Ik ben verlicht geweest

Ik ben verlicht geweest, van de week.
We zaten in de auto op de A2, net voor het stuk bij Eindhoven waar je op onverklaarbare wijze altijd in een stoet vrachtwagens zit, en er reed iemand voorbij in een Mercedes SUV met 180 kilometer per uur of daaromtrent, en ik merkte dat ik er niets van vond, ik werd er niet kwaad van, ik vond er niets van, maakte er geen gedachten aan vuil, en dat had ik pas door toen ie al lang uit zicht was verdwenen.

We waren liedjes voor onze Top 2000 stemlijst aan het verzamelen, we gingen om en om. Ik reed, Robin had Spotify open op haar telefoon, en het was mijn beurt geweest om een liedje te noemen. Meer vrouwen, had ik gezegd, ik moet meer vrouwen op mijn lijst, dus we hadden net Big Thief geluisterd, en toen kwam Robin met een liedje van Raccoon, die lieve Zeeuwse jongens, Tijd verliezen, waarin een vader zich richt tot zijn zoon, en er stroomden direct tranen over mijn wangen. Instantaneous.

Onze eigen zoon Rein, vier jaar oud nu, een leuke lieve kleuter die houdt van auto’s, carnavalsmuziek (of eigenlijk fanfaremuziek, het gaat hem om de blazers en het kunnen marcheren), fietsen met een pietenpak aan en boeken lezen met een zonnebril op, was bij opa en oma, en wij zaten in de auto op weg naar Duitsland.

Robin lachte om mijn tranen, zei dat Rein de beste vader van de wereld had, en zo voelde ik me ook even; ik voelde zo veel liefde dat ik niet anders dan de beste vader van de wereld voor hem kon zijn.

Ik moest lachen om een zin in het liedje: En je groeit zo hard, je past m’n schoenen
Rein groeit hard, maar gelukkig duurt het nog even voor hij mijn schoenen past.
Zet ook maar op mijn lijstje, zei ik tegen Robin.
Nog zo’n teken van verlichting, naast het achterwege blijven van road rage: afstappen van puristische snobbery, Nederlandse muziek in je Top 2000-lijstje.

We waren op weg naar Duitsland omdat we in Een Traject zitten. We willen graag nog een kindje, omdat we er heel goed in blijken te zijn, een kindje hebben. Daar hebben we Een Traject bij nodig, want ik ben onvruchtbaar, en er zijn dan technische handelingen nodig om een kindje te maken.

Rein komt ook ‘uit Duitsland’; er zit daar een kliniek voor Nederlanders die graag een kindje willen, en we zijn een aantal jaar bezig geweest tot we bij de kliniek kwamen en de arts daar het voorstel deed een donor te zoeken.

Daar hebben we toen een avondje van gemaakt: we klikten de website open van een Deens bedrijf dat rietjes met zaad van donoren verkocht, en we hebben een donor gekozen die overkwam als een leuk persoon. Daarbij hadden we één belangrijk element waar we op wilde letten: hij moest niet te zwaarmoedig zijn. Zwaarmoedigheid, daar zijn wij allebei al goed in, dus daar mocht wel wat tegenwicht tegenin worden gebracht.

‘Een avondje’ slaat meer op de gezelligheid dan de duur: we waren er binnen een kwartiertje uit.

En Rein is geweldig geworden. En het is geweldig om iemands ouder te zijn. Daar zijn allerlei voetnoten bij te plaatsen: nee, het is niet makkelijk, maar dat is veel meer het niet-makkelijke dat te maken heeft met je eigen kindertijd-schade waar je tegenaan loopt dan het feit dat je elke dag om op zijn laatst half zeven wakker bent. Ouder zijn moet juist een enorme aanjager zijn van het herstellen van die kindertijd-schade; je kan het je niet veroorloven te blijven sudderen in die schade. Of althans: tot die conclusie zou je moeten komen. En je zou eraan moeten werken.

Dat hebben we gedaan.

En geloof me: als die schade een beetje is opgelapt, wordt het wel makkelijk, het reguliere ouder-zijn (ik heb het nu niet over alle buitengewone zaken (in de letterlijke zin van niet-gewoon) die je kunnen gebeuren als je een kind hebt).

We willen er dus nog één.

Met de laatste rietjes van de Deense donor en met opgehypete eitjes van mijn vrouw (Robin is een heldin: een vrouw die zo’n traject door moet gaan, heeft vóór een hopelijk succesvolle zwangerschap ook een lange periode van hormonen prikken en slikken en eitjes oogsten) hebben we nog een aantal mooie embryo’s in de vriezer. Dus het zou zomaar kunnen lukken.

We stopten voor koffie bij Roevenpeel. Vijf jaar daarvoor hadden we dezelfde reis gemaakt (en nog te vaak daartussen overigens, maar zonder succes), en ja, we wisten dat het magisch denken was, maar positief magisch denken mag af en toe best wel. Toen we (zoals uiteindelijk bleek) Rein gingen ‘maken’, hadden we ook een Top 2000-lijstje in de auto zitten samenstellen.

Terug in de auto was ik weer aan de beurt. Robin had mijn lijstje van vijf jaar terug nog in haar Spotify staan en ik vroeg of ze het eens op wilde lezen. Somber, somber. Niet zo heel somber maar toch wel somber. Somber. Maar toch ook een band die me gered heeft toen ik een puber was. Doe die er maar in.
Maar meer vrouwen! Er mag zachtheid in.

Er reed weer iemand met 180, 190 voorbij. Goh, dacht ik.
Maar veel meer dan dat dacht ik er niet over. We waren op weg om nog een kindje te maken.