De brug die mijn hoofd openzette

Dit is waar het schuurt, stroomt en soms stilstaat. Over twijfel en ongeduld. Over wachten, hopen, doorschrijven. Geen handleiding. Geen succesverhaal. Geen afgerond einde. Gedachten te ruw voor een roman en te eerlijk om voor mezelf te houden. Dit zit er ergens tussenin.

De installatie was dicht.

Beschadigd door het weer. Ik stond ervoor en kon er niet bij.

Vanaf de Pont des Arts zag ik hem wel. De Pont Neuf, eeuwenlang gewoon een brug, was iets anders geworden. JR had hem omgetoverd tot een grot. La Caverne. Honderdtwintig meter doek over de oudste brug van Parijs. Stenen die kantelden waar ze recht hadden moeten staan. Schaduwen die ergens anders vielen.

Een brug is een brug. Daar lopen mensen overheen. Dat doet hij al sinds 1607.

En toen kwam iemand met een doek en een idee, en ineens was hij geen brug meer.

Hij was een grot.

Een eerbetoon aan Christo en Jeanne-Claude, die dezelfde brug veertig jaar geleden inpakten. En tegelijk een grot midden in de stad.

Het is absurd.

En precies daardoor werkt het.

Op de terugweg naar het hotel typte ik zijn naam in.

JR.

Hij wordt de Franse Banksy genoemd. Banksy volg ik al jaren. JR kende ik niet.

Ik scrolde door. De piramide van het Louvre laten verdwijnen. Een treinrails opgebouwd uit duizenden portretten. Een hele favela in Rio bedekt met de ogen van de bewoners. Een grenshek tussen Mexico en de VS met daarop het gezicht van een kind dat over het hek kijkt.

Straatkunst, maar dan zo groot dat een stad even opnieuw moet kijken.

Denken op een schaal die ik vergeten was. Niet klein. Niet netjes binnen de lijntjes. Een gezicht op een gevel. Een brug als grot. En ineens kijkt een stad anders.

Iets begon te schuiven.

Niet alleen zin om te schrijven. Ook zin om te tekenen. Foto’s te maken, te bewerken, te scheuren, te plakken. Knippen, knoeien, proberen.

Dat had ik in tijden niet gehad.

Ik had makerschap stilletjes versmald tot één ding. Schrijven. Eén document. Eén traject. Eén soort werk waarvan ik mezelf bijna dagelijks afvraag of het wat wordt.

JR doet iets anders. Hij maakt wat het werk vraagt. Soms een foto. Soms een gevel. Soms een film. Soms een brug.

Ik wil weer dingen maken zonder dat ze iets hoeven worden.

Een foto die ik bewerk omdat die me bezighoudt. Een tekening die ik weggooi. Een collage die niemand ooit ziet.

Misschien begint creativiteit niet bij een leeg document.

Maar bij een brug die ineens een grot is.

Wordt vervolgd, ergens tussen de regels.