Vakantiegevoel

Op de Erasmusbrug in Rotterdam zijn twee trams op elkaar gebotst, met vijftien gewonden tot gevolg. De oorzaak moet nog onderzocht worden, maar de bestuurders waren niet onder invloed van drank of drugs, lees ik. En in Groningen is een roltrap op het hoofdstation een half jaar buiten gebruik. Onverlaten hebben er een hoogwerker op geduwd, en op een nieuw aandrijfmechanisme zit een levertijd van vierentwintig weken. Plus twee weken installeren, dus reken maar uit.

Ik zit in de tuin van ons vakantiehuis in Saksisch Zwitserland met uitzicht dat zeker twee keer mooier is dan de advertentiefoto’s deden vermoeden. Recht voor mijn neus: een rotsformatie met een sprookjesachtig kasteel. Een eindje naar links: een nog indrukwekkender rotsformatie, maar dan zonder kasteel. En verder waar je maar kijkt: beboste heuvels en bergweides zonder ook maar ergens een weg, een hoogspanningsmast of een windmolen. Idyllisch, ongerept en schilderachtig – wat ook allemaal niet in de advertentie stond. En toch. Het vakantiegevoel...

Als ik wil weten hoe laat het zwembad open is, of waar die leuke wandelroute begint, pak ik mijn telefoon, en heb ik voor ik het weet een fotoreportage over een egel in de carport van de buren op mijn scherm, of klik ik door naar een interview met de verkeerswethouder die net met pensioen is, en nu op reis gaat naar Berlijn. Met de trein natuurlijk. Waarbij een grappige buurman opmerkt dat ’ie daar naast zijn werk ook wel de tijd voor zal hebben gehad (‘zoveel parkeerplekken zijn er niet aangelegd’) en een zure buurvrouw reageert met een gezichtje met een dichtgeritst mondje. Vanaf een Franse camping wellicht. Hoe te reageren? Een lachend gezichtje? Een duimpje?

Er scheren zwaluwen over het veld, mijn dochters spelen een zelfverzonnen spel met een frisbee en een balletje, in de verte wandelen de kinderen van een lokale scoutingvereniging zingend langs – en ik fantaseer over de tijd dat je één keer per dag op een transistorradio met een spriet-antenne naar de Wereldomroep luisterde, om te horen dat de familie Mulder, reizend in een Opel Mantra met nummerbord SR-37-RT, contact moest opnemen met de ANWB-alarmcentrale. Die wereld, dat vakantiegevoel. En dan zonder Donald Trump, klimaatverandering en mobiele telefoons, of tenminste de zelfbeheersing om je daar één vakantie lang níet over op te winden.