Bericht 26

Laatst besefte ik: “Ik ben van een hogere orde”.

Ik vroeg het mij niet eens af, ik stelde het vast. Zomaar. Voordat u dat direct en begrijpelijkerwijs opvat als een nogal arrogante opmerking, zeg ik: “Wat voor mij geldt geldt voor u ook.” Het slaat het in feite op alle mensen die hier zijn, hier zijn geweest en nog gaan komen. Het punt is alleen dat wij door onkunde en vergeetachtigheid kwetsbaar zijn voor programmering. Ik heb vastgesteld dat ook ons “denken” is geprogrammeerd. Iedere letter die je leest en ieder woord dat je hoort is programmatuur. Door dit op te schrijven doe ik precies hetzelfde, ik vertaal wat me wordt “ingegeven” in programmatuur, met de veststelling dat “ingevingen” ook externe input is. Ik heb leren lezen en schrijven volgens een doctrine. Hoe beter je dat imiteert, hoe verder je het schopt in de vermeende sociale pikorde. Ik heb dus geleerd voorzichtig te zijn met “ingevingen” en “inspiratie”, het blijft een vertaalslag van iets externs.

Om je gedachten zo zuiver mogelijk te krijgen, moet het overal, binnen en buiten, volkomen stil zijn. Bovendien zul je je bewust moeten worden van je eigen, zuivere bewustzijn, het besef van je bestaan. Als aan die voorwaarden is voldaan, valt alles om je heen weg als “ruis” wat verdwijnt, waardoor je min of meer het gevoel hebt, dat je je onderbewustzijn (eindelijk) onder controle hebt. Want je onderbewustzijn is niet je automatische piloot, maar de afstandsbediening van het systeem dat onze wereldbeleving, ons “hier en nu” creëert en op onze kosten onderhoudt. Als je in staat bent om te beseffen wat dat “hier en nu” precies is, dan is dat het moment dat je complete Zelf als het ware “soeverein” is geworden.

Ik heb een hekel aan het woord “soeverein”, omdat het een indicatie van hiërarchie is. Denk maar aan een “koning” die regeert “bij de gratie Gods”. Er is altijd en eeuwig een hoger “iets” om alles te rechtvaardigen. het zijn typische bedenksels van onbeholpen, degenererende systemen met tweeledig doel: overheersing en het overhevelen van levensenergie. Het meest onbeholpen voorbeeld zien we in West Azië, waar om niets dood en verderf wordt gezaaid, alsof het rituele brand- en bloedoffers zijn. Slachtoffers. Het is moeilijk om je afzijdig te houden als er mensen zoals u en ik, onschuldig en vredelievend worden geofferd. Geslachtofferd. Inmiddels hebben we wel in de gaten dat er gewoon contracten worden afgewikkeld, we noemen dat oorlog. De uitslag doet er niet toe. Buiten tijd en ruimte is alles zoals het was. Denk ik. Kan eigenlijk niet anders. Onze wereldbeleving is zonder de faktor “tijd” nog niet eens een momentopname. Wat het dan wel is? Een vertraagde opname van niets is nog steeds niets. Het lijkt dus meer op het decor van een toneel waar je eigenlijk zelf niet bent, maar waar je wordt geprojecteerd en je rol speelt. Wie dan deze doffe ellende bedenkt is dan weer een ander chapiter. Iedere ziel zou toch een paradijs scheppen en eeuwig lol hebben? Maar nee, de Kathaarse hel1 is uit de tijd uitgezakt en wij worden er in meegezogen. Het zou “eigen keus” zijn om nog maar eens een lesje te leren…..

Dus het “soeverein” maken van je zelfbewustzijn, ligt bij jeZelf.

Als deze 3-D beleving niet eens een momentopname is, mag je je ook afvragen waar we ons druk om maken. Het punt is alleen, dat wij als mensen - de meesten dan toch - bestaansbesef hebben. Ondanks het feit dat we in elkaar zijn gezet als een soort kunstmatige intelligentie, deze keer op basis van koolstofkopie in plaats van het silicium origineel, zijn we als het ware “bezeten” door een empathische geest. En wat we nog aan zintuigen hebben herinnert ons toch vooral en vrijwel exclusief, 24/7 en een leven lang aan ons fysieke bestaan in 3-D; in de vertragingsbubbel van een machine. De vraag is dus niet eens meer “of we worden geleefd”.

Omdat we geen besef hebben van waar we vandaan kwamen en waar we heen gaan, moeten wij ons in het hier en nu oriënteren. En het is geen verrassing als ik beweer dat als je je laat leiden door oriëntatie, je gegarandeerd verliest in typische systemische verschijnselen. Aan alles is gedacht, je kunt het zo gek niet bedenken. Voor iedereen ligt er wel een oplossing in het verschiet. Angst voor het onbekende doet wonderen als het gaat om “richting geven”. Het is daarom, dat je zou kunnen besluiten, dat je “van een hogere orde” bent en niet van deze wereldbeleving. Dat is toch niet gek? Het lijkt mij vrij logisch.

Verbeeldingskracht is het ultieme wapen wat wij, mensen nog bezitten. Er wordt echter hard aan gewerkt om die energie te neutraliseren. De ogenschijnlijk meest recente pogingen zijn het vervangen van een deel van de bevolking (die als vanzelf wordt afgebouwd) door gemechaniseerde wezens die op ons lijken. Deze dode entiteiten slepen de rest van de nog levenskracht bevolking mee in een nog donkerder versie van de spreekwoordelijke Kathaarse hel. Dit is een aanwijzing, dat wat het systeem met ons wil expliciet niet is gelukt en het nu over een andere boeg wordt gegooid. Een “zachte reset” als alternatief voor een “harde”, een van de zoveelste totale vernietiging?

Verbeeldingskracht is wat ik gebruik om vast te stellen dat wij van een hogere orde zijn. Als wij zijn gekopieerd, dan geldt dat alleen voor materie. Het systeem kan alleen proberen onze oorspronkelijke wil materieel in te kapselen en onze empathie te misbruiken door afleidingsmanoeuvres. We maken het dagelijks mee. We zijn een slap aftreksel van wat hier eerder is geweest en stenen gedenktekens hebben achtergelaten. Misschien zijn ze er nog, zitten ze alleen op een andere tijdlijn en hebben de tijd van hun lange, rijke leven. Als je hier dan toch bent, dan maar proberen er iets moois van te maken. Blijkbaar was die versie voor onze tijdlijn niet weggelegd. Ik geloof nooit dat ik daarvoor heb gekozen om nog wat bij te leren. Absurd idee.

De hogere orde is daar waar we vandaan kwamen en waar we weer heengaan. Het besef van ons bestaan in een uitgezakte puinhoop geeft ons macht en kracht. We hebben niets en niemand nodig, alles is ons aangepraat. Ik heb meZelf aangeleerd, min of meer, te erkennen dat alles onderdeel van het 3D-decor is. En dat ik vanaf een zeker moment vanuit een hogere orde buiten tijd en ruimte zit te kijken naar mijn 3-D versie(s). Entiteiten die maar druk zijn met het verzetten van de decorstukken, ook wel “puin” genoemd. Al onze versies zijn druk met het georganiseerd verbouwen van een puinhoop in een andere puinhoop, zonder resultaat uiteraard. Doorgaans in opdracht van een koning of een andere versie van iets systeemhiërarchisch. Ik aanschouw mijn doen en laten, ondertussen ben ik op zoek naar mijn versie(s) op andere tijdlijnen. Op die manier denk ik dat ik het vestigen van mijn Zelfbewustzijn in een hogere orde heb gerealiseerd. Met verbeeldingskracht en voorstellingsvermogen alleen red je het niet. Onderzoeken en beredeneren is noodzakelijk. Maar vanuit een ander perspectief, die van een hogere orde.

Daarom schrijf ik het op.

“Ik ben geen creatie in het hier en nu; ik was er altijd al.”