تبیین انتقادی نقش الگوریتم‌های هوش مصنوعی بر مشارکت سیاسی با تأکید بر پلتفرم های رسانه ای

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسنده

استادیار گروه مدیریت رسانه، دانشکده ارتباطات و رسانه، دانشگاه صدا و سیما، تهران، ایران

چکیده

ظهور هوش مصنوعی و فراگیری الگوریتم‌های پیشنهاددهنده در پلتفرم‌های رسانه‌ای، پارادایم‌های سنتی مشارکت سیاسی را با چالش مواجه کرده است. این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و رویکردی انتقادی، به دنبال تبیین نقش واسطه‌گرانه و ساختاری الگوریتم‌های هوش مصنوعی در تغییر ماهیت کنشگری سیاسی شهروندان است. پرسش اصلی این است که چگونه معماری فنی رسانه‌های اجتماعی، با اولویت‌بخشی به داده‌های شخصی‌سازی‌شده و منطق اقتصاد توجه، مشارکت سیاسی را از سطح کنش آگاهانه و عقلانی به سمت کنش‌های واکنشی، هیجانی و مهندسی‌شده هدایت می‌کند. الگوریتم‌ها به عنوان کنشگران سیاسی پنهان، ساختار ادراکی شهروندان را بازتنظیم کرده و بنیان‌های عقلانیت ارتباطی و فضای عمومی را فرسایش می‌دهند. نتایج نشان می‌دهد که مشارکت سیاسی در عصر الگوریتمیک دچار پارادوکسی کمی-کیفی یعنی افزایش چشمگیر تعاملات، لیکن کاهش عمیق کیفیت، نمایندگی و مشروعیت کنش سیاسی شده است. بنابراین، مسئولیت‌پذیری پلتفرم‌ها در قبال الگوریتم‌های تأثیرگذار بر افکار عمومی، باید به عنوان یک اصل بنیادین در حکمرانیِ دیجیتالِ مردم‌سالار نهادینه شود تا بتوان عاملیت سیاسی شهروندان را در برابر قدرت محاسباتی بازپس گرفت.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله English

Critical Explanation of the Role of Artificial Intelligence Algorithms on Political Participation with an Emphasis on Media Platforms

نویسنده English

IRIBU

چکیده English

The emergence of artificial intelligence and the prevalence of recommendation algorithms in media platforms have challenged traditional paradigms of political participation. Using a descriptive-analytical method and a critical approach, this article seeks to explain the mediating and structural role of artificial intelligence algorithms in changing the nature of citizens’ political activism. The main question is how the technical architecture of social media, by prioritizing personalized data and the logic of the attention economy, directs political participation from the level of conscious and rational action towards reactive, emotional, and engineered actions. Algorithms, as hidden political actors, reorganize the perceptual structure of citizens and erode the foundations of communicative rationality and public space. The results show that political participation in the algorithmic era has suffered from a quantitative-qualitative paradox, namely a significant increase in interactions, but a profound decrease in the quality, representation, and legitimacy of political action. Therefore, the accountability of platforms towards algorithms influencing public opinion should be institutionalized as a fundamental principle in democratic digital governance in order to reclaim citizens’ political agency from computational power.

کلیدواژه‌ها English