Geluk gehad

Ik heb geluk gehad. Zo is mijn vrouw ooit verteld.

Anderhalf jaar geleden werd ik aangereden door een busje dat door rood reed — niet volop aangereden, maar mijn voorwiel werd aangetikt, en ik kwam met een flinke klap op het asfalt terecht.

Aanvankelijk dacht ik dat er niet veel aan de hand was, behalve een pijnlijke heup. Voor de zekerheid fietste ik (op mijn nog geheel functionerende fiets) naar de huisarts, en die constateerde niks ernstigs.

De pijn werd in de dagen daarna erger, en toen ik nog een keer naar de huisarts ging en aandrong op een verwijzing voor een röntgenfoto, bleek mijn heup gebroken, en de ruime week die ik ermee had doorgelopen, had ervoor gezorgd dat de breuk was gaan schuiven. Ik mocht niet meer naar huis; ik werd dezelfde avond nog geopereerd, en ik kreeg een nieuwe heup. (Overigens zoek ik nog steeds een andere huisarts.)

Vorige week ben ik weer langs de orthopeed in het ziekenhuis geweest. Ik had pijn, en ik wilde weten of alles wel goed zat. Na anderhalf jaar nog pijn, is dat wel oké?

Kijk, zei de orthopeed, de meeste van mijn klanten komen hier binnen met een versleten heup en lopen hier juichend de deur uit als ik ze geholpen heb. Jij had twee goede heupen — je bent gewoon achteruit gegaan.

Ah. Ja. Logisch.

De man die me had aangereden had anderhalf jaar geleden nog tegen mijn vrouw gezegd dat ik geluk had gehad. Hij kwam toen de verzekeringspapieren brengen. Mijn vrouw vroeg hoezo ik geluk had gehad. Hij zei dat hij maanden op zijn kunstheup had moeten wachten.

Daar dacht ik weer aan toen ik bij de orthopeed vertrok. Geluk gehad.

Ik heb een jaar fysiotherapie vergoed gekregen via zijn verzekering, dat is geluk gehad. Dat ik twee keer per week in een wat morsige sportschool mezelf warm fietste op een hometrainer om daarna met de fysiotherapeut naast me oefeningen te moeten doen. Dat ik de man die me had aangereden een keer die sportschool binnen zag sloffen omdat hij er zelf ook sportte en ik voor het eerst van mijn leven een angstaanval ervoer. (En dat ik mezelf daardoor een aansteller vond.)

Dat ik na dat jaar (want langer loopt de verwijzing niet) een andere sportschool heb opgezocht (want ik wil die man niet meer zien, nooit meer) en twee keer per week leg day heb — dat is hoe sportschooljongens dat noemen, geloof ik, als ze tegen heug en meug aandacht moeten besteden aan hun onderkant.

Geluk gehad.

Mijn vrouw vertelde me dat toen, nadat de man die me had aangereden had dat gezegd had. Ze was witheet, en ik heb altijd last van een overdreven drang naar redelijkheid, dus ik zei toen zoiets als ach, dat kwam er vast wat onhandig uit.

Tja.

Ik heb geluk gehad dat ik het vooruitzicht heb dat er over vijftien jaar wellicht een nieuwe heup in moet, omdat de levensduur van zo’n ding niet altijd te voorspellen is, en dat het herstel na een tweede operatie nog veel langer duurt. Ze moeten tenslotte een stalen pin die nu muurvast mijn bot in is geslagen gaan vervangen.

Ik heb geluk gehad dat we onlangs met ons zoontje van vier op het strand waren, opa en oma erbij, en dat ons zoontje aan zijn opa vroeg: opa, zullen we rennen?
Omdat hij weet dat rennen bij mij niet zo makkelijk gaat.

Geluk gehad. Klopt helemaal.

Het grappige is dat die pijn waarmee ik naar de orthopeed ging nu minder is, puur omdat ik weet dat dit het nu eenmaal is, dit is de situatie, die verandert niet meer.

Maar door wat hij zei — je bent gewoon achteruit gegaan — ben ik nu mijn drang naar redelijkheid een beetje kwijt. Nu ben ik gewoon woedend, eigenlijk, op de man die me heeft aangereden. Met zijn ‘geluk gehad’.