Bunu telefonda konuşmasak mı?

Bayetav Sanat’ın bu projeye açtığı alan da yalnızca fiziksel bir sergi mekânı değil; bir düşünce zemini, alternatif bir sanat üretim modeli. İzmir’in çoğul tarihine, mimarisine, kültürel kırılmalarına temas eden işler, geleceğin kent anlatısını bugünden kurmak isteyen bir kuşağın habercisi.

“Altı Üstü İzmir” sergisi bedenin belleğiyle, mekânın katmanlarıyla, kolektif düşüncenin gücüyle örülmüş hareketli bir harita. Yürümeyi sanatsal üretimin kalbine yerleştiren bu yaklaşım temsilin değil katılımın, hızın değil farkındalığın, şemanın değil iz sürmenin peşinden gidiyor.

Sergi, izleyiciyi şu sorularla baş başa bırakıyor: Bir kent nasıl hatırlanır? Sanatçı, mekâna nasıl dokunur? Yürümek, sanatsal bir eyleme dönüşebilir mi? Sergi bu sorulara net bir cevap vermese de kentte bırakılmış ayak izlerinin oluşturduğu harita, bize şunu fısıldıyor: Kentler, onları yalnızca izlediğimiz ölçüde değil; bedenimizi dahil ederek yürüdüğümüz ölçüde bize açılır. Sanat da, bakışın ötesine geçip adım attığımızda çoğalır.

Yazıyı okumak için tıklayınız.

Sergi bir tuval ve bir videodan oluşan Sevgili Yalnızlığım duosuyla devam ediyordu. Kucakladığı yüklü buluttan yağan yağmurun oluşturduğu gölün ortasında, “dünyadan uzak”, bir sandalyede tek başına, iç çamaşırıyla oturan adam Barthes’ın “ölümün kaydı” olarak adlandırdığı o fotoğraf karesinden fırlamış gibiydi. Bu erkek figür öylesine masum bir görünüme sahipti ki, akla ister istemez Alice’in tavşan deliğinde korkudan döktüğü gözyaşlarıyla oluşturduğu o derin havuz geliyordu. Psikolojik olarak açığa çıkarılmıştı, savunmasızdı ve teşhir edilmişti. Bir poz veriyordu ama daha o pozu verirken çözülmeye başlıyor, bedeni yavaşça buharlaşıyordu. Jung’un anılarında kullandığı bulut imgesi -“Bir an için çok yoğun bir bulutun içinden çıkmışım gibi bir duyguya kapıldım ve o anda ‘kendimi’ bulduğumu anladım”- burada tersine çevrilmişti. Figür bulutun içinden çıkamıyor, onunla bütünleşiyor, fiziksel formunu yitiriyordu.

Yazıyı okumak için tıklayınız.

Nietzscheci anlamda kendisini ebedi bir dansın içerisinde mi bulur? Bu dans için kaç kişi gereklidir? Bir diğer soru: Bu ne kadar sürecektir? Güç merkezinin varlığında, dolayısıyla siyasalın sürgit düzleminde günübirlik gerçekliğimizden bahsediyoruzdur. Bu merkezin dağıldığı koşullarda ise gerçekliğin ne kadarının inşa olduğu konusuna geliyoruz, öyle ki bu “başka modernlik” dediğim tutumun Uluç nezdinde paylaşıldığını gösteriyor: Anıtsal tarihle ilgili değil, minör yapıların işleme tarzıyla ilgili önermelerde bulunuyor. Figürün günübirlik işleyişiyle değil, şimdiki zamandaki mevcudiyetiyle, oluş kapasitesiyle ilgileniyor. Öyle ki Uluç’un figürleri, bilinci de kuran bu zamansal yarılmayı akla Katalan-Fransız edebiyatçı Antoni Casas-Ros’u da getiren bir biçimde mesele ediniyor: “Boşluğun merkezinde bir şölen var.” Siyasalın dağıldığı koşullarda bir başka siyasetin imkânı var.

Yazıyı okumak için tıklayınız.