Bericht 24

Op de andere website heb ik het artikel “In mijn universum geen vergeving” gepubliceerd. Er zijn van die dingen die vergeet je misschien tijdelijk, maar vergeven is meer dan een aantekening op je harde schijf. In het verleden heb ik ook eens de Affirmatie gepubliceerd naar aanleiding van de vraag, wat er na je dood gebeurt. Je moet niet in het licht gaan. Die affirmatie zou je daarbij moeten helpen voor jezelf de juiste keuze te maken. Een zinsnede uit het recent gepubliceerde artikel:

We zitten te kijken naar een idiote voorstelling, dat hadden we al vastgesteld. Dankzij de buren of familieleden, die zich “strikt aan de regels hielden” kon die idiote voorstelling vrolijk doorgaan en is de toekomst van je kinderen verwoest. Ze lopen er weer monter bij, zeggen vriendelijk dag en komen weer op de verjaardag. Niet in mijn universum. Het woord vergiffenis heb ik niet bedacht en het fenomeen gaat ook niet meer aan de orde komen.

Tja, en dan moet je eigenlijk het volgende stukje tekst uit die affirmatie zonder gewetenswroeging kunnen reciteren:

Ik herroep permanent alle contracten en verbintenissen – van het verleden, het heden en de toekomst - met alle wezens of systemen die bedrog gebruiken om mij te beïnvloeden, te manipuleren, te beheersen, regeren of te controleren. Ik vergeef iedereen in al mijn levenservaringen, inclusief mezelf en ik accepteer vergeving van iedereen. Ik ben zonder spijt, schuldgevoel, wrok of onvervulde verlangens. Ik ben vrij.

Je kunt het op twee manieren benaderen.

In de eerste plaats hebben we het over mijn eigen universum. Dat is hier en nu, die contouren moet ik verdedigen en onaangetast houden. Ik heb nu eenmaal verantwoordelijkheden. Geen schuldgevoel, maar een belofte. Hoe moet ik iemand vergeven wat hij onschuldigen en weerlozen heeft aangedaan, kinderen bijvoorbeeld? En dan heb ik het nog niet eens over je eigen kinderen. Is dat niet een beetje veel gevraagd? Zo van: “Hij kan er ook niets aan doen, geboren als een psychopaat, het is zo voorbestemd”. In dat geval wil ik toch onderscheid blijven maken tussen de originele mens en de entiteit die met droge ogen kinderen, weerlozen en onschuldigen ombrengt. Ik denk nog wel eens terug aan het artikel wat jaren geleden is gepubliceerd op de andere website.[LINK] In 2011 wist ik wel oplossingen voor het vermoorden van een meisje van 12 jaar, anno nu ligt het iets gecompliceerder. Maar “vergiffenis schenken”- i.e. cadeau doen zonder tegenprestatie - het blijft een onoverbrugbaar probleem. In mijn universum kan ik het niet toelaten, want ik denk dat het veel energie kost om de contouren intact te houden, mocht ik het ooit besluiten. Ik kan niet toelaten, dat het in mijn universum net zo’n chaos is als daarbuiten.

In de tweede plaats is er ons aller universum. Ook hier en nu en qua beleving een chaotische puinhoop. Iedereen is met iedereen bezig om brokstukken van de puinhoop anders op te stapelen, met alle gevolgen van dien. Er is voortdurend sprake van onvervulde verlangens, volgens Monroe de zuiverste vorm van energie, zoals hij zegt: “gedestilleerde loosh”. Ook al heeft de moordenaar spijt en schuldgevoel, wil hij misschien een nieuwe kans en het juiste doen, dan kijk ik naar twee zaken: het resultaat van zijn daad en de sanctie erop. Het resultaat is namelijk onveranderlijk. De sanctie wiebelt alle kanten op. Als je na 15 jaar nog steeds probeert onder je TBS-veroordeling uit te komen, dan ben je niet in staat die tweede kans goed te benutten. Dan heerst geen spijt of schuldgevoel, dan heersen wrok en onvervulde verlangens. Iedere vorm van “vergeving” wordt opgeslokt door die negatieve energie en draagt bij aan meer chaos en het verplaatsen van puin.

“Je best doen, proberen, een poging wagen”. In mijn perceptie is dat precies hetzelfde alsof je de beslissing al hebt genomen, dat het “niet gaat lukken”. Proberen en doen zijn twee tegenstrijdige zaken. Je probeert niet, je doet iets wel of niet. Als je ergens “een hard hoofd in hebt”, dan betekent dat niets anders dan bevestigen dat het niet gaat gebeuren.

Even terug naar mijn universum.

Gesteld dat iemand vergeving vraagt voor wat hij mij heeft aangedaan? Gesteld dat ik iemand vergiffenis wil vragen voor wat ik hem/haar heb aangedaan? Gesteld dat alle rekeningen worden vereffend? En blijkt dat de balans positief voor je uitslaat? Dan sta je op het punt of je jeZelf kunt vergeven. En de balans perfect in evenwicht brengen. Daar heb ik nog nooit bij stilgestaan. Als het andersom is, ben je feitelijk de klos. Dan vragen teveel mensen aan jou vergiffenis en blijf je in een schuldpositie. Ook nooit bij stilgestaan. Je kunt het jeZelf ookmoeilijker maken dan nodig is, wie zal het zeggen.

Maar, misschien als je voor het licht staat, dat alles toch weer anders is.

Als je je poot stijf houdt, kom je misschien terecht in een leegte, waar je voor de eeuwigheid - gelukkig bestaat tijd daar ook niet, hoopt ik dan - vergiffenis moet schenken. Is dat een beter alternatief dan per kerende post terug te worden gerecycled naar de hel? Volgens de Katharen gaan we namelijk niet naar de hel, want daar zijn we al. Zou je dan als puntje bij paaltje komt en de drempel over moet tóch nog kunnen vergeven wat je tijdens je leven nooit voor elkaar kon krijgen? Ook niet als je “je stinkende best deed” om het script van je rol aan te passen? Met andere woorden “doen alsof”?

Ik betwijfel het.