blauw. ‘Was je in slááp gevallen, papa?’ vragen de meiden lachend. Ik grabbel nog eens in de tas, mét resultaat dit keer, en stuur ze met een tientje op pad.

Likkend aan mijn ijsje luister ik even later naar de verhalen over het eiland, dat die andere twee veel mooier zijn, wat ik allemaal heb gemist en hoeveel rondjes de meiden al hebben gevaren. En gezwommen! Kijkend naar de overdrijvende wolkendotten besluit ik dat dit genoeg is voor vandaag: de zon, de wind en het water. Het is vakantie toch? Mijn boek blijft lekker onder in de tas.