Bericht 23

De moderne wetenschap heeft amper besef van het feit dat de mensheid in al haar geledingen steeds dommer wordt. Eén van de aanwijzingen daarvan is het feit dat alles steeds sneller moet of kan, dat vooruitgang beter is dan stilstand en gemak de mens dient. Het is alsof wij in ons beperkte leven steeds meer en meer moeten absorberen om ons beter te voelen. Alsof het een ramp is om de boot te missen, zonder dat we weten waar die boot heengaat en zonder dat we aan het roer van dat vaartuig staan. We zitten in het vooronder zonder patrijspoort en wanen ons druk met vooruitgang.

Tijd is een constructie. Iemand, Ergens heeft Ooit bedacht, dat we het fenomeen “tijd” nodig hebben om alles met elkaar te kunnen vergelijken. Er werd een koepel over ons deel van het aardoppervlak neergelaten en wat wij “de zon” noemen is de weerspiegeling van een mechanisme dat rondjes draait. Je kunt niet in de zon kijken, omdat het functioneert als het brandpunt van een licht van Elders. Door het draaien van die rondjes is de natuur ontstaan en kunnen wij bestaan. In plaats van op de Schepping te passen lijkt het alsof we opdracht hebben gekregen die te vernietigen. De mens doet er niet toe als het om de ultieme intelligentie van de natuur gaat, integendeel.

Je kunt de tijd niet stil zetten. Je kunt de tijd wel anders besteden. Iemand, Ergens heeft Ooit bedacht dat wij er niet zijn om dat zelf te beslissen, maar dat het nodig is om dat voor ons te doen. We komen ter wereld en staan meteen op achterstand. We hebben een schuld in te lossen, vanwege het simpele feit dat we bestaan. Als je iets creëert betekent dat, dat het gecreëerde van jou is. Je bepaalt zelf wat je ermee doet. In ons geval worden we in een bepaalde vrijheid gevangen gezet en alles draait op de klok, ons leven lang.

Een alternatief voor het stilzetten van tijd is met de benen omhoog een paar minuten alleen zijn met jezelf. Proberen nergens aan te denken. Dat gaat mij slecht af. je denkt altijd wel ergens aan. Tenminste, dat denk ik. Maar is dat ook zo? Of ben je je bepaalde dingen aan het herinneren? Van die momenten die je al eerder hebt beleefd, ooit, ergens. Die in een flits voorbij gaan, zonder dat je weet wat het precies was en waarvan je de meesten al direct weer bent vergeten. Dat komt omdat je de tijd niet echt tegen kunt houden en door de achteruitgang van onze hersencapaciteit vanwege de vooruitgang, is er voor die flitsen geen archief, waar je nog eens uit kunt putten. Benen omhoog, ogen dicht en aan een onderwerp denken. Afwachten wat er gebeurt, ik ben ook wel eens zomaar in slaap gevallen en was ik in een flits een uur verder. Experiment mislukt. Het schijnt wel, dat je hersenen daarvan opknappen. Als je de tijd niet stil kunt zetten is het enige alternatief dat je je hersenen laat pauzeren. Je bent niet je hersenen, je bent iets anders. Je hersenen heb je alleen maar nodig om in het hier en nu te kunnen functioneren. Als de wetenschap al beweert dat we steeds dommer worden, dan is dat alleen maar gerelateerd aan hoe efficiënt je hersenen nog mee kunnen komen met het verwerken van externe informatie. Aan interne informatie vanuit je zelf, je authentieke bron, heeft de maatschappij natuurlijk niks….. In ieder geval niet als er geen energie mee kan worden gegenereerd, zoals geld of diepe ellende o.i.d.

Laatst dacht ik aan de Monade. Dat komt omdat ik iets had gelezen over het Geheime evangelie van Johannes, een apocrief boek, één van de vele geschriften die de Gnostici voor ons hebben bewaard door ze in de woestijn van Egypte te verstoppen. Omdat ik twijfel of mensen zelf uit een eigen bron kunnen tappen, zodat ze authentieke gedachten kunnen genereren, ben ik op zoek gegaan naar een andere bron. Het denken met je hersenen - je computer met ontvangst- en beperkte opslagcapaciteit - is niet veel anders dan het kopiëren van eerder ingevoerde data. Ik heb geleerd dat als je echt nergens aan wilt denken, je de volgende tekst uit dat eigenaardige - en door alle religies verketterde - boek moet hebben gelezen. Want er wordt ons natuurlijk wijsgemaakt, dat je klein en nietig, vergankelijk en onderworpen bent, alles om te voorkomen dat je begint te begrijpen dat het precies andersom is. De “schepping” kwam met gebreken, zoveel is mij wel duidelijk. Er mist iets wat we niet kunnen kwantificeren of kwalificeren, omdat het er altijd al was. Wat er “mist” is niet onvindbaar of ongrijpbaar. Lees dat stukje eerst maar eens.

4 En ik vroeg het zodat ik het zou weten.

En hij zei tegen mij: “De Monade is een monarchie zonder dat er iets over (boven) bestaat. Het bestaat als de God en Vader van het Al, het Onzichtbare dat boven het Alles woont, ... Onvergankelijkheid die bestaat als het zuivere licht waarop geen oog kan kijken. Het is de onzichtbare Geest, en het is niet gepast om Het als de goden te beschouwen of dat Het iets soortgelijks is. Want Het is meer dan goddelijk, zonder dat Er iets boven Het staat. Want Er is niets dat heerst over Het.

. . . niet ... in iets minder ... bestaat erin.

Het is uitsluitend en alleen eeuwig omdat Het niets nodig heeft. Want Het is volkomen perfect.

Het mist niets zodat iets het zou kunnen vervolmaken, Het is altijd volledig perfect in licht.

Het kan niet beperkt worden omdat er niets voor is dat beperkt.

Het is ondoorgrondelijk omdat er niemand is die vóór Het bestaat om het te onderzoeken.

Het is onmeetbaar omdat er niets bestaat vóór Het om Het te meten.

Het is onzichtbaar omdat er niemand is om Het te zien.

Het is een eeuwigheid die eeuwig bestaat.

Het is onuitsprekelijk omdat er niemand is die Het kan begrijpen en om erover te spreken.

Het is niet te benoemen omdat er niemand vóór Het is om Het te benoemen.

Het is het onmetelijke licht, dat puur, heilig en onbesmet is.

Het is onuitsprekelijk om perfect te zijn in onkreukbaarheid.

Het bestaat niet in volmaaktheid, zaligheid of goddelijkheid, maar Het is (veruit) superieur (aan deze).

Het is noch lichamelijk, noch onstoffelijk.

Het is niet groot of klein.

Het is niet zo dat men zou kunnen zeggen dat Het kwantiteit of kwaliteit heeft. Want het is voor niemand mogelijk om het te weten.

Het is niet iets onder bestaande dingen, maar Het is superieur—niet als superieur (in vergelijking met anderen alsof Het met iets anders vergelijkbaar is), maar als datgene wat aan Zichzelf toebehoort.

Het neemt niet deel aan de eonen of aan de tijd (als een constitutief onderdeel daarvan). Voor wat deelneemt aan een aeon werd eerst voorbereid (door anderen).

Het kreeg geen deel aan tijd omdat Het niets van een ander ontvangt – want wat Het ontvangt, zou als lening worden ontvangen. Want wat vóór al het andere bestaat, is niet zodanig onvoldoende, dat Het van iets zou moeten ontvangen.

Want deze (Het) kijkt vol verwondering naar Zichzelf alleen in Zijn licht. ... Want Het is een uitgestrektheid.

Het bezit de onmetelijke eenvoud.

Het is een eeuwigheid die aeon geeft, levensgevend leven, een gezegende die zegening geeft, kennis die begrip geeft, een goede die goedheid geeft.

Het is barmhartigheid geven en verlossing.

Het is genade gevende genade—niet dat Het genade bezit - maar dat Het genade geeft.

“Het” heeft niets nodig, want “Het” heeft alles al. “Het” is ALLES.

Dus ook LEVEN.

Daarom ook, zou je het scheppingsverhaal moeten lezen als het dagboek van de kardinale misser. Want als ALLES er al is, waarom zou je dan iets willen creëren? En dat niet alleen, waarom moet je dan mensen creëren om ervoor te zorgen dat er dingen “tot stand komen”? In feite “tot stilstand komen”? Om iets te bewegen moeten altijd stilstaande elementen aan het draaien worden gebracht, bijna altijd. Elektriciteit door middel van magnetisme is daarvan het belangrijkste voorbeeld en een bron van degeneratie, afbouw, tekorten en verliezen. Mens en dier komen in beweging door ademhaling en hartslag. Deze eigenschappen komen uit de natuur, maar ergens moet het signaal vandaan komen om die “cadans” er als het ware in te brengen. Door het fenomeen “tijd” lijkt alles te bewegen, maar in feite wordt alles - behalve de tijd - tot staan gebracht. Onze wereld is een staande golf. Alles wat er al is wordt in 3D tot stilstand gebracht, zoals ook de natuur. Alles lijkt in beweging te zijn, maar dat is alleen in relatie tot de tijd. Feitelijk is het bevriezing. Buiten deze kunstmatige realiteit is er geen tijd en ruimte, dus wat zijn we hier dan aan het doen en vooral: voor wie? Worden we als mensheid met of in de val van iets hogers meegesleurd en misbruikt om het onontkoombare te vertragen?

In die oude geschriften wordt beschreven hoe bijvoorbeeld de Anunnaki of de archonten fabelachtige zaken als de realiteit van onze totale wereldbeleving weten te creëren. De mens is afgeleid en samengesteld uit elementen van de natuur en de Makers zelf. Uit een andere tekst citeer ik: “Er is een reden waarom het Soemerische woord voor de mens, Lulu Alou, letterlijk vertaald wordt als de “gemengde werker”.” Wij worden dan ook “hybriden” genoemd. Maar dat beeld is niet compleet. De hybride mens is geschapen om te dienen. Intelligent genoeg om arbeid te verrichten en dom genoeg om het als bestaansrecht te accepteren, een psychologisch controle, meer dan een fysieke. Daarom past de mens niet in het geheel van de natuur, wat voor de scheppers ook niet de bedoeling kan zijn geweest. De mens moet zoals het er op lijkt, de natuur onderwerpen. De mens creëert niets, kopieert alleen maar, waarschijnlijk ook zijn gedachten, ideeën, invallen, visioenen, etc. zijn ooit, ergens vooraf geformuleerd.

Zoals gezegd, het beeld van de mens is niet compleet. Er “mist” iets en er is iets kunstmatigs “ingevoegd”. De mens is een samengestelde hybride, een mengeling van aardse elementen, goddelijke intelligentie én een vonk van de Monade. Deze laatste is de connectie met iets wat boven alles en dus ook de makers staat. Het maakt ons bewust van onszelf en die verbinding met het ALLES. De makers zien dit als een bedreiging en doen er alles aan om het in te kapselen om te voorkomen dat we die verbinding niet kunnen leggen. De (kunstmatige) chaos die we om ons heen zien - áls je nog in staat bent om het te kunnen zien - is daar een vals resonerend en vooral luidruchtig voorbeeld van. De goden/makers zijn dus niet bang vanwege het feit dat we teveel lawaai maken, ze zitten pas echt in de problemen als we “stil” zijn en de connectie hebben hersteld.

Dit alles komt er in feite op neer, dat wij, mensen allemaal in het bezit zouden zijn van die levensvonk, deel van de Monade, de BRON. Omdat het zoiets groots en alomtegenwoordig is, nemen we het niet waar. Daarom moeten we de klok stil zetten en luisteren naar het ene waarachtige signaal en het zit in onszelf. Wat een ontdekking, hopelijk is het waar en niet de volgende illusie om ons met iets bezig te houden. De menselijke soort die we nu kennen zijn niet uit het niets verschenen. Wij waren er altijd al. Tijdens deze levenscyclus opereren we in een speciale, 3-dimensionale omgeving, die ook maar tijdelijk is, en als tijd niet bestaat kun je je afvragen hoe lang deze slow motion, deze vertraging in de universele werkelijkheid duurt. Het IS er en tegelijker-TIJD is het er NIET.

Het lijkt wel een frequentie experiment.

Want waarom zou je iets willen creëren als alles er al is? Alleen maar om het te kunnen zien er vervolgens achter komen, dat het uiteindelijk weer verdwijnt? In dat geval is die wonderlijke creatie een onbeholpen stukje zichtbaar gemaakte werkelijkheid waar oneindig aan wordt geknutseld door entiteiten die dat blijkbaar nodig hebben. De mensheid speel een rol als een werktuig in handen van de meester-knutselaars, die zich graag laten aanspreken met “God” of “Opperwezen”, omdat er nu eenmaal verschil moet zijn. Wij zijn niet door deze entiteiten geschapen, maar aangepast, laten we het daar maar op houden. Met aanpassen bedoel ik dan meer verminken, kleineren, alles om te voorkomen dat we onszelf in staat kunnen stellen om de tijd stil te zetten en alles kunnen gaan waarnemen zoals het in werkelijkheid is.