Na al mijn redeneringen, onderzoekjes, vaststellingen, twijfels en loslatingen: waar staan we nu? En hoe zijn we daar gekomen?
We? Nou, “ik” dan, ook goed.
Vooraf vraag ik begrip voor het feit, dat ik met “ik” expliciet NIET de combinatie van mijn lichaam en geest bedoel in deze dimensie, in deze wereldbeleving. Ik ben dus niet mijn lichaam, ik ben niet mijn geest en ik ben niet mijn ziel.
Deze tekst zou je vanuit je “hogere orde” moeten lezen; langzaam en aandachtig. Alinea voor alinea, zin voor zin, want zo schrijf ik het ook op.
Ik ben wat ik waar kan nemen in deze dimensie. Ik ben dus observator, omdat ik meen te weten waar mijn oorsprong is en dat deze reis een “ommetje ellende” moet zijn.
Ik heb meZelf zien doorzakken vanuit het ALLES in een dimensie en dacht altijd dat IK dat was, wat ik zag. Het is anders, ik volg een organisch wezen met een kopie van mijn geest, dat een scenario op het wereldtoneel aan het spelen is.
Iedere stap die dat gekopieerde wezen zet, iedere gedachte die het genereert is oscillatie, vreet energie, accumuleert het en laat het ook weer los.
Ik moet zijn verdwaald, want als je ALLES hebt en bent, waarom zou je dat opgeven?
Om het voor meZelf eenvoudig te maken ben ik gaan “oversimplificeren”. Omdat ik denk, dat alle “ingewikkeldheid” is ontworpen om ons door de bomen het bos niet meer te laten zien.
En zodat we sneller achter iets of iemand aanhobbelen, waar je wel mee “resoneert” - ook zo’n non-woord.
Waar moet ik beginnen, moet er wel een begin zijn? Nee, er is geen oerknal of schepping geweest, laten we zeggen er zou “een druk op de knop” kunnen zijn geweest.
Dus daar gaan we.
Terwijl we geacht worden aan te nemen, geloven en te denken dat onze huidige wereldbeleving het enige concrete, aantoonbare model in het “universum” is, kun je net zo goed vaststellen dat deze (wereld)beleving de enige vorm van bestaan is, welke juist NIET bestaat. Met andere woorden onze realiteit is een fictie, een onwerkelijkheid en in feite volkomen en volledig niet relevant.
Voordat u de psychiater belt, hier de redenatie van een categorisch ongelovige. In plaats van ergens aan te twijfelen, stel ik vast dat “ergens” niet eens bestaat.
Iets of iemand die mij zou willen overtuigen doet dat niet voor mij, maar voor zichzelf, als weerspiegeling van zijn bestaan.
Als ik dat negeer - dus niet tegenspreek, afwijs of het er mee eens zijn - nee: negeren, dan is er plotseling niets meer in deze dimensie.
In den beginnen was er niet NIETS. In den beginne was ALLES er al, zelfs voor het begin. In een toestand van tijdloosheid is er geen ruimte en afstand. Dit is de enige werkelijke versie.
Er is geen universum, geen heelal, geen melkwegstelsel, geen rondtollende planeet met een satelliet.
Als de tijd wegvalt is er geen afstand meer, geen ruimte, geen ritme. Dan ben je teruggekeerd in het “nu”.
In de toestand van tijdloosheid - de 0-dimensie - moet er een verandering zijn geweest, hetzij in consensus, hetzij met kwade opzet. Dit is de zogenaamde “oerknal” die we hebben bedacht om toch maar ergens een beginnetje te creëren. Wij hebben geen voorstellingsvermogen om zonder begin een toestand te beschrijven. Ik noem het wel eens de oorsprong, bron, nu dus de 0-dimensie, waar alles al is en “niets” niet bestaat. Een soort staande golf - welke niets met oscillatie of trillingen te maken heeft - waar alleen “nu” is en waar we één mee zijn. Je bent overal, je gaat nergens naartoe, waarom zou je dat willen, als je al overal bent?
Toch moet er iets in al die perfectie fout zijn gegaan, waardoor er twee polen zijn ontstaan.
Ik denk, dat in het geval van consensus iets kunstmatigs is gecreëerd, een eerste trilling, waardoor alles in een eerste dimensie waarneembaar is geworden.
De 1e dimensie is een weerspiegeling van iets anders en door het invoegen van tijd en ritme is er iets kunstmatigs ontstaan, een kunstmatige staande golf, die de 1e dimensie draagt.
Die staande golf wordt gegenereerd door een apparaat, een oscillator buiten tijd en ruimte.
Die “staande golf” zou dus net zo goed een “staande bubbel” kunnen zijn, die we dan “universum” kunnen noemen en die de rest van de tijdloze toestand met rust laat.
Waarom en hoe is het superintelligente op zichzelf functionerende apparaat met oscilleren begonnen?
Of: wie of wat heeft op de aan/uit knop gedrukt?
Dat weten we nog even niet, de zogenaamde “oerknal” is een wel zeer grote aanslag op je intelligentie, zelf bij grotendeels gedeactiveerde verstandelijke vermogens.
Nu komt het gekke.
Drie fasen is ons deel.
De eerste fase is het uittreden uit de perfectie door in de bubbel af te dalen. Hiermee neem je afscheid van ALLES en kom je terecht in een hiërarchie en totale beperking.
De dimensie waar je je in begeeft zorgt er blijkbaar ook nog eens voor, dat je je niets van het ALLES, van je oorsprong, of waar je vandaan kwam meer kunt herinneren. Want waarom zou dat nog relevant zijn in een omgeving waar het “nu” niet aan de orde is. Ik denk dan altijd aan dat ene plaatje….
De tweede fase is wat we in deze dimensie “ons leven” noemen. In tegenstelling tot hoe we zijn geprogrammeerd, is deze dimensie de enige fase waar het “nu” niet bestaat. Als je het relateert aan wat er buiten de staande bubbel is, dan is dat uitgesloten, omdat alleen in de tijdloosheid buiten de bubbel uitsluitend en uniek het “nu” bestaat. Ons leven wordt dus afgewerkt in de toestand van het verleden en in de toestand van de toekomst. Beide toestanden worden volledig gecontroleerd door het apparaat.
De derde fase is het weer intreden in de perfectie, de door mij eerder genoemde “hogere orde” als je als observator weer alleen maar jeZelf bent geworden. Het is alsof je een droom hebt gehad in de tijdloosheid buiten de bubbel. Alsof je hebt zitten kijken naar de martelgang van een wezen, volkomen extern gecontroleerd en absoluut zonder eigen wil. Alles wat dat wezen heeft “be-leefd” is een soms wel zeer pijnlijke droomflits geweest, ten dienst van iets wat zichzelf in stand moet houden met wat het niet kan genereren.
Dus dat was het dan.
Velen zullen zeggen dat dit soort totale “nihilisme” niet bijdraagt aan de bevrijding van de mensheid, de verlossing uit ons aards bestaan. Het kan niet zo zijn dat er niets is. Er moet een hogere macht zijn, die dit alles regisseert.
Maar dit is denken in en vanuit dimensies.
Ik wens te aanschouwen in en vanuit dimensies en denken in het “nu”. Dat is nogal een leerproces, het constant terugschakelen om te zorgen dat je niet ergens mentaal in wordt meegetrokken.
ALLES wat zich hier in deze staande bubbel afspeelt is irrelevant.
Iedere versie van wat dan ook is een systemisch verzonnen laag. Hetzij religie, hetzij geschiedenis, hetzij de toekomstvoorspellingen.
Als je het zou willen veranderen, dan zou je als observator de regie over het wezen in de dimensie over moeten nemen. Je krijgt de kans niet, want je wordt gestoord, afgeleid, misleid, opgenaaid, kwaad gemaakt, alles gerealiseerd door je emoties die niet van jeZelf als observator zijn, maar waarmee dat wezen wordt aangestuurd.
Leren negeren en stil zijn in een chaos op een puinhoop, levensenergie voor jeZelf houden en gebruiken voor eigen instandhouding in plaats je samen met je wezen op te laten sluiten in een gevangenis druk met het voeren van de cipier terwijl je samen met het gekopieerde wezen vrijwillig crepeert of volgens scenario anderen laat creperen.
Toen dacht ik: waarom ben je dan zo benieuwd hoe het vroeger was, als dit toch allemaal zo vergankelijk als ijle lucht is? Tja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Misschien ben ik wel op zoek naar iets wat mijn verhaal toch bevestigen kan.
Ik “schaf eerst alles af”, het is toch maar aangepraat en had een bedoeling. In het “nu” is er niets, dus het is (1) achter de feiten aanhollen of het (2) onvoorspelbare toekomstscenario niet kennen. Dat klopt dus precies. Het is geen gevoel, het is een rekensom die we niet kunnen oplossen.
Iedereen die met een volgende versie de janboel hier op aarde probeert te verklaren heeft daar het volste recht toe, maar het stopt onherroepelijk als er medestanders moeten worden georganiseerd. Dan moet je “wegwezen”, loskomen en je “anti-groepsgeest” zwerm weer opzoeken. Dat organiseren in gestuurde groepsgeest is precies wat het apparaat nodig heeft. Er komt geen andere “verlossing” dan het herinneren van het echte, misschien wel nostalgische verleden, waarmee je direct de toekomst ook in beeld hebt, aangezien er nogal vaak is aangetoond dat de geschiedenis zich herhaalt.
Dus waarom wil je dat weten?
Misschien ben ik op zoek naar een zwermintelligentie als bevestiging. Een zwermintelligentie neemt geen vaste vormen aan, het begin van stilte. En de opstap naar het terugkeren naar de realiteit.
Mijn observator laat mij weten dat ik nu moet stoppen.
No posts
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.