Bezield leiden door te 'zijn'

De wereld heeft dringend behoefte aan spirited leaders, bezielde leiders. Spirited leaders veranderen de wereld, helen de wereld. Beetje bij beetje. Met kleine of grote acties. En behalve door te doen, vooral door te zijn. Door echt aanwezig te zijn, vriendelijk, empathisch, wijs. Zacht op de mens, hard op de inhoud. Ze hebben een sterke drive, zijn gepassioneerd over hun missie en zijn vastbesloten om daar te komen. Spirited leaders zijn verbonden met zichzelf, elkaar en het grotere geheel. Ze zijn een voorbeeld voor anderen, ze wijzen de weg. En ze zijn niet alleen de goeroe’s en bekende leraren, ze zijn overal. Ik schrijf een serie interviews met bezielde leiders in het bedrijfsleven. Omdat ik geloof dat het belangrijk is om wijsheid te delen, om elkaar te inspireren, om licht te verspreiden. Om meer bezielde organisaties te creëren.

In dit interview spreek ik Anne-Barbara Lemmens, Head of People, Culture & Brand bij de Jong & Laan. Anne-Barbara begon als fiscalist en M&A consultant bij o.a. Deloitte, is schrijver van het boek ‘Oordeel zacht’ en brengt nu vanuit haar nieuwe rol de organisatie naar meer kracht en zachtheid, met verbinding, vertrouwen en vooruitstrevendheid als belangrijke pijlers.

Anne-Barbara, hoe omschrijf je jezelf als leider?

Ik ben wie ik ben, en dat is wat ik als leider laat zien. Wanneer ik volledig mezelf kan zijn: zuiver, open, met een helder hart, dan stap ik in elk gesprek, elke beslissing en elke prestatie vanuit die plek. Ik ben, steeds opnieuw. In ieder moment, in elke situatie, in elke interactie neem ik mezelf volledig mee. Ik vertrouw op mijn intuïtie en benoem wat ik voel, benoem de olifant in de kamer. Dat houdt het helder en zuiver. Het verrast en vervult me om te merken dat ik op deze manier kan leiden: simpelweg door er echt te zijn.

Hoe ziet ‘zijn’ eruit?

Ik zorg ervoor dat ik helemaal aanwezig kan zijn, met open hart. Ik ga echte verbinding aan, ben oprecht nieuwsgierig naar de ander, vanuit gelijkwaardigheid. Ik zie en accepteer de ander zoals deze is. Ik heb een teacher die mij een mantra heeft geleerd van accepting, letting go and forgiving. Dat helpt me om echt te accepteren dat een bepaalde situatie is zoals het is, dat mensen anders denken over dingen en dat ik mezelf kan vergeven dat ik een andere mening heb. Dat ik trouw mag blijven aan mijn eigen gevoel. Dan ontstaat er echt een veld van vertrouwen.

Betekent dat ook dat je geen verwachtingen hebt van de ander?

Het mooie is dat mensen van nature je verwachtingen overtreffen als je vanuit vertrouwen en acceptatie werkt. Mensen bloeien vanzelf op, ze verrassen me steeds met out of the box ideeën, stukken die geschreven worden. Dat is zo gaaf om te zien.

De gelijkwaardigheid geeft hen ook kracht.

Ja, en ook eigen verantwoordelijkheid, ze gaan niet op mij wachten omdat ik ze absoluut niet ga vertellen hoe ze dingen precies moeten doen. Ik ben in die zin een vrije leider. Ik ga uit van ieders wijsheid en geef de ruimte voor ieders volle potentie. Vanuit daar draagt ieder z’n steentje bij zoals het bedoeld is.

Wat doe je om te kunnen zijn? Ook al klinkt dit tegenstrijdig…

Het is belangrijk dat mijn lichaam zuiver en stromend is, van basis tot kruin. Ik maak daar elke ochtend tijd voor, ik voel wat mijn lichaam en ziel op dat moment nodig hebben. Soms is dat een meditatie, soms is dat yoga, hardlopen of een duik in de zee. Vaak zet ik een intentie voor de dag en bereid ik me heel bewust voor op de gesprekken die gaan komen. Wanneer ik dat niet doe, is de dag ook echt anders. Dan moet ik moeite doen om in een gesprek echt aanwezig te zijn, of alle drukte van de dag aan te kunnen. Als ik me in die drukte verlies, uit verbinding ga met mezelf, merk ik direct dat dingen stroever lopen. Dan stroomt het niet meer, ga ik in de overtuigingsstand, krijg ik veel tegengas, kost het me moeite om dingen voor elkaar te krijgen. Dat is voor mij het directe bewijs dat door te zijn, dat dingen stromen zoals ze bedoeld zijn. Dan is het ongelooflijk wat voor stappen we als team, als organisatie kunnen maken.

Dus eigenlijk is je ochtendroutine al werk, het is onderdeel van de voorbereiding.

Ja zeker, ik ben al begonnen met werk, zodra ik wakker ben. Alleen zie ik het niet als werk, eigenlijk is de hele dag een practice. Heel veel mensen zien mijn werk als heel intens, maar voor mij is het een interessante leerschool, een hele mooie oefening elke dag.

Enerzijds is je spiritual practice onderdeel van je werk, maar ook andersom dus. Het laten stromen van je ‘ik ben’ is je leven.

Dat klinkt nu allemaal heel mooi, maar het is natuurlijk niet zo dat dat de hele dag lukt. Het zijn wel precies die momenten waarin ik niet de zuiverheid of lichtheid kan voelen, die gelijk voelen als werken. En als overweldigend, want er is heel veel intensiteit. Inmiddels weet ik ook wat me te doen staat als het niet stroomt: even de natuur in, gronden, met blote voeten op het gras bijvoorbeeld. Wat ik heel mooi vind, is het vertrouwen dat ik krijg in hoe ik mijn werk doe. Het zorgt ervoor dat ik me niet schuldig voel wanneer ik ’s middags even de zee in duik, omdat dat onderdeel is van het geheel. Dat hoort erbij, het zorgt ervoor dat ik daarna weer vol aanwezig kan zijn. Ik heb daar een mooi gesprek over gehad met onze CEO. Dit werk is topsport, we moeten zorgen dat we fit blijven. Het is heel mooi dat hij dat ziet en ondersteunt, daardoor wordt de omgeving gecreëerd waarin ik dit zo kan doen. En hoe meer ik dit uitdraag en laat zien dat het oké is, hoe meer anderen het ook kunnen doen als ze willen.

Dus dit straal je uit naar je team, je geeft eigenlijk ruimte voor hen om te zijn.

Ja. Ik geef ruimte om hun rol in te vullen zoals ze zelf fijn vinden. Als je doet wat je leuk vindt, als je een rol hebt die echt bij je past, die je energie geeft, dan is dat onderdeel van je leven. Dan voelt het ook niet als werken en hoef je werk en privé ook niet zo rigide te scheiden. Dan pak je dingen op wanneer je voelt dat het klopt. Dat is zelfsturend. We hebben samen een stip op de horizon en zorgen dat we daar op de afgesproken tijd komen, en hebben ondertussen alle vrijheid hoe en wanneer we dat doen.

In dat zijn voel ik ook iets van een missie, klopt dat?

Ja, als mensen echt kunnen zijn wie ze zijn, echt verbonden zijn met zichzelf, dan kunnen ze ook verbinden met anderen. Het brengen van die verbinding is wat ik hier te doen heb. Vanuit verbinding ontstaat zoveel moois. We hebben verbinding dan ook als één van de kernwaarden benoemd. Dat betekent voor sommigen veel tijd en aandacht besteden aan elkaar, maar dat is in een organisatie van 1.500 mensen onmogelijk. Het gaat voor mij over een omgeving creëren waarin verbinding met jezelf en de ander kan ontstaan. Daarvoor ben ik continu aan het afstemmen op teams, leiders, collega’s om te voelen wat er nodig is om die omgeving te creëren.

Ben je altijd zo geweest?

Toen ik nog niet zo’n zelfliefde en vertrouwen had in wie ik ben, was ik constant bezig iemand te zijn die ik dacht dat ik moest zijn. En dan kun je dus niet zuiver ‘ik ben’ zijn, dan ben je bezig met wat anderen van je vinden. Het schrijven van mijn boek ‘Oordeel zacht’ heeft me daar doorheen geholpen. Het boek gaat over de angst voor oordelen van anderen en over mezelf. Die zaten me volledig in de weg, dat gaf constant ruis op de lijn. Ik was heel druk met zijn hoe ik dacht te moeten zijn in al mijn rollen: als leider, als M&A consultant, als moeder, vriendin, partner. Ik ben heel dankbaar voor het schrijven van het boek, en het pad ernaartoe. Het heeft me ten diepste naar mezelf gebracht.

Wat zijn belangrijke momenten geweest op dat pad?

Bijvoorbeeld het moment dat ik 7 weken in het ziekenhuis in Amerika lag tijdens mijn zwangerschap, en het echt spannend was of ik en mijn ongeboren zoontje het zouden overleven. Dat heeft veel in werking gezet. Vergeving, overgave en loslaten heb ik daar geleerd. Want ook al zou ik het niet overleven, ook al zou mijn kindje het niet overleven, ik had er absoluut geen controle over. Dingen gebeuren zodra je er klaar voor bent om dat te ervaren, en dan mag je er iets mee doen. Die overgave en het gevoel dat ik daarin iets te leren had, was een heel belangrijk moment voor mij.

Wat had je er te leren?

Ik zat daar letterlijk afgesloten van de wereld, in een Amerikaans ziekenhuis. Ik had een bubbel van energie en kalmte gecreëerd die enorm voelbaar was voor iedereen die de ruimte binnenkwam. Dat was nodig om alles los te laten en echt van mezelf te gaan houden. Op dat moment besefte ik het niet, maar later realiseerde ik me dat dat het begin geweest is van hoe ik nu in het leven sta. Er kan heel veel om me heen gebeuren, maar ‘ik ben’ temidden van alles. En ik voelde superveel nieuwsgierigheid naar de mens, ik heb de mooiste gesprekken gevoerd met de verpleegsters.

Je kwam die bubbel dus heel anders uit dan je erin ging?

Ja, ik kwam eruit met een heel duidelijk beeld van mijn volgende stap, en dat was mijn boek schrijven. Dat heeft me weer gebracht naar de volgende stap. Ik ben sinds die tijd veel meer gaan varen op mijn intuïtie, durfde veel meer te vertrouwen op alle signalen. Waardoor ik alle stapjes erna veel bewuster kon nemen.

Was die fase in het ziekenhuis ook een soort handrem, een stilstand in je leven waardoor je bij die intuïtie kon en anders kon gaan leven?

Ja zeker. Ik heb heel hard gewerkt in mijn leven. Van jongs af aan ging ik door-door-door en dan viel ik even om, werd ik ziek. Dus dat zit echt in mij: studeren en feesten tot ik doodziek thuis lag met een nierbekkenontsteking. In New York werken tot ik hartkloppingen kreeg en met pads op mijn lichaam gemonitord moest worden. Ik negeerde alle lichamelijke signalen. Ik werd weer beter, en ging weer door. Er moest echt iets ergs gebeuren om duidelijk te maken dat ik niet op mijn pad zat, dat ik alleen maar bezig was voor anderen te leven.

Hoe is dat nu?

Het blijft een valkuil, maar ik ben me er bewust van. Ik let op mijn lichaamssignalen, zoals slechter slapen of sneller getriggerd zijn. Dan klopt het niet en weet ik dat ik er iets mee moet. Maar het is topsport om het constant te blijven zien en er iets mee te doen. Dat heeft absoluut te maken met grenzen stellen voor mezelf. Ruimte maken om mijn signalen te voelen, bij mezelf te blijven, mijn intuïtie te volgen en in de zijnsstaat te blijven, dan gaat het goed. Ik ben er veel beter in geworden, maar vlieg af en toe nog de bocht uit. Het klinkt zo makkelijk om gewoon ‘te zijn’, maar daar is elke dag opnieuw innerlijk werk voor nodig. Die toewijding, samen met al mijn kennis, ervaring en ontwikkeling op verschillende lagen heeft me gebracht tot waar ik nu ben. Daardoor kan ik nu moeiteloos leiden vanuit ‘zijn’.

Terug naar leiderschap. Wat maakt een leider inspirerend voor jou?

Ik heb nu een mentor, haar wijsheid en kracht vind ik heel inspirerend. De kracht waarmee zij is. De kracht als mens, hoe zij staat voor wie ze is, voor haar rol, die is ongelooflijk. Ik leer van haar dat alles klopt zolang jij weet dat je beslissing of actie in lijn is met jouw wijsheid. Wat het ook voor beslissing is. Daar staat zij echt voor. Er is geen speld tussen te krijgen als zij zegt: ik denk dat het zo zit, of ik ga het zo doen.

Een mooie spiegel van jouw eigen kracht?

Ja, inderdaad… Verder zijn inspirerende leiders mensen waarvan ik voel dat ze volledig zuiver en authentiek zijn in hoe ze de dingen doen. Dat voel je in de energie die ze uitstralen, in hun lichaamstaal, het klopt gewoon. Het zijn mensen die zichzelf door en door kennen en hun eigen stukken hebben doorgewerkt.

Welke wijsheid wil jij aan anderen doorgeven in je leiderschap?

Durven vertrouwen en varen op je eigen wijsheid en intuïtie. Dat je die mag uiten en op basis daarvan mag leven. Dat geeft zoveel rust. En ook dat je het leven, het samenwerken in teams en organisaties kunt zien als een mysterie, een avontuur, door zacht te oordelen. Als je het gezamenlijke doel met open blik ingaat, wordt het leuk en speels. Dan kun je vanuit nieuwsgierigheid en vertrouwen kijken wat er mag ontstaan.

Leave a comment

Share