Bir Davanın Anatomisi: Lindsay Clancy Davası (18)

Son üç haftanın hangi gününde oldu, bilmiyorum. Muhtemelen Patrick Clancy tanık kürsüsüne çıktığında. Ya da belki Lindsay’nin hastane kayıtları okunurken. Belki de internette ilk kez birileri Patrick’in aslında çocukları öldürdüğünü ciddi ciddi söylemeye başladığında. Ama bir yerde Lindsay Clancy davası, Lindsay Clancy davası olmaktan çıktı. Artık mahkeme salonunda görülen davayla, internetin gördüğü dava aynı değil.

Gecenin köründe sabahlığı ve sırtına attığı battaniyeyle Patrick Clancy’nin katil olduğuna dair uzun mesajlar yazan kadınlar var. “Same, Lindsay” artık TikTok’ta bir trend. Kadınlar kendilerini ağlarken videoya çekiyor. Bazıları bebeklerini kucaklarına almış. Videolarını “Ben de, Lindsay’im” diyerek paylaşıyorlar. Farkındalıkla bir trajedinin sosyal medya için sömürülmesi arasında savrulup duruyoruz. Bu arada bir baba söz konusu olduğunda asla istemeyecekleri cezaları Lindsay için isteyen erkekler de var.

Bir taraf için Lindsay, annelerin tehlikeli olabileceğinin kanıtı. Diğer taraf içinse sistemin kadınları nasıl yok ettiğinin kanıtı. Gerçek Lindsay bunların hepsinin arasında bir yerde duruyor.

Patrick’in de yeri belli değil. Çünkü o da üç çocuğunu aynı gece kaybetmiş bir adam olmaktan çıktı. Eski eşi hakkında ifade veren, onu affettiğini söyleyen, sonra New York’a gidip hayatını yeniden kuran bir adam değil artık. İnternet ona başka bir rolü uygun gördü: Katil Baba.

Patrick bugün ölüm tehditleri alıyor. Yüz binlerce takipçisi olan insanlar, milyonlara ulaşan platformlarda onun çocuklarını öldürdüğünü söylüyor. Bunun için bir iddianame yok. Bir suçlama yok. Mahkemede ortaya konmuş böyle bir delil yok. Reddington onu savunmanın tanığı olarak çağırmaya tenezzül etmedi. Patrick savcılığın tanığı olarak iki gün kürsüde oturmuş, Reddington da onu saatlerce çapraz sorgulamıştı. Savunma sırası geldiğinde onu yeniden mahkemeye getirmedi. Jüriye de Patrick Clancy hakkında söyleyecek yeni bir şeyi olmadığını gösterdi.

Artık mahkemenin kapanış konuşmalarından önceki son günündeyiz.

18. gün.

Önümüzdeki hafta avukatlar son kez jüriye dönecek. Her iki taraf kendi hikayesini son kez anlatacak. Ardından hakim konuşacak. Jürinin önündeki delillere hangi hukuki çerçevede bakması gerektiğini, neyi kanıt sayabileceklerini, neyi sayamayacaklarını, hangi soruların cevabını aramaları gerektiğini anlatacak. Sonra on iki kişi bir odanın içine girecek.

Kapı kapanacak. Önlerinde haftalardır dinledikleri tanıklar, doktorlar, psikiyatristler, telefon kayıtları, mesajlar, ilaçlar, aramalar, Cora, Dawson ve Callan olacak. Konuşacaklar. Tartışacaklar. Belki sesler yükselecek. Belki saatlerce aynı cümlenin üzerinde duracaklar. Arada mahkeme salonuna soru kağıtları gelecek. Hakim cevap verecek. Onlar yeniden konuşacak. Sonunda karar kağıdı doldurulacak. Jürinin sözcüsü onu imzalayacak. Kapı açılacak. On iki kişi salona geri dönecek. Herkes ayağa kalkacak. Karar okunacak.

Hangi taraf istediği sonucu alırsa alsın, sevinenler olacak. Ağlayanlar olacak. Kameralar kapanacak. Avukatlar dosyalarını toplayacak. Mahkeme salonu boşalacak. Hukukun Lindsay Clancy davası bitecek. Ama internetin gördüğü Lindsay Clancy davası anlaşılan o ki Patrick Clancy tutuklanana kadar devam edecek.

Kevin Reddington savunmanın dosyasını kapatmadan önce jürinin karşısına en önemli tanığını çağırdı. Çocuklarını öldüren ebeveynler üzerine onlarca yıldır çalışan, ülke çapında tanınan adli psikiyatrist Dr. Phillip Resnick, jüriye Lindsay Clancy’nin 24 Ocak 2023’teki ruhsal durumuna ilişkin kendi açısından hiçbir belirsizlik bulunmadığını söyledi ve “O gün açıkça psikotikti” dedi. Lindsay’e dair teşhisi ağır depresyon, hafif mani ve bipolar II bozukluk’tu.

Resnick’e göre Lindsay, 5 yaşındaki Cora, 3 yaşındaki Dawson ve 8 aylık Callan’ı öldürdüğü sırada doğum sonrası psikoz geçiriyor ve kendisinin “emir halüsinasyonu” olarak tanımladığı bir durum yaşıyordu. Lindsay o anda çocuklarını öldürmenin onları acı çekmekten kurtaracağına inanıyordu. Eğer kendisi ölürse çocukları onsuz kalacak ve acı çekeceklerdi. Bu çarpılmış zihinsel durumda Lindsay’nin, Cora, Dawson ve Callan’ı da yanında götürürse onların annesiz yaşamak yerine cennete gideceklerine inandığını düşünüyordu.

Resnick, Lindsay’nin o sırada zihninde neler yaşandığını açıklamaya çalıştı: Çocuklarını seven bir anne nasıl olup da onları öldürmenin aslında onları korumak olduğuna inanabilecek hale gelebilirdi? Resnick’in aktardığı şekliyle Lindsay kendisini adeta ipleri başka birinin elinde olan bir kukla gibi tarif ediyordu.

Savcı Jennifer Sprague oldukça uzun bir çapraz sorguyla Resnick’in vardığı sonuçları hedef aldı. Bir noktada Resnick’in emir halüsinasyonları üzerine kendi yazdıklarını, eğitim materyallerini ve geçmişteki ifadelerini ona karşı kullandı. Ve jürinin önüne düşünmesi gereken çok fazla şey bıraktı.

Resnick, çocuklarını öldüren anne babaların sonrasında yaşayabileceği duygusal yıkım üzerine yazmış bir isim. Family Murder: Child Murdered by Parents adlı çalışmasında, çocuğun ölüm yıldönümlerinin ve çocuğu hatırlatan şeylerin kişiyi sarsmasının muhtemel olduğunu ve depresyonu uzatabileceğini yazmıştı.

Savcılık sordu:

S: Doğum günleri, bayramlar ve cinayetlerin yıldönümleri potansiyel olarak üzücü olur, değil mi?
C: “Bazen olur.”

Bu soruyu Tewksbury kayıtlarına ve Lindsay’in bu tarihlerdeki davranışlarıyla ilgili daha önce dinlediğimiz ifadeler yüzünden sordu. Zira o günlerde Lindsay normal bir ruh halinde, etrafındaki insanlarla sosyalleşirken görülmüş, deftere böyle not edilmişti. Ardından savcılık, Resnick’in ciddi uzmanlık sahibi olduğu bir alana geçti: Taklit edilen psikoz.

Bir insan gerçekten ruhsal olarak hasta olabilir, ama aynı zamanda belirtilerini abartabilir veya gerçekte yaşamadığı psikotik belirtileri yaşadığını iddia edebilir. Resnick, Faking It başlıklı bir makalesinde şöyle yazmıştı: “Emir veren işitsel halüsinasyonları taklit etmek kolaydır.” Ayrıca klinisyenlere verdiği eğitimlerde, gerçekten emir veren halüsinasyonlar yaşayan insanların bu emirlere mutlaka itaat etmediğini, özellikle emir tehlikeliyse buna direnebileceklerini anlatmıştı.

Resnick’in, taklit edilmiş olabilecek halüsinasyonları değerlendirirken önerdiği yöntemlerden biri de hastaya seslerin susması ya da azalması için ne yaptığını sormaktı. Savcılık, çocuğunu öldürmek gibi korkunç bir şey yapmasını söyleyen bir ses duyan kişinin normalde buna direnmeye çalışıp çalışmayacağını sordu. Resnick’in bu durumun kişiden kişiye değiştiğini, bazılarının direndiğini, bazılarının direnmediğini söyledi.

Ancak Lindsay bu halüsinasyonları azaltmak için zaten bir yöntem kullanmamıştı ve bütün emirlere itaat ettiğini söylüyordu.

Savcılık ayrıca Resnick’in emir veren halüsinasyonları anlatırken derslerinde kullandığı bir örneği de karşısına çıkardı. Resnick daha önce şöyle açıklamıştı: Bir insan birdenbire “Anneni öldür” diyen bir ses duyarsa, mevcut ahlaki değerleri normal şartlarda onun duraksamasına neden olur. Ama bu emre bir sanrı da eşlik ediyorsa, örneğin annesinin kötü bir büyücü olduğuna inanıyorsa, kişinin emre itaat etme ihtimali yükselir. Resnick’in ifadesine göre Lindsay kendisine verildiği iddia edilen emre itaat etmişti.

Sonra iddia edilen psikozun ne kadar sürdüğü meselesine gelindi. Resnick geçmişte, psikotik belirtilerin ilaçla çok hızlı ortadan kalkmasının bir uyarı işareti olabileceğini yazmıştı. Çünkü gerçek psikotik belirtilerin düzelmesi çoğu zaman daha uzun sürüyordu. Buna karşılık Tewksbury kayıtlarında Lindsay’in hastaneye kabulünden itibaren klinik açıdan stabil olduğu ve duygularında, davranışlarında ya da bilişsel durumunda herhangi bir istikrarsızlık dönemi görülmediği belirtiliyordu. Ayrıca Lindsay, çocuklarını öldürdüğü olaya atıfta bulunarak, bu olaydan önce veya sonra hiçbir zaman halüsinasyon da yaşamamıştı. Lindsay geleceğe dair planlar yapıyor, postpartum psikoz konusunda farkındalık yaratmak ve tekerlekli sandalye maratonuna katılmak gibi hedefler belirleyebiliyordu.

Daha küçük ama önemli başka meseleler de vardı. Resnick, kendisine Lindsay Clancy’nin çocukları için her gün ağladığının söylendiğini ifade etti. Savcılık ise Tewksbury kayıtlarında Lindsay’in her gün ağladığına dair böyle bir kayıt bulunmadığını ve gün boyunca gözlem altında olduğunu hatırlattı.

Resnick ayrıca Lindsay’i değerlendirdiği sırada donuk tanımlasa da savcılık aynı aynı görüşme sırasında Lindsay’in Resnick’le konuşurken gülümsediğini ve güldüğünü ortaya koydu. (Savcılıktan nefret edenler için söylemem gereken bir not: Maalesef bu çok etkili bir çapraz sorguydu. Ancak ben hala Resnick’in görüşlerinin jüri tarafından dikkate alınacağını, anlattıklarını bir anda silip atmayacak en az 6 kişi olduğunu düşünüyorum.)

Savunma son birkaç günde Lindsay’nin ailesini, eski iş arkadaşlarını, doktorları, hastane ruhani danışmanını ve çok sayıda ruh sağlığı uzmanını kürsüye çıkardı.

Ortaya koydukları Lindsay portresi şuydu: Çocuklarını seven, hayatlarının içinde olan bir anne, Callan’ın doğumundan sonra ruhsal durumu giderek bozulan, ağır uykusuzluk, anksiyete, ilaç korkuları, intihar düşünceleri ve istemsiz düşünceler yaşayan bir kadın. Defalarca yardım arayan, çok sayıda ilaç verilen ve savunmanın uzmanlarına göre teşhis edilmemiş bipolar belirtilerden sonunda doğum sonrası psikoza sürüklenen biri.

Saat yaklaşık 11.52’de Reddington savunmanın dosyasını resmen kapattı.