Jamie Oliver en een potje ordinaire haterij

Ik luisterde deze week eens goed naar The Jamie Oliver Petrol Station van CMAT.

The Jamie Oliver Petrol Station is de vierde track op het album EURO-COUNTRY van de Ierse zangeres Ciara Mary-Alice Thompson (CMAT) en gaat over tja, waar gaat het eigenlijk over? Tot voor kort verstond ik niet meer dan deze drie zinnen:

So, okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Uit die drie zinnen maakte ik op dat The Jamie Oliver Petrol Station een diss-track over Jamie Oliver, de Britse televisiekok, was. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen één Jamie Oliver-herinnering heeft, omdat zijn kookgedachtengoed zo wijdverbreid is. De mijne gaat over het RTL4-programma waarin Jamie op bezoek bij Britse scholen gaat om te zorgen voor betere lunches. Geen idee hoe het ook alweer heette, even Googlen:

Ik weet dat dit programma bestaat omdat als ik op dinsdagavond voor de televisie kon liggen omdat mijn vader laat thuis was en mijn moeder bij haar vrijwilligerswerk (de Computerclub) was, dit het enige op televisie was waar ik de geen nachtmerries van kreeg. Op televisie zag ik Jamie met geschokt gezicht naar bakken ondefinieerbare drap kijken en constateren dat dit “radicaal anders moest”, terwijl ik zelf eigenlijk vooral nadacht over op welke kast mijn moeder die zak met mini-marsjes had verstopt.

En fin, ik had al een poos niet aan Jamie Oliver gedacht, goed, op dat ene kookboek na dat ik laatst van Vinted had gesleept, en toen kwam ik dat nummer van CMAT tegen. Jamie Oliver leek me bij uitstek een leuke persoon om te dissen, vooral omdat er zo weinig aan hem te haten valt. Hij is knap, politiek correct (voor zover ik weet), als je naar de ingrediëntenlijst van zijn recepten kijkt denk je, dit kan nooit wat worden, maar het is toch altijd lekker. Niet bijzonder, maar gewoon prima. Kortom: eigenlijk valt er niks te haten aan Jamie Oliver, behalve allerlei irrationele dingen. Bijvoorbeeld dat hij luid ademt. Of dat echt zo is weet ik niet, maar als ik naar de foto’s kijk denk ik “kan niet missen”:

Ik googlede of hij door zijn mond ademde, daar vond ik geen bewijs van, maar ik vond wel dit:

Toen ik de tekst van The Jamie Oliver Petrol Station googlede ontdekte ik al snel dat het niet echt een haat-anthem over Jamie Oliver is, maar meer over irrationele haat. En lieve lezers, daar kan ik wat mee. Irrationele haat is zeg maar soort van best wel mijn ding. Misschien is dat een controversiële uitspraak geworden, nu mijn tijdlijn is gevuld met citaten uit andermans dankbaarheidsdagboeken en de wens om “je leven te vullen met geluk”. Alsjeblieft zeg.

Ik wil niet pleiten voor onverdraagzaamheid, daar hebben we volgens mij genoeg van in onze samenleving, maar wel voor het uiten van je frustraties. Het leven is niet louter geluk, denk ik zo, je hebt vaker dan je wilt gewoon stront aan je schoen en ja, dat kun je er weer afhalen, maar je schoenen worden nooit meer hetzelfde. En op zo’n dag waarop de schoen aan je stront zit, helpt bij mij maar één ding: een potje irrationeel haten. Mijn eigen Jamie Oliver Petrol Station maken.

Mijn irrationele haat (is haat niet altijd irrationeel trouwens?) zal ongetwijfeld de jouwe niet zijn. Maar dit is mijn nieuwsbrief, dus hier volgt een lijst van dingen waar ik een ontiegelijke hekel aan heb.

Als er een hel bestaat, is het voor mij één lange friettafel waar ik aan plaats moet nemen. Iemand gooit er een glas limonade overheen en dan moet ik de zompige patat opeten.

Ik HAAT friettafels. Voor wie niet weet wat een friettafel is:

Oké, allereerst: eten is geen speelgoed schattepetatten. Dat je als kind denkt dat het leuk is om boven een aluminiumtafel gevuld met slappe patat en emmer-mayo (je moeder: “NIET MET JE MOUWEN IN DE MAYO ROBERT”) te hangen, daar kan ik nog inkomen. Maar friettafels worden ook genoten door volwassen mensen.

Ik weet niet hoe ik het onder woorden moet brengen maar van weinig dingen krijg ik een grotere rolling dan een volwassen man die met ketchup een windmolen tekent op tafel (sorry L., ik houd van jou, maar niet van je friettafels!). Het is de textuur van die alufolie onder slappe, lauwe patat, de korreltjes van het zout op die alufolie die dan aan je vingers blijven kleven, het elleboog aan elleboog zitten. Het is de verspilling, het feit dat ik gewoon niet zo van friet houd en dat je friet dan ook nog eens koud en slap is?

Kijk, ik ben een leuke, gezellige, spontane meid die ook graag leuke gezellige en spontane dingen doet. Kom vooral over mijn schouder hangen en uit mijn bord eten (doe dat niet als ik je niet ken, want dan sta ik niet voor mezelf in), maar for the love of god, pleur op met je friettafel.

Wat denk je dat ik ben, een karbonade? Rot toch op man. Ik heb de grootste hekel aan deze knaller:

Echt ongekend hoe vaak ik midden op de dansvloer stilstond als dit nummer werd gedraaid, of met opgeheven hoofd naar de bar moest verplaatsen omdat ik de plaatsvervangende schaamte niet aankon. Sommige mensen zijn meer een lichaam, die genieten van schudden, ik ben nadrukkelijk meer een hoofd, ik houd niet van schudden. Vooral omdat bij schudden mensen denken dat ze tegen je aan moeten dansen en ik wil echt niet dat mensen tegen me aan dansen. Ik ben geen paal.

Ik wil alle herinneringen aan Schudden graag uit mijn eigen uitgaansgeheugen schrappen. Als iemand daar een oplossing voor heeft, bel me.

HET IS PRINTEN. ZEG GEWOON PRINTEN. JA IK WEET DAT HET SUF IS OM TE ZEUREN OVER TAAL EN DAT IK SPELFOUTEN MAAK MAAR MARTEL MIJN OREN NIET. HET IS UITDRAAIEN OF PRINTEN EN NIET UITPRINTEN. GOD HET KOST ME ZOVEEL MOEITE OM MIJN MOND TE HOUDEN ALS MENSEN DIT ZEGGEN IK MOET MIJN LIPPEN ER BIJNA VAN AFBIJTEN.

Grappig genoeg ben ik zelf iemand die bullit en bullet met regelmaat door elkaar haalt.

Voor sommige mensen werkt het héél goed als ze tijdens het sporten gepusht worden. Ze gaan er harder van werken. Ik niet. Als iemand tegen mij roept dat ik er “een tandje bij moet zetten”, als ik al over het stuur heen hang, dan stop ik met fietsen en loop ik de zaal uit.

Ik realiseer me tijdens het schrijven van deze Weekstart steeds meer dat ik alles in me heb om een hele zure vrouw te worden en aan de andere kant: laat me gewoon met rust!!! Wees blij dat ik überhaupt in deze sportschool ben!!! Dat was al een opgave!!!

Geniet van je taart Magda, val me alsjeblieft niet lastig met je praatjes over Sonja Bakker, dit slagroomgebak van de Maître Paul is al nauwelijks te hakken en je gewauwel maakt het niet beter.

En CMAT zingt:

So, okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Maar lezers, nu ik ben begonnen kan ik niet meer stoppen:

Als ik eraan denk, krijg ik al koude rillingen. Waterijs is gemaakt om aan te likken, niet om in te bijten en al helemaal niet met je VOORTANDEN. Ik weet niet waarom, maar altijd als ik ergens een waterijsje eet bevind ik me bij bijters en moet ik mijn ogen en oren dichtdoen om te voorkomen dat ik rillend op de grond val.

Alsof je in urine zwemt. Wil jij graag in plas zwemmen? Ik niet.

Ik was afgelopen dinsdag naar The Odyssey want ik dacht, misschien snapt Nolan nu eindelijk hoe het moet, een gelaagd vrouwelijk personage schrijven, maar kennelijk gaat de winst van zijn talloze blockbusters naar iets anders dan een stukje educatie, die verhalen worden er trouwens ook niet beter op. Vrouwen in Christopher Nolan-films zijn hysterisch, altijd aan het wachten op (een man), en ze hoeven niet gered te worden (maar worden dat wel altijd) of ze hebben bijna geen tekst en vliegen een paar keer in en uit beeld (Oprecht wat was dat geleuter met Zendaya?).

Ik bedenk me hoe dom het is om dit allemaal op te schrijven voor jullie, mijn lieve lezers, want nu denken jullie natuurlijk dat ik een zuur wijf ben of mensen die nieuw binnenkomen denken dat ik een zuur wijf ben want door dat internet valt alle nuance uit ons brein hè, betrap je jezelf daar ook wel eens op?

Ik zie in mijn tijdlijn alleen genuanceerde of positief ingestelde vrouwen die nooit fouten maken of hun fouten dan presenteren als een les zo van “ik deed dit maar haha ik ben ook maar een mens!!!!!!!”. Echt rommelig durven we niet te zijn hè? Ik ben in elk geval nog niet klaar met haten, ik ben al zo lekker aan het graven in mijn eigen graf en CMAT zingt:

Okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Weet je waar ik dus ook zo’n ontiegelijke hekel aan heb?

De eerste 10 seconden van dit nummer zijn genoeg om me witheet te maken. Ik weet dat er weinig tot geen reden is om Muse te haten, dat het technisch gezien goede muziek is, iedereen aan wie ik vertel dat ik Muse haat begint altijd meteen te wauwelen over hun liveshows, maar weet je lezer? Ik haat ze gewoon. Ik haat het stemgeluid van de zanger, ik haat het gedweep van de zanger, ik haat dat vreselijke geautomatiseerde gelikte van de muziek zelf, ik vind dat het nergens over gaat, ik haat alles eraan, ik haat het sowieso als mensen zeggen “ja zij kunnen echt een show neerzetten” ja duh Frans, dat is hun werk hè.

Voelt best goed, om eerlijk tegen jullie te zijn, met al dat gehaat want man, wat zit ik daar vol mee, ook als ik dan door mijn tijdlijn scroll, waar ik ook een hekel aan heb, door mijn tijdlijn scrollen, ik zou liever verder lezen in mijn boek maar het lukt me niet altijd om mijn telefoon weg te leggen en dan haat ik het al helemaal als mensen op social media prediken over hoe heerlijk het is om hun telefoon weg te leggen en gewoon te kunnen lezen (maar Arie, waarom moet je het dan op social media zetten?).

Mensen zeggen tegen me dat mijn leven makkelijker zou zijn als ik me niet zo druk zou maken, en er is me vaak verteld dat ik minder bij dingen zou moeten voelen en de laatste tijd denk ik ook dat dat de boel makkelijker zou maken. Als ik al het denkwerk dat ik doe voor deze stukken gewoon uit zou besteden aan ChatGPT, als ik niet zou kijken hoe goed of hoe slecht een stuk het zou doen (LIKES IK HAAT LIKES MAAR IK WIL ZE OOK? Hoeveel tegenstrijdigheid kan in een mens bestaan?). En CMAT zingt:

Okay, don’t be a bitch
The man’s got kids
And they wouldn’t like this

Maar ik heb nog wel wat gif:

Ik haat open deuren. “De wereld verandert continu” of “Wist je dat de wereld leuker is als je positief denkt?” Ik haat gedweep met adviezen die we allang kennen, ik haat denk ik ook, de herhaling waar we onszelf in bevinden in de maakwereld, hoe erg dingen tegenwoordig op elkaar lijken. Ik snak naar iets nieuws, iets origineels, iets anders. Ik moet de hele tijd denken aan iets wat Perre (ik weet ook niet waarom ik aan hem denk, ik heb er ook niet om gevraagd dat deze uitspraak vast in mijn hoofd zit) uit de podcast Voorheen Schaamteloos Randstedelijk ooit zei: “We zijn in the age of average”.

Ik houd niet van deze age, ik wil dat mijn brein ontploft omdat ik weer iets nieuws heb ontdekt, maar komt dat gevoel ook niet gewoon omdat ik dankzij al die social media zo verslaafd ben geraakt aan dopamine?

En ik denk weer aan CMAT:

You like forgetting one day you'll stop breathing
And you'll have wasted your time on seething
I said I’m wasting my time on seething
And hey, you're not so good yourself

Come learn my mantra, it's like:

Okay, don't be a bitch
The man's got kids
And they wouldn't like this

Die ademt sowieso te hard, dat zie ik vanaf hier.

Ik hoor in de comments graag waar jouw bloed van gaat koken. En kom maar niet aan met dingen waar we oprecht en serieus boos over kunnen worden. Ik wil geen politieke correctie, ik wil je Jamie Oliver Petrol Station haatproza.

Liefs,
Charlotte
(Die in het echt best een rustige, verdraagzame vrouw is)

• Leestip: Ik lees The Corrections van Jonathan Franzen, over een Amerikaans gezin. Vader krijgt parkinson en daarom wil moeder nog één keer kerst met het hele gezin vieren. Dat kan alleen maar misgaan natuurlijk..

  Ik begin in herhaling te vallen maar ook dit boek is weer een boek zoals ik het nog nooit heb gelezen. Ik vind het echt heel goed, maar ook hier moet ik mijn hoofd bij houden. En het is te vroeg om er al uitgebreid over te schrijven denk ik. Daarom: zet het op je leeslijst als je het nog niet hebt gelezen. Ik kom er later op terug.

• Luistertip: Deze nieuwe van Charli XCX:

• Kijktip: Over politiek incorrect gesproken, ik keek dit weekend Simon met L. NPO zond de film uit vanwege het overlijden van Cees Geel. Ik kende zelf eigenlijk alleen de slotscène en had niet verwacht dat het verhaal over de Amsterdamse hasjdealer en zijn vriendschap met een homoseksuele tandarts me zo mee zou slepen. Het is zo origineel opgebouwd en gedraaid, ik vond het ontroerend en overtuigend. Ja, de grappen zijn gedateerd en racistisch, die zeggen vooral iets over de personages en de wereld waarin zij leven. En ja, misschien ook wel iets over het jaar waaruit de film komt (2004).

• Kijktip 2: Het was een weekend met veel film want ik zag ook Man on wire, de documentaire uit 2008, die het verhaal vertelt van Philippe Petit, de man die op een koord tussen de Twin Towers doorliep. Het blijft een bizar relaas en ik krijg altijd klamme handjes van het beeld van Philippe op zijn rug op het touw, tussen de torens in. En fin, aanrader dus, ook als je hoogtevrees hebt.

• Leestip 2: Het interview met Janine Abbring over het laatste seizoen Zomergasten, waarvan gisteren de eerste aflevering op televisie was. Hoewel ik begrijp dat Zomergasten plaats moet maken voor iets anders, vind ik het zelf best jammer dat het verdwijnt. Verschillende gesprekken uit de afgelopen jaren, bijvoorbeeld met dichter Lieke Marsman, journalist Sakir Khader, en schrijver Bibi Dumon Tak zijn me bijgebleven.

  Ik denk vooral terug naar hoogleraar kinder- en jeugdpsychiatrie Robert Vermeiren, wiens aflevering me in het bijzonder raakte. Ik vond dat hij de complexiteit van de jeugdzorg heel goed liet zien en herinner me ook vooral zijn Zomergastenfilm Hors Normes, die me een heel eerlijk relaas toonde van iets waar ik ook in mijn eigen leven bekend mee ben, en waar ik niet zoveel goed werk over zie. En fin, het interview met Janine Abbring.

• Eettip: Ik maakte zomerrecepten van Yvette van Boven uit haar zomerserie in Volkskrant Magazine (echt mijn favoriet): een salade met perziken, tomaten en mozzarella. Makkelijk en superlekker, dikke tip voor de hete dagen deze week. In dezelfde column staat een recept voor aardappeltjes met citroencrème, die kan ik ook van harte aanraden. De receptencolumn.

Eigenlijk is alles wat Puck Rietveld schrijft goed. Dit ook:

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.