Even over trouwen

De Ps-zaterdagbijlage van Het Parool ging dit weekend over trouwen. Geinige timing, want hoewel ikzelf niets heb met het huwelijk, kwam ik net van een geweldig leuke bruiloft. In Amsterdam, met gigantische borden Surinaams eten, een overdaad aan prachtige planten, een Surinaamse liveband die iedereen aan het dansen kreeg. Er waren geen ingewikkelde kledingvoorschriften, en, niet te onderschatten voordeel: slechts drie toespraken. Eentje door mij. De bruidegom was mijn broertje.

Na deze feestelijkheid las ik in Ps over een andere trouwerij: “Omdat er in de maanden voorafgaand aan het huwelijk vragen binnenkwamen over de dresscode stuurde het aanstaande bruidspaar enkele instructies na ter verduidelijking. ‘De esthetiek is modern ceremonieel,’ lichtten ze toe. De gasten moesten op zoek naar ‘doelbewuste silhouetten, moeiteloos maatwerk, vloeiende valling’. ‘Niet casual, niet zakelijk, niet trendgedreven. Geen pasteltinten.’”

Sorry, wat?

Ik had niet de twijfelachtige eer uitgenodigd te worden voor dit vreselijk klinkende huwelijk, toch werd ik er boos van. Kledingvoorschriften zijn betuttelend – geloven bruidsparen werkelijk niet dat de eigen dierbaren zich vanzelf een beetje knap zullen aankleden op zo’n dag? Bovendien loop je door specifieke ‘dresscodes’ risico dat je gasten zich helemaal niet comfortabel voelen. Wanneer lilakleurige, enkellange galajurken met hoge hakken worden voorgeschreven bijvoorbeeld, zou ik hélemaal niet op mijn gemak zijn, niet durven dansen, niet mezelf zijn. Veel liever zou ik een smoking dragen.

Maar ja, het draait niet om mij. Alhoewel: is het niet belangrijk dat je naasten zich fijn voelen op jouw grote dag?

Ik mopperde wat, mijn vriend zei: “Maar zonder dresscode is er altijd wel een oom die in korte broek en teenslippers zou aankomen.”

Daar geloof ik niets van.

Maar stel, hij heeft gelijk. Wat dan nog? Laat die excentrieke oom zich lekker kleden zoals hij prettig vindt. Is toch grappig? Het bruidspaar zal er alleen maar knapper bij afsteken.

Daarbij: gasten dwingen nieuwe kleren te kopen voor jouw feestje vind ik onaangenaam veeleisend.

Vrienden werden eens uitgenodigd voor een meerdaagse bruiloft in India met verschillende dresscodes per dag. Eén dag droeg iedereen traditionele Indiase kostuums die ze op eigen kosten op maat moesten laten maken. Vanuit duurzaamheidsperspectief volstrekt mesjogge. Prachtige kostuums, vast, maar wanneer trek je zoiets daarna nog aan?

Gelukkig bestaan Vinted en kringloopwinkels en kun je voor de meeste voorschriften terecht in kledingkasten van vrienden.

Veel erger dan dresscodes zijn de overige kosten die bruiloftsgasten soms geacht worden te maken. Zoals vrijgezellenweekenden, waarbij eigen bijdragen van €350pp heel gewoon zijn, om stomme activiteiten te doen waarin behalve de organisator niemand zin heeft.

Nog schofteriger vind ik luxebruiloften in het buitenland. De decadentie! Als ik ooit word uitgenodigd voor een buitenlandse trouwerij, verbreek ik onmiddellijk de vriendschap.

Oké, er zijn uitzonderingen. Een bicultureel stel met Nederlandse en Kroatische familie zit met een dilemma. Valt de trouwlocatiekeuze op Kroatië, volledig begrijpelijk, fijn voor de Kroaten, pech voor mij, want ik wil niet.

Dan ga je lekker niet, zou je denken. Ik heb als zelfstandige geen vakantiedagen, ga slechts eens per drie jaar op vakantie en moet daar hard voor sparen – mag ik voor die zeldzaamheid verdorie zelf bedenken wanneer en waarheen? Maar zo simpel is het niet. Bruiloften zijn voor veel mensen een zwaarwegende gebeurtenis, het liefst wil je die dag met je dierbaren meemaken, je wil ze verliefd en gelukkig zien stralen. Liefde ís ook iets prachtigs, als het je gegund is het te vinden, vier het gerust.

Maar: werp je hoge drempels op, neem dan ook het risico dat niet al je vrienden die drempel over kunnen.

Helaas is meestal de verwachting dat iedereen gewoon komt.

Ik heb een kennis, L., wier goede vriendin ging trouwen in Athene. Er was geen sprake van Griekse wortels of familieleden, ze had ‘gewoon’ een sprookje voor ogen, trouwen aan de Griekse kust. Reis- en verblijfskosten waren voor de gasten.

L. had financiële zorgen en kon zich de trip niet veroorloven. Na lang stressen vertelde ze het haar vriendin. De vriendin, we noemen haar achter de schermen bridezilla, begon te schelden aan de telefoon – was hun vriendschap dan niets waard? L. voelde zich enorm schuldig, sprokkelde overal leningen vandaan en boekte vliegticket en hotel.

Voor wie zijn trouwerijen eigenlijk? Voor jezelf en je geliefde, tuurlijk, maar niet alleen, anders trouwde je wel publiekloos in het stadhuis.

Elk bruidspaar vindt hun bruiloft pas leuk als ook hun gasten zich vermaken. Een riskante veronderstelling is dat iedereen hetzelfde leuk vindt als jij. Denk niet dat je je vrienden een gunst verleent met je Toscaanse huwelijk, waar je ze in de watten legt in een zonnige droomomgeving. Bedenk: gedwongen vakantiedagen opnemen voor een bestemming en op een datum die ze niet zelf uitkiezen, ís niet voor iedereen leuk, of haalbaar.

Mensen denken vaak dat de flexibiliteit en financiële positie van hun vriendenkring voor de meeste mensen die ze kennen geldt. Ze begrijpen niet écht dat sommigen leven op maandsalarissen van €2000, of zelfs €1000.

Nou, luitjes, ze bestaan, ze zien er niet eens allemaal uit als trailertrash, ze lijken vaak verdomd veel op jou.

Misschien moeten we vaker praten over geld(gebrek). Ik schaam me niet voor een bescheiden inkomen – als ik geld heel belangrijk vond was ik niet in de creatieve marges gaan zitten ploeteren en was ik bankier geworden. Toch is het niet léúk om niet mee te kunnen doen of ‘nee’ te moeten zeggen tegen mensen die ik liefheb.

Daarom bij deze een vrij eenvoudige oproep: blijf redelijk in hoeveel je gasten laat lappen voor jouw droom. Geen verdraaid goede reden voor een buitenlands huwelijk? Houd het lekker dicht bij huis. Óf omarm dat op je bruiloft alleen mensen staan die het zich kunnen veroorloven.

Zo gek is dat laatste niet.

De vermogenskloof accepteren we in de gewone wereld ook zonder morren, en daar is niet eens een open bar.

Terwijl mijn broertje zenuwachtig voor het altaar stond, wachtend op zijn bruid, arriveerden op dit nummer dansend zijn bruidsjonkers. Jongens die ik al ken sinds ze op hun twaalfde met blikkerige slotjesbeugels en bruggersrugzakken bij ons aan tafel zaten. Mijn vader noemde ze de drie musketiers. Ik was zo trots op de leuke volwassenen die ze waren geworden! En ik voelde me honderd jaar oud.

Tems uit Nigeria:

PS Onderstaand opgevangen gespreksflard stond op de Havermelkelite-insta en net als bij buitenlandse societyhuwelijken liep er een beetje kots van in mijn mond. Ben ik de enige die allergisch is voor het elitaire gemak waarmee over dit soort ondernemingen wordt gesproken? Ben ik gek, of juist normaal? Een zeiksnob, of het plebs? Hopeloos on-kosmopolitisch, of gewoon niet verwend?