
Oyna
“Seni boshqalarda bezovta qilgan har bir narsa, aslida o‘z ichingda yashiringan, ammo yuzlashishdan qo‘rqqan bir bo‘lagingdir”.
Abdukarim Mirzayev klubi
Live Last read · last published · next check

“Seni boshqalarda bezovta qilgan har bir narsa, aslida o‘z ichingda yashiringan, ammo yuzlashishdan qo‘rqqan bir bo‘lagingdir”.

“O‘sha kundan beri,” deydi u, “o‘zimni doim qurbonning o‘rniga qo‘yaman. Hibsga olingan, mahkamaga olib ketilayotgan odamning hislari…”.

Zanjirlar endi temir emas — ular qarz, pasport va umidsizlikdan yasalgan.

Muammo ehtirosning o‘zida emas. Uning me’yordan oshishida. Bir muvozanat nuqtasi bor. O‘sha nuqtada ham sevasan, ham ko‘rasan. Ham bog‘langansan, ham erkinsan. Ham aminsan, ham ochiqsan.

Quloq qilingan, eng sovuq azoblarga miq etmagan odam. U iskanja yerida — o‘sha zulmatning qoq o‘rtasida — bir qor parchasining qo’llariga qo’nishini kuzatar ekan…

Ilk bor bir narsani haqiqatdan bilding. Falsafani emas. Matematikani emas. O‘zingni. Borligingni.

Bobi kitobini tugatgandan ikki kun o‘tib vafot etdi. Ikki kun. Go‘yo tana kutib turgandek. Go‘yo ruh “Tamom, endi ketishim mumkin” degandek. Aytadiganini aytdi. Yozadiganini yozdi.

Albatros o‘zini alday olmaydi. Tosh yutadi. O‘ladi. Balki shuning uchun uni “telba” deymiz. Chunki bunchalar halol bo‘lish... Bunchalar sobit bo‘lish... Bizga telbalikdek tuyuladi.

Godo nima? Kimga ko‘ra — umid. Kimlargadir — najot. Aldangan ayol uchun — adolat. Tutqun askar uchun — ozodlik. Oshiq uchun — yor. Har kim o‘z Godosini kutmoqda.

“Endi haqiqat degan tushuncha qolmadi. Faqat haqiqatning nusxalari bor. Va nusxalar shu qadar ko‘payib ketdiki, asl nusxa nima ekanini unutib qo‘ydik.”

Muvozanatsizlik. Tartibsizlik. Xona seni yutib yuboradigandek. Devorlar ichkariga qulab tushadigandek.

Keyin qon. Keyin o‘lim. Keyin intiqom. Keyin uning o‘g‘li sening o‘g‘lingga. Sening nabiralaring uning nabiralariga. Bolqon. Yaqin Sharq. Kavkaz. Yuz yillik qonli to‘qnashuvlar.

“Bilaman, yana yaralanishimiz mumkin. Ammo mayli”. Kafolatsiz sevish. Sinishing mumkinligini bila turib davom etish.

Sevmoq — qutqarmoq emas. Sevmoq — yonida bo‘lmoq, chegarani bilmoq, “Men shu yerdaman, ammo sening o‘rningga yashay olmayman”, demoqdir.

Jamiyatimiz komadan uyg‘ongan bemorga o‘xshaydi. Ko‘zlarini ochgan. Ammo eslayolmaydi. “Men kimman? Qayerdaman? Menga nima bo‘ldi?”. Gangib qolgan... O‘zini tanimaydi.

Maqola Abdukarim Mirzayev klubi a'zolari tarafidan tayyorlandi.

Pora bilan hal bo‘lmaydigan masalalarga qarasangiz vatan sevgisining darajasini ko‘rasiz.

Tabassum bilan xayollarimning qo‘llaridan tutaman. Sohilga qarab yurib ketamiz…

Tanla. Yonib bor bo‘lishmi? Yonmasdan yo‘q bo‘lishmi?

Bor bo‘lish uchun parda lozim. Ko‘rish uchun masofa lozim. Sevish uchun ayriliq lozim. Ayriliq — visol pardasi. Hasrat — ishq pardasi. O‘lim — hayot pardasi.