Een kijkje in de puberziel

Donderdagochtend fietste ik door een stille stad naar vriendin H. De eerste mensen hadden de Singel al verlaten om te vertoeven in Frankrijk, Italië of op camping Topperhoedje in Ouddorp. Ik niet, ik was nog hier, en de ruim drie weken vakantie die ik mezelf dit jaar had gegund strekten zich voor me uit. Ergens tussen het oversteken van dat kruispunt waar de stoplichten altijd oranje knipperen maar je toch altijd staat te wachten (op dat ene hoekje van de Singel net voorbij het Louis Hartlooper weet je wel), kwam dat bekende gevoel naar boven dat ik als middelbare scholier had: dat gevoel van eindeloosheid, hoe drie weken evengoed 6 maanden konden zijn.

Zomers waren toen: zwemmen waar mogelijk, het liefst elke dag, in de weilanden achter mijn ouderlijk huis liggen en de verzorgpony’s negeren om te praten over later, achter de computer hangen om te MSN’en maar vooral ook vervelen en verlangen naar puberliefdes. Of mijn tienerliefdes de zes lange weken overleefden was altijd maar de vraag (vooral voor mezelf, voor iedereen om me heen was mijn obsessieve aard zichtbaar). Het was alsof ik een lekker snoepje had gekregen wat ik te snel weg had gewerkt en nu likte ik aan de wikkel tot er bijna niks meer van over was. Misschien kon ik op de achterkant kijken of er nog iets van betekenis stond.

Er was smachten, lange avonden zoeken naar betekenis in halve beloftes van maanden eerder. Het was met mijn rug in het gras liggen en naar de hemel kijken, van het dorp naar “de stad” fietsen voor de feestweek en overal betekenis aan verlenen, het zijn onder dezelfde hemel met een object van interesse was soms al genoeg voor een gevoel van melancholie.

En fin, al dat gemijmer zorgde ervoor dat ik thuis wat puberdagboeken doorbladerde. Rond mijn dertiende levensjaar ontdekte ik het internet, begon ik fanatiek te bloggen en schreef ik in schriftjes, dagboeken en op losse papiertjes. Daardoor heb ik nu veel puberschrijfwerk liggen en dat zou ik misschien eens uit moeten zoeken, zodat ik wat dingen weg kan gooien.

Maar goed, voor ik besluit welke van de briefjes over het surfhaar van A. en de eindeloze zinloosheid van het puberbestaan in de prullenbak belanden, deel ik er eerst wat van met jou. Her en der heb ik er in cursief wat commentaar bij gezet.

Zaterdag 28 mei 2006 (13 jaar)

Aahw! Het spookt weer door mijn hoofd…. De vraag…. Hoe moet je zoenen? (Hierachter heb ik een verwarde smiley getekend, dus die moet je er even bij denken) Stel dat ik en J. krijgen, hoe moet ik dan zoenen? Met tong of zonder? Armen om iemand heen? Brrr…. Ik ga er zo op internet is naar Google. Tot later, x-je, Charlotte

Woensdag 22 juni 2006 (13 jaar)

Liefde, wat een woord. In groep 8 wist ik amper wat het was, maar nu… J. <3. Hij was vanmorgen weer zo mooi en lief. Ik krijg hem maar niet uit mijn hoofd. Ik zou zo graag door zijn zachte krullen strijken en tegen z’n wasbordje aanliggen. Teder zouden onze lippen elkaar dan raken.

J.’s haar hing echt aan elkaar van de haargel dus dat “door zijn zachte krullen strijken” is dichterlijke vrijheid gok ik.

Donderdag 29 juni 2006 (13 jaar)

Ik zit op mijn bankje met een grote pot sterke thee. Liefdesverdriet dus. Ik heb je gisteravond hierom ook niets geschreven. De dag zelf was oke, ‘s ochtends naar de kapper en ‘s middags helpen op school. Maar toen ‘s avonds, achter de bar, ging het in het begin lekker en ik vond het leuk. Maar J. heeft niks tegen me gezegd en we hebben ook niet gedanst of watdanook. Toen ik ‘s avonds thuis kwam heb ik heel hard gehuild. Ik heb hem gemaild, maar hij vindt me echt niet leuk.

9 oktober 2007 (14 jaar)
(In deze periode begin ik dagboekfragmenten vaak met zin uit een liedje waar ik op dat moment door geobsedeerd ben. In dit fragment is het Better if you do van Panic! At The Disco, iets waar ik niet meer naar kan luisteren overigens.)

“Paying in naievety”

Hoe schrijf je dat eigenlijk? Stel je voor, groot bekend schrijfster (dream on) weet nie hoe ze dat moet schrijven. Het woord dat heeft trouwens betrekking op het woord wat ik dus niet kan schrijven, snap-ie? Steek ik toch nog wat op van Nederlands in deze “pauze”, yeah. To the point now. Vandaag was:

• Verwarrend

• Sexy

• Nogal vergeten waar mijn grens ligt

• Oerstom

Okee, dat is misschien wat overdreven. Maar het is zeker niet fijn om P. en B. overal lebberend tegen te komen. Nee, ik voel niets voor hem. Maar zelfs ik raak hier geïrriteerd van (hoewel ik met hem kussen no problemo zou vinden, woeps, fout)

Hardop gelachen om het gebruik van het woord sexy, werkelijk niks was sexy toen ik 14 was kan ik nu met zekerheid zeggen.

11 oktober 2007 (14 jaar)

Natuurlijk ga ik niet trouwen. Beetje gaan leven voor het roddelen met de buurt en zijn vuile sokken opruimen zeker? NEVER. (Christ, ik haat hem, maar wat heeft hij een mooie kont)

13 oktober 2007 (14 jaar)

Nu even totaal wat anders, ik zag D. gisteren. Saaie, lieve, buikvlindergevende, D. Hij was heel lief en bleef lekker lang plakken. Hoewel hij saai is houd ik er wel echt van om hem te zien.

21 januari 2008 (14 jaar)

Ik vind mezelf altijd weer als ik met schrijven aan de slag ga. Ik weet het beter uit te leggen met inkt dan met gesproken woorden. Altijd voel ik me intens verbonden met het schrift waarin ik schrijf. Als ik woedend ben, kalmeert het, en als ik verdriet heb troost het. Heel mijn leven is schrijven al een uitweg. Als voorbeeld de kinderlijke dagboeken die ik heb bijgehouden, allemaal tekenen van de hunkering naar het schrijven, om me uit te drukken met pen en papier. Dat ging altijd heel goed. Verhaaltjes over kindelijke ruzies, basisschoolliefdes en leraren. Hoe ik me aan ze irriteerde en hoe ze vonden dat ik teveel kletste. Ik geloof dat dat probleem er nog steeds is. Er zijn de weggeduwde herinneringen van toen maar ze zijn vervaagd. Onduidelijk. Veel heeft plaatsgemaakt voor de zorgen van nu. Daarom ben ik blij dat ik schrijf. Omdat ik dan weet hoe mijn leven was als ik het even kwijt ben in mijn herinneringen. Die op papier leven voort. En ik ben blij dat ik ze heb. Blij dat ik de gave heb om me zo uit te drukken.

Die gave, hoe knettergek om zoiets op te schrijven, mon dieu.

28 juni 2008 (15 jaar)

• Op mijn achttiende 2 maanden naar Australië

• In een keer slagen voor de HAVO

• Journalistiek studeren

• Een boek schrijven

• Lang leve de lol

• Minstens 1 leuk vriendje

• Minstens 1 goede zoen

• Mijn haar zwart met rood verven

• Een wenkbrauwpiercing nemen

• In mijn vingers kunnen knippen

• Pinkpop

• Wereldrecord bellen verbreken

• Een manier vinden om keihard te lachen zonder dat de leraar het merkt

Ik verfde mijn haar een jaar later rood: medium enthousiast, ik was net een vuurtoren en kreeg vreselijke uitslag in mijn nek.

29 januari 2009 (15 jaar)

Ik snap mensen niet. Ik begrijp niet hoe mensen denken, hoe ze me zien. Ik snap niet dat ze denken dat ik nu alweer verliefd ben. Ik kan mezelf amper voorstellen dat ik ooit weer verliefd word, laat staan dat ik nu weer verliefd ben. Iedereen weet toch wat er aan de hand is, waarom kan ik niet gewoon vrienden met jongens zijn? Het is niets meer en niets minder, ik begrijp het gewoon niet. Moet iedere vriendschap met een jongen automatisch aan liefde gelinkt zijn?

2 maart 2009 (15 jaar)

Ik mis ‘m niet meer denk ik. Het is meer vreemd en ongemakkelijk elkaar tegen te komen zonder te groeten. En hoewel ik dit wilde voelt het gek nu het net lijkt alsof onze band niet bestaan heeft.

25 mei 2009 (16 jaar)

Ik vraag me steeds meer af of ik wel over wil. Het leren lukt niet, en eigenlijk wil ik ook niet meer. Misschien wil ik dit jaar wel overdoen.

27 mei 2009 (16 jaar)

Op het moment van dat het geluk het grootste is ga ik op mijn bek.

In september van dit jaar viel me dat voor het eerst op, toen ik je voor het eerst losliet. Ik lijk niet met geluk om te kunnen gaan. Alsof ik er bang voor ben om gelukkig te zijn, alsof ik er bang voor ben om te bereiken wat ik al heel mijn leven heb willen hebben.

(..)

Maar nu, in mei, vraag ik me af of dat nog wel mogelijk is. We kunnen niet meer terug naar december, en wat ik gezegd heb, en gedaan heb, dat kan ik niet meer ongedaan maken. Ik merk dat ik mijzelf alleen maar meer pijn doe als ik bij je ben, terwijl zonder je zijn ook geen leven is. En ik merk dat ik delen mis, van mezelf. Mijn koppigheid is, als ik bij jou ben, ver te zoeken. En mijn wilskracht heb ik kennelijk ook in januari laten liggen. Ik ben mezelf kwijt, alweer, en dit keer lijkt het helemaal niet zo makkelijk om de puzzelstukken in elkaar te krijgen. Want als ik jou los wil laten, dan moet jij me ook met rust laten, en ik denk niet dat ik dat nog een keer van je kan vragen. Sterker nog, ik denk niet dat ik het tegenover jou nog een keer kan maken om zoiets te doen. Laat staan tegenover mezelf. Want ik ben bang om nog meer te verliezen als ik je weer loslaat. Mijn hart voelt al stuk, ik wil niet weten hoe het voelt als ik je weer laat gaan.

En dus kan ik geen keuze maken. Ik weet niet welke kant ik op moet, ik weet niet welke keuze ik moet maken. Voor het eerst in mijn leven ben ik echt verdwaalt. Ik zie geen lichtpuntje, ik zie geen stille doorgang. Zelfs als ik hard mijn best doe zie ik nog geen ene flikker.

Het is raar wat er gebeurt als ik dit soort dingen lees. Aan de ene kant denk ik “aan gevoel voor drama heeft het me nooit ontbroken” maar er is ook een soort treurigheid? Het heeft ook iets eenzaams en verdrietigs allemaal.

22 juni 2009 (16 jaar)

Ik weet het niet meer. Ik ben het helemaal kwijt.

12 oktober 2009 (16 jaar)

Misschien ben ik al wel dood, van binnen. Soms heb ik niet meer echt het idee dat ik leef. Dat ik maar een schim ben. Dat ik niet meer aanwezig ben, dat ik er niet meer echt ben. Dat ik eigenlijk maar gewoon een doorzichtig iets ben waar mensen toch wel doorheen lopen. En ik weet niet of dat gaat veranderen.

Stiekem had ik gehoopt vooral veel te kunnen grinniken, maar in 2009 volgen dit soort stukjes elkaar voortdurend op. De kracht van het schrijven is dat je de realiteit naar je eigen hand kan zetten, maar dagboeken zijn daar niet voor. Daarin vertel je gewoon hoe het ervoor staat.

10 februari 2010 (16 jaar)

Het is voor het eerst in tijden dat er weer een vlammetje in me brand. Dat er weer vuur in me zit, dat ik weer iets wil. Ik ken mezelf, dit kan een bevlieging zijn, maar ik voel, dat ik dit vol ga houden. Ik kan dit. Ik kan leren om onafhankelijk te zijn, om een jonge, sterke vrouw te worden. Daar heb ik geen vriend voor nodig, het enige wat ik nodig heb, is vertrouwen in mezelf.

Ik moet mijn zegeningen tellen. Ik heb de liefste vrienden van de hele wereld, en nog veel ook. Ik heb een passie, schrijven, ik ben een doorzetter, ik kan doorzetten, als ik het echt wil. Ik wil doorzetten, ik wil naar journalistiek, ik wil, ik wil.

Ik wil zoveel.

Ik weet niet of het allemaal gaat lukken. Ik weet niet of het in een keer gaat lukken. Het leven kent veel tegenslagen en ik ga er vanuit dat er ook nog veel meer zullen komen. Ik wil daar sterker tegenover staan. Ik wil positief worden en in mezelf gaan geloen, de doelen bereiken die ik mezelf gesteld heb. Het wordt ongelofelijk zwaar.

Maar ik kan het, dat weet ik 100% zeker.

Liefs,
Charlotte

PS: Omdat ik drie weken met vakantie ben komen er weer Weekstarten vanaf de timer. Dat betekent dat er de komende drie weken even geen tips zijn. Misschien schrijf ik op vakantie ook nog iets extra’s. Ik heb L. gevraagd of hij ook iets wil schrijven, dus misschien krijgen jullie er één van zijn hand.
PPS: Ik ben zaterdag herkend op straat door een lezer: lezer, als je dit leest, ik was nogal overdonderd dus ik heb je naam niet gevraagd maar wat leuk om je te ontmoeten en te horen dat je de Weekstart leest! Groetjes!!!!

• Leestip: Tijdens het schrijven van deze Weekstart moest ik denken aan de Georgia Nicholson serie van Louise Rennison, dat is een serie die ik als puber las. Ik vroeg me af hoe de boeken ge-aged waren en las er deze week vier aan een ruk en joh, wat heb ik genoten en gelachen.

  
  De stem waar ik als pubermeisje zo van genoot bleef overeind. Echt vakmanschap vond ik het, misschien dat mensen er hun neus voor ophalen als ik dat schrijf, maar als je de stem van een puber (geestig, scherp, maar ook dramatisch en egocentrisch) zo goed weet te vangen, dan ben je volgens mij een genie. Dit bijvoorbeeld:

  5.00 p.m.

  If using your lips does make your lips bigger, what on earth has Mark been up to? Am I going to let him kiss me? What does the hand on the breast mean? Do I want him to be my boyfriend? I don’t think he’s very bright but he might turn out to be a brilliant footballer like Beckham and then I could marry him and be kept in luxury.

  (Gedachte terwijl ik dit schrijf: misschien houd ik zo van Nicolien Mizee omdat ik altijd heb gehouden van romans waarin mensen schaamteloze, open, geestige ontboezemingen doen). Dit ook:

  7.00 p.m.

  In my room in front of the mirror. Practising smiling without making my nose spread. It’s impossible. I must never smile again.

  Ik denk dat ik Georgia’s gevoel voor drama onbewust mee heb genomen in mijn puberdagboeken, alhoewel dat ook de gierende hormonen konden zijn. Ik denk dat mensen uiteindelijk toch veel op elkaar lijken in essentie en in Georgia’s boeken lees ik gedachten terug die ik zelf had als puber.

• Muziektip: José González heeft een nieuw album. Mooi vind ik het, ook deze:

• Leestip: Ik heb The Corrections uit. Lees dat boek, ik vond het geweldig.

• Kooktip: Ik kreeg deze week pruimen in plaats van perziken bij de boodschappen dus ik bakte een pruimencake. Klinkt goor, was lekker: Het recept.

• Leestip (2): De reportage van de Volkskrant op de camping van Appie Wijma. Wijma opent elk jaar een camping voor minima in het Groningse Opende. Echt een prachtig verhaal. Lees het artikel.

• Luistertip (2): Ik heb hier heel lekker op gefietst laatst:

Subscribe je nog niet? Schrijf je gratis in via onderstaande knop. Stuur De Weekstart vooral door naar al je (kantoor)vrienden die elke maandag ook vliegend van start willen gaan. Of die een hart onder de riem (ik laat me vertellen dat mensen die nog dragen) kunnen gebruiken.

Oxfam Novib doet wereldwijd veel goed werk. Zo zorgen ze bijvoorbeeld voor noodhulp in Palestina of in Soedan. Op de website van Oxfam Novib vind je informatie over alle gebieden waar deze organisatie hulp verleent en over alle andere dingen waar deze organisatie zich voor inzet. Doneren is altijd een goed idee, al is het maar een paar euro. Alle kleine beetjes helpen.

Genoot je van deze Weekstart? Met een koffie maak je me altijd heel blij. Koop een kopje koffie voor me.