Gansje Pipi geboren

Beste lezer,

In het weekend van 19 april zagen we de eerste barstjes in een van de ganzeneieren ontstaan en hoorden we gepiep uit het ei komen. Op dinsdag hebben we het kuiken geholpen om uit het ei te kruipen door de schaal een beetje open te breken. Een van de buurkinderen stelde de naam Pipi voor. De andere eieren bleken onbevrucht en hebben we aan de varkens gevoerd.

Pipi woont in een doos in de keuken. In de doos hangt een lamp. We halen hem of haar dagelijks uit de doos en als het niet al te hard regent dan mag Pipi mee naar de tuin, waar ze gretig de blaadjes van de jonge plantjes af snoept – iets te gretig soms, en dan zet ik haar even in een grote emmer.

Mijn geliefde draagt Pipi af en toe in haar trui of in een sjaal die ze om haar middel bindt. Ze was laatst met Pipi en een vriendin naar de andere kant van het veld gelopen om het varkensnest te laten zien – zeug Peppa was een nest van varens aan het bouwen, maar ze heeft uiteindelijk geen biggen geworpen.

Terug thuis gaf mijn geliefde het gansje aan mij en daarna gaf ik Pipi aan die vriendin van haar en toen tilde Pipi zijn of haar staart op en poepte een lange straal geelbruine vloeistof over de trui van deze vriendin en over de vloer.

We waren uitgenodigd om in een buurdorp te komen vertellen over ons ‘project’ aan een groep studenten duurzaamheid van de universiteit van Santiago. Er stonden banners met de naam van de opleiding en afbeeldingen van windmolens. Wij en andere mensen met een ‘project’ zaten in een kring in een zaaltje in een luxe hotel, waar de studenten het weekend verbleven.

Het was een voorstelrondje van twee uur. Ik heb in mijn beste Spaans verteld dat we in een onbewoond dorpje wonen dat nu niet meer onbewoond is, dat we voedsel verbouwen en dieren houden. ‘Vandaag zijn er drie eendenkuikens geboren’, zei ik, want dat was zo. Mijn geliefde heeft de rest van het verhaal verteld: de droom om bij de regeneratieve boerderij een soort gezondheidscentrum op te zetten, met dans, niet-farmaceutische geneeskunde en gezond eten uit het eigen voedselbos, waar mensen kunnen herstellen van alle moderne ellende.

De volgende dag gingen de studenten diverse projecten bezoeken, maar niet het onze, daar hadden we niet zo’n zin in en zoveel is er hier nog niet te zien. De eendenkuikens waren bovendien ’s nachts verdwenen, waarschijnlijk opgegeten door een kat, dus die teleurstelling is ze bespaard gebleven.

Nausica en haar veulen maken het goed. We zouden vaker met ze moeten gaan wandelen, maar we moeten al zo veel, er is zo veel te doen in de tuin en aan het huis, en de week gaat zo snel voorbij – althans zo voelt het soms. Een huis verbouwen en een voedselbos aanleggen is een les in geduld, keuzes maken, prioriteiten stellen, voor jezelf zorgen, genoeg rust nemen.

We zijn veel in de moestuin aan het werk, a.k.a. het voedselbos, want in de lente groeit alles rap. Een tuin geeft plezier en voldoening en je kunt er als je wil voltijds in werken maar dat is te vermoeiend; een mens moet rusten, anders raak je overspannen en word je chagrijnig. Iets om mezelf vaak aan te herinneren.

De kippen planten zich ook voort, daar hebben we weinig omkijken naar.

Dat was het wel weer, althans, dat waren de foto’s die ik mooi genoeg vond om naar jou te sturen, lezer. Wat deed ik nog meer in april? Voorzaaien, wandelen, schuilen voor de regen, schuilen voor de zon, de loopse hond binnen houden, Paul Kingsnorth lezen, Terrence Real lezen, ruiten in de deuren laten zetten, kippensoep maken, teken van de dieren plukken en verbranden, brandhout zagen, bramen snoeien, dansen, de boiler vervangen, de keuken verbouwen, makreel grillen, planten determineren.

Bedankt voor het lezen van deze nieuwsbrief en tot de volgende keer!