De prinses en de draak

Sprookjes kunnen je veranderen. Dit verhaal schreef ik voor een verlegen prinses die nog niet had ontdekt hoe bijzonder ze is. ~Mr. Creatovsky

In een land hier ver vandaan leeft een verlegen prinses. Haar ouders zijn de rechtschapen heersers van Zeelandië. De prinses is niet totaal beschermd opgevoed, maar heeft van haar ouders een stevige dosis realiteitszin meegekregen. Heel bijzonder voelt ze zichzelf niet en ze is gewend om, als echte Zeelandische, een harde werker te zijn zonder er al te veel aandacht op te vestigen. Ook op persoonlijke gebeurtenissen wordt maar weinig nadruk gelegd. Immers, ze is toch ook maar gewoon gewoon. Want dat wil ze het liefst. Dat kan ze namelijk geloven. De druk om prinses en toekomstige heerser van het rijk te worden, vindt ze eigenlijk te groot en ze is er liever niet mee bezig. Gedurende de jaren die volgen, wordt ze steeds minder zichtbaar en gaat stilletjes over naar het doodgewone huisje-boompje-beestje. Niet alleen voor het grote publiek is ze in de vergetelheid verdwenen, ook voor zichzelf is de gedachte aan haar rechtmatige plaats begraven onder de beslommeringen van alledag. De oude profetieën over de troon van Zeelandië zijn met de jaren ook uit het collectieve geheugen weggesijpeld. Het zijn oude woorden van voorspoed en stabiliteit in het land en voor de onderdanen. Ze gaan over vurige draken die de lente in hun staartwind hebben. En over de edele jonkvrouwen die met hun afstamming de drakentong hebben meegekregen, de mogelijkheid om te communiceren met deze oeroude en mythische schepsels. De draken kunnen uit hun slaap worden geroepen, alleen door mensen die de drakentong bezitten. Al vele jaren is het geleden dat de laatste lentedraak over het rijk heeft gevlogen waarmee de zegen van vrede en voorspoed werd verspreid en de lente in al zijn pracht zou uitbreken.

Tot die ene dag. Een zonderlinge magiër die bekend is met de oude boeken, ontmoet de prinses terwijl ze zich verdiept in de historie van Zeelandië in een van de oude bibliotheken van het rijk. 'Heb jij al de drakentong ontdekt?' vraagt hij. Ze vraagt door en de magiër schetst een bijzondere wereld voor haar, maar erg spraakzaam is hij niet. Wel neemt ze er het een en ander van mee. Het is de wereld van de oude orde, waar de man het over heeft, een wereld van bijzondere gaven en krachten die in de geslachten zijn meegegeven, het ontdekken van de bestemming en de rituelen die horen bij het wakker roepen van de oude gave om de lente te brengen.

Ze loopt die dag met een hoofd vol gedachten weg uit de bibliotheek. Het is het begin geworden van een ontdekkingstocht. Een herontdekkingstocht naar de gave die ze, volgens de voorspellingen, allang zou moeten hebben, maar waar ze helemaal niets van merkt bij zichzelf. Na de eerste ontmoeting komt ze vooral in de ontkenningsfase terecht. Die profetie, het is mooi in de verhalen. Daar zijn verhalen voor, vol fantasie en leuk om eens te horen. Meer moeten ze er niet van maken, hoe fantastisch het ook allemaal klinkt. Het meeste dat te mooi lijkt om waar te zijn, blijkt inderdaad ook niet waar te zijn. Waarom zou het met dit anders zijn? De weken na die ene ontmoeting verandert er maar weinig en alles wordt weer gewoon. De woorden van de magiër verdwijnen ook steeds meer naar de achtergrond en het leven gaat gewoon weer verder. En diep vanbinnen vindt de prinses dat eigenlijk wel helemaal goed. Waarom zou het allemaal zo bijzonder zijn en, nog preciezer, waarom zou zij, de prinses van Zeelandië, zo bijzonder zijn? En zo blijft het. Tot die ene dag.

Vier vleugels, door de lentewind gedragen

Brengen vrede en voorspoed voor vele dagen

De woorden blijven maar in haar hoofd rondzingen. Eerst komen de woorden onbewust door haar gedachten, nu blijven ze steeds maar top-of-mind. De woorden blijven zich zo opdringen, dat ze besluit om de magiër weer op te zoeken. Ze vindt hem uiteindelijk weer tussen de oude boekrollen. 'Ik had je al verwacht,' zegt hij, terwijl hij opkijkt over de rand van zijn bril, zittend achter allerlei oude boeken en rollen die voor hem liggen op de tafel. 'De drakentong kan soms vergeten worden, maar eenmaal weer onder de aandacht gebracht, wordt de gave uit zijn slaap geroepen. Het zal langzaam maar zeker zich opdoemen en niet meer te negeren zijn.'

Hij schuift een stoel naast zich en gebaart de prinses om plaats te nemen. 'Kijk, hier heb ik de oude geschriften die het mysterie uitleggen van de drakentong. We weten dat de drakentong gebruikt wordt om de lentedraak te laten ontwaken. Ik kan niet anders concluderen dan dat jij de enige bent die overgebleven is die de oeroude drakentong bezit. Lang heb je je leven geleefd alsof je maar gewoon gewoon bent. Maar de oude gave dringt zich op. Je hoort de woorden steeds vaker echoën in je bewustzijn, in je gedachten. Je kunt ze niet meer tot zwijgen brengen. Ze roepen je op om de draak te bevrijden. Hij heeft de lente in zijn staartwind. Voorspoed volgt waar hij is geweest. En jij bent de enige die de lentedraak kunt wakker roepen.' De prinses knippert met haar ogen en zoekt naar een reactie, maar de magiër is alweer in diepe gedachten verzonken, zoekend in de oude geschriften, schetsen en citaten. Ze herkent op de oude perkamenten snelle schetsen van mythische wezens, zeemonsters en strijders in de lucht. Vele krabbels over pagina's doen denken aan slecht doktershandschrift en steken af bij de prachtige sierletters van de tekst die hier beschreven staat. En daar leest ze de woorden die zich al zo lang in haar hoofd blijven opdringen:

Vier vleugels, door de lentewind gedragen

Brengen vrede en voorspoed voor vele dagen

Naast de prachtig versierde letters is een schets van een grote draak, de buik in hemelsblauw getekend. Hij heeft de kop omhoog en laat zich omarmen door een klein meisje met donkere lokken waar een kostbare diadeem op staat. Duidelijk iemand van adel. Een prinses misschien?

Ze doet een stap naar voren en wijst naar de tekening. 'Wie is dat?' vraagt ze de magiër, terwijl ze bijna vinnig op het perkament tikt. 'Ik ken die woorden, ze kwamen zomaar uit het niets een lange tijd geleden, en ze blijven me altijd bij. Als ik ga slapen en als ik wakker word. Ik heb ze nergens gelezen, deze woorden, ze waren er.' De magiër legt wat rollen neer waar hij druk in aan het studeren is en kijkt de prinses eens goed aan. Ze ziet er niet uit als een prinses. Iedereen weet dat ze het liefst gewoon gewoon is. Het is ook de charme van deze prinses, dat ze niet de aandacht op zichzelf gevestigd wil hebben. Mensen waarderen haar daarin. Maar in die jas van gewoon-gewoon is ze de prinses en soms vergeet ze dat zelf. 'Dat, lieve prinses, dat ben jij. Je staat al eeuwen beschreven in de oude profetie. De lentedraak en de prinses, ze horen bij elkaar, ze zijn voor elkaar bestemd. Jij moet de lentedraak wakker roepen.' Een gevoel van schrik overvalt haar. Ze moet zich er iedere keer zelfs al aan herinneren dat ze de prinses is, dat ze een verantwoordelijkheid draagt voor Zeelandië. Dat is al groot genoeg. Liever is ze onzichtbaar. Liever is ze gewoon gewoon. 'Maar hoe dan?' vraagt ze bijna gefrustreerd. 'Dat, mijn lieve prinses, zal de drakentong zelf aan je openbaren. Net zoals oude profetieën bijna als vanzelf bovenkomen, en zoals je mensen in je leven tegenkomt.'

Terwijl ze de bibliotheek uitloopt, lijkt het of een koor de woorden zacht fluisterend zingt, die weken terug in haar zijn ontwaakt. Heldere kinderstemmen die klinken als het ritselen van de bladeren in de herfst.

Vier vleugels, door de lentewind gedragen

Brengen vrede en voorspoed voor vele dagen

In de dagen erna valt er nog iets op. In het geritsel van de bladeren terwijl de wind waait op een mooie dag, hoort ze steeds vaker gefluister. Het duurt een paar dagen voor ze het doorkrijgt dat het niet de bladeren zijn, maar dat er stemmen zijn die fluisterend iets proberen duidelijk te maken. 'Wanneer komt de lente,' is een van de zinnen die ze weet te ontwaren in het voortdurende gefluister. En 'lentezoet en bloesembomen'.

Die nacht, na het herkennen van het gefluister, zadelt ze het witte paard en slaat zelf een lange warme mantel om. Het dieprode fluweel steekt prachtig af tegen de witte vacht van haar paard. In galop rent ze door het ruwe landschap. Onbewust volgt ze deze richting. Alsof een innerlijk kompas haar de weg wijst, alsof ze de sterren kan lezen en dat die haar zullen brengen daar waar ze moet zijn. Na uren jagen door de heldere en frisse nacht stopt de reis op de top van een hoge heuvel die duidelijk uitsteekt boven alle andere kleinere heuvels in het sprookjesachtige landschap. Het paard staat nog uit te dampen van de heftige reis en de prinses zet het vast aan een van de bomen.

En daar is het weer. Een koor dat als een beekje aan komt spoelen tussen de heuvels door, waar ze nu op uitkijkt. Het zijn nu niet alleen kinderstemmen, maar een breed koor aan stemmen, jonge en sprankelende stemmen, oude en donkere stemmen. Het klinkt alsof ze begeleid worden door een grootse symfonie met veel strijkers en houten blazers.

Vier vleugels, door de lentewind gedragen

Brengen vrede en voorspoed voor vele dagen

Hier staat ze dan. Hier is ze gebracht door het lot. En nu? Wat nu? Waar is de lente? Waar is de lentedraak? Wat moet ze nu doen? 'En nu, lieve prinses, wat nu moet gebeuren, zal de drakentong zelf aan je openbaren.' Ze hoort de woorden van de magiër in haar oren en kijkt verschrikt om. Maar ze ziet niemand staan.

'Word wakker, lentedraak.

Spreid alle vier de vleugels uit

waardoor de lente ontspruit.

Word nu wakker, lentedraak.'

Ze schrikt zelf van het lied dat ze in deze heldere sterrennacht inzet. Het lijkt alsof ze wordt begeleid door het koor dat tussen de heuvels heen stroomt als een heldere rivier. Haar stem klinkt helder en krachtig.

Word wakker, lentedraak.

Breng in ons rijk opnieuw de vrede.

Zoals al jaren klinkt, onze bede.

Word nu wakker, lentedraak.

Een frisse swoesj ruist door de frisse nacht. De windvlaag is niet zo ijzig koud, maar voelt lentefris. Ze kijkt omhoog en ziet in het licht van de maan het silhouet van een enorme draak. Ze ziet het machtige wezen een grote bocht maken en hem in hoge snelheid recht op haar afkomen. Instinctief wil ze vluchten, maar ze moet blijven staan.

De draak lijkt wel zo lang te zijn als twaalf koetsen met paarden achter elkaar. Haar witte paard is door de schrik bevangen en heeft zich, in paniek vanwege de aankomende draak, losgerukt van de losse knoop waarmee het aan de boom was vastgezet en heeft zich uit de voeten gemaakt. Een diep gerommel lijkt uit het hele lijf van de enorme draak te komen terwijl het rondjes vliegt boven de prinses. Ze kijkt omhoog en ziet de draak naar beneden dalen. En hoewel de draak van enorme afmeting is, lijkt hij in alle rust te kunnen landen. Precies voor de prinses komt hij met zijn kop uit en hij buigt zich voor haar neer terwijl een siddering door zijn lijf heengaat. Een gerommel is het gevolg. Ondanks alles voelt de prinses zich nu rustig en veilig. Ze steekt haar hand uit en legt deze op de snuit van de draak die haar met helderblauwe ogen aankijkt. De draak sluit zijn ogen en gaat op de buik liggen, een beetje opgekruld. Een enorme vermoeidheid overvalt de prinses en voor ze het doorheeft, zit ze naast de draak met haar arm om de enorme nek van de draak geslagen en verdwijnt in een onduidelijke droom.

De ochtendzon maakt haar wakker. Flarden mist hangen tussen de heuvels en doen spookachtig aan. Haar eerste gedachte is dat ze het allemaal heeft gedroomd, tot ze naast zich kijkt en de enorme draak nu eindelijk in het licht kan zien. De rug van de draak is helderwit en de buik is hemelsblauw. Kleine pareltjes lijken zich in de buik te bevinden en reflecteren prachtig.

'Goedemorgen prinses. Eindelijk heb je me wakker geroepen,' begroet de draak de prinses met een diepe stem. 'Vandaag vliegen we uit. Samen. Jij en ik. Vandaag begint de lente.' En terwijl hij dat zegt, staat de draak op en worden de echte afmetingen nog eens duidelijk. 'Vlieg met mij, prinses. Jij en ik, wij zijn door het lot aan elkaar verbonden. Jij bezit de drakentong waarmee wij kunnen communiceren, maar ook waardoor de lente kan worden wakker geroepen. In onze staartwind is vrede en voorspoed te vinden.' Een diep gerommel komt weer uit de draak. 'Wat moet ik doen om dit te laten gebeuren?' vraagt de prinses aan het machtige beest dat geduldig wacht. 'Luister naar de drakentong. Die heeft je hier gebracht, die heeft ons samengebracht. Je zult het merken zodra het tijd is. Kom, klim op mijn rug. Je kunt je veilig vastklemmen tussen een aantal schubben op mijn rug. Kom, dan vliegen we uit over Zeelandië. Vandaag wordt het lente.’ Met zijn kop geeft de draak de prinses een motiverend duwtje de goede richting op. Een aantal schubben lijken een trapje te hebben gevormd waarmee ze eenvoudig op de rug kan klimmen.

'Lentezoet en bloesembomen.

Nieuwe liefde in een frisse ochtendbries.

Wilde veldbloemen en witte waterlelies.

Lentezoet en bloesembomen.'

Voor ze het doorheeft zingt ze het uit en een enorme golf aan klanken en blijdschap rolt door de valleien terwijl de draak zijn vier vleugels uitspreidt. In het gras om de draak komen de eerste bloemen al uit de grond en ze klinken als heldere bellen. De bomen kleuren langzaam groen met frisse bladeren en ze lijken de klanken van cello's en contrabassen te bezitten die in de machtige symfonie meedoen.

De draak cirkelt naar boven, naar het heldere ochtendblauw. De prinses zit stevig geklemd op de rug van de draak en haar rode mantel wappert in de wind achter haar aan terwijl ze samen met de draak een ware triomftocht begint over het rijk waar ze is geboren, daar waar ze thuis is. En zij, zij heeft de lente in de staartwind bij zich. De hemel en de aarde verenigen zich in een lied van nieuw leven. Een lied vol liefde en beloften. Hoop en toekomst. Ver beneden haar gaan de deuren en ramen open en ze ziet een eerste groep mensen die danst op een van de vele marktpleinen. Het lied van de aarde wordt overgenomen door haar bewoners, samengebonden in een oerlied van een nieuw seizoen. Het oude is voorbij. De prinses heeft haar plek gevonden. De draak is wakker geroepen. Een nieuwe tijd breekt aan.