Bericht 27

Een enkele keer kom je wel eens ergens uitspraken tegen, waarmee je onbewust verder gaat redeneren, ook al is het in cirkeltjes. Niet zozeer in je nabije omgeving, want die geluiden zijn echo’s en spruiten zelden voort uit authentieke gedachten. Nee, het zijn de geluiden waar je bewust naar hebt gezocht om te voorkomen dat je in een digitale, algoritmische val trapt. Want het zijn maar kortstondige ogenblikken van helderheid. Op het moment dat je iets online hebt gevonden wat je zocht, neemt het alomtegenwoordige apparaat in een mum van tijd de regie over. Het systeem kalibreert je zoekpatroon met beschikbare data. Als je dat ziet gebeuren, kun je beter stoppen met wat je aan het doen was en direct wat anders gaan doen. In mijn geval verwring ik als het ware het onderwerp door het aan een of andere complottheorie te koppelen. Maar je moet van goeden huize komen om niet in de geraffineerd opgezette digitale val te trappen. Ze hebben je informatie nodig om van de nu nog onderbemeten “A.I. Kabouter” een op zichzelf draaiende superintelligentie te maken. Er zijn al enthousiastelingen, legerscharen ambtenaren en andere dienstkloppers👀 die doen wat de kabouter ze voorschrijft en/of -zegt. Zelf nog een briefje formuleren wordt met het verstrijken van de tijd steeds moeilijker, tot je het niet eens meer bij machte bent te doen.

Op zoek naar een goede definitie van “de zondeval” van de mensheid kom je vrijwel alleen maar religieus getinte varianten tegen. Meestal in het kader van het gegeven dat de mens zijn nieuwsgierigheid niet kon bedwingen en iets ging doen wat verboden was door de schepper. Inmiddels weet ik uit andere bronnen dat het met religie niets heeft te maken en dat het woord “zonde” moet worden verklaard met “onwetendheid”. De uitspraak die ik tegenkwam luidt als volgt:

Ons lokale universum heeft in zijn lange geschiedenis problemen ondervonden binnen zijn dimensionale structuur. Deze worden doorgaans beschreven in termen van ‘de val’. Ze kunnen het best worden begrepen als een val in frequentie, in plaats van de traditionele val van de mensheid. De mechanica hierachter wordt nog steeds onderzocht. De gevolgen worden besproken in termen van een gedeeltelijk gesloten en geïsoleerd universum. De oorspronkelijke natuurlijke orde, met zijn open verbinding, is nog steeds aanwezig, waardoor we een hybride schepping hebben. De uitdagingen van het navigeren door deze realiteit, zowel op mondiaal als op persoonlijk niveau, dienen dan ook uitgebreid te worden besproken.

Een val in frequentie, dus. Hoe dat kan wordt nog onderzocht. Als ons universum een lokaal gebeuren is, maakt dat de zoektocht heel wat simpeler. Maar als er wordt gerefereerd aan “de lange geschiedenis” van ons lokale universum, begint het bij mij al weer te “wiebelen”, aangezien de factor “tijd” hiervoor bepalend is. Hieronder een schematische voorstelling van zaken.

Wat het meest in deze uitspraak intrigeert vind ik, dat er een oneindig open natuurlijke orde moet zijn geweest, waartegen de mens (of andere, hoger ontwikkelde rassen) om tot nu toe onverklaarbare redenen in opstand kwam. Onverklaarbaar, omdat er totaal geen reden was om de schepping eens even naar hun hand te zetten. Waarom zouden we oneindigheid en overvloed willen inperken door onszelf op te sluiten? Over onwetendheid gesproken: de mens kan niet iets ambiëren van wat hij niet weet en wat er niet is. Er is een val voor ons opgezet en blijkbaar was deze boobytrap met voorbedachten rade geplaatst, maar waarom? En waarom wordt ons aangepraat dat we dit zelf op ons geweten hebben. Waarom mochten we opeens iets NIET? Daarvoor mochten we immers ALLES. Dit is de boobytrap. De volmaaktheid wordt verstoord door het woordje “NIET”. Het begin van alle ellende is niet de zondeval, maar precies dat ene wetje. Een soort invoeging waar niemand om vroeg en waar we nog steeds mee hebben te maken.

In deze versie is er sprake van een hybride universum. De originele open natuurlijke orde én de kunstmatige imitatieversie. Aan ons moet alles worden uitgelegd in materie, anders begrijpen we het niet. Dat begrijpen we niet omdat bijna niets kunnen waarnemen. In theorie zouden we tegelijkertijd in alle dimensies en dichtheden kunnen leven als we alles 100% zouden kunnen waarnemen. Maar we zijn qua vermogen misschien wel bijna 100% ingeperkt. En er wordt nog steeds voortdurend aan geknutseld.

Als je je hele leven al hebt afgevraagd, waarom de dingen gaan zoals ze gaan en dat er “iets” niet goed zit, dat er intuïtief iets niet klopt, dan hebben we hier een variant op het antwoord. De open natuurlijke orde is perfect in balans en zal zich altijd uitbreiden door regeneratie van het leven. Let wel: de dood is daar helemaal niet aan de orde. Waarom zou je iets maken om weer dood te laten gaan? Waar komt dat idee van “recyclen” vandaan? Daarnaast, dus parallel, hebben we de kunstmatige, gesloten en beperkte orde, en heeft een degenererend karakter. De dood is hier aan de orde van de dag, omdat we denken in materie en omdat we zeker menen te weten dat wij ons tijdelijke lichaam zijn. In het vorige bericht (No. 26) heb ik geconcludeerd dat mijn Zelf niet mijn lichaam is. En in één van de eerste berichten (No. 2) vermoedde ik al dat er geen ontelbare, maar twee dimensies zijn. Waar ik vandaan kwam en waar ik weer naartoe ga. Van een hogere orde via materie terug naar de hogere orde.

Ik weet en begrijp nu ook beter waarom ik onze wereldbeleving de “3-D dip” ben gaan noemen. Ik weet en begrijp echter nog steeds niet waarom ik me heb laten uitzakken in deze dip. Maar het is beter je daar niet in te verdiepen, aangezien we kunstmatig zijn ontdaan van alle soorten van herinneringen; als die er al ooit waren.

Het hybride universum is precies het tegenovergestelde als wat we onder hybride verstaan. “Hybridiseren” is zelfs een werkwoord en betekent: kruisen, bastaarderen. Het samenvoegen van twee gelijksoortige elementen om er een kruising van te maken.

Het hybride universum is eigenlijk ontstaan door een splitsing van de natuurlijke orde. Er is de authentieke, natuurlijke orde bedekt met het sjabloon van het leven. En er is het deel wat is bedekt met een fout sjabloon, die van de dood. Eindigheid, recycling, ook in de natuur. De natuur is ook een degeneratief programma. Zoals ik het zie is de door ons waarneembare versie van (het leven van) de natuur ook kunstmatige intelligentie van het onovertroffen soort.

Vaak wordt door zieners en onderzoekers beweerd dat deze fout moet worden hersteld door het verkeerde sjabloon te elimineren en er zodoende voor te zorgen dat alles weer eenduidig wordt. Ik weet niet of dat wel de bedoeling van deze hele exercitie is. Je zou dat foute sjabloon kunnen elimineren door “je frequentie” te verhogen. Met andere woorden jezelf ontwikkelen om te kunnen promoveren. Dat erkennen van hiërarchie maakt voor mij het cirkeltje weer rond en ben je terug bij af. Al die (misschien wel ontelbare) “dimensies” bestaan alleen maar omdat wij dat kunnen begrijpen. Het zijn “betere, hogere 3-D varianten”, als het ware.

Met mijn nieuw ontdekte overgesimplificeerde “AAN/UIT” doctrine storten alle andere varianten in elkaar tot de 3-D variant. Meer van hetzelfde.