Anneleen

Hoe noem je de sneeuw die valt terwijl een graf wordt gedolven?

Er gaat een mythe die zegt dat Eskimo’s wel honderd woorden voor sneeuw hebben. Maar zouden ze er ook een hebben voor deze?

Van vroeger weet ik de nachten nog te herinneren dat het sneeuwde. De wereld werd er zo stil van. En als ik dan buiten keek, zag ik de dikke vlokken sneeuw naar beneden dwarrelen in het sprookjesachtige licht van een oranje-achtige straatlantaarn. Meestal had je de sneeuw niet door. Tot je even naar buiten keek, of ‘s morgens de gordijnen opende, en dan een verse witte deken over alles heen zag liggen.

Zo was het die dag in Goes. Tijdens de uitvaartdienst zat ik, net als veel anderen, met een nogal chaotisch lijf. Mijn hoofd vol met alle dingen waar ik geen controle over had. Met verdriet. En met boosheid. En buiten, zonder dat we het merkten, viel de sneeuw. Heel veel sneeuw.

Toen we de kerk uitstapten, lag er een ongemakkelijk dik pak sneeuw waardoor het moeilijk was bij de begraafplaats te komen. Ook daar was het graf van mijn zus, vers gedolven, bedekt onder een laag die nog nergens was aangeraakt. Maagdelijk wit over het graf van een jonge vrouw die haar onschuld zo vroeg was afgenomen.

Als ik aan die dag denk, denk ik aan de sneeuw. Dat de hemel haar gaf wat mensen haar hadden ontnomen: een deken waar nog niemand doorheen had gelopen. Smetteloos wit.

Na de begrafenis hebben we een sneeuwballengevecht gehouden met de kinderen. Ze waren nog peuter en kleuter. Wij moesten ons voorbereiden op alles wat zou komen: de nasleep, de chaos, de breuk. Maar die dag gooiden we sneeuwballen.

Vandaag, 28 januari 2026, is het 23 jaar geleden dat zij overleed. En nog steeds, als er een dik pak sneeuw valt, ben ik even terug in Goes. Dan zie ik haar weer. Niet zoals ze was aan het eind. Maar zoals ze had kunnen zijn. Als 47 jarige vrouw. En ook als de sneeuw waar nog niemand in heeft gelopen. Mijn zus. Anneleen. Ze werd slechts 24 jaar oud.

Vandaag noem ik weer haar naam.