Zwarte gaten

De vakantie is losgebarsten. De kinderen zijn uit logeren, mijn vrouw is naar haar werk vertrokken, ik heb het rijk alleen en ik heb geen haast. Wat is er heerlijker dan op woensdagochtend met je benen op tafel de restanten van de zaterdagkrant te lezen?

Ik sla de weekendbijlage open bij een interview met een sterrenkundige die een prijs heeft gekregen voor onderzoek naar de geschiedenis van het Melkwegstelsel. Iets met opgeslokte sterrenstelsels, miljarden zonnen en zwarte materie – en daar dan nieuw licht op. Bijzonder knap. Een soort Nobelprijs, lees ik.

De journalist van dienst lijkt niet erg ingevoerd in de sterrenkunde, dus hij bevraagt de laureate vooral over haar jeugd in Argentinië en haar positie als vrouw in een nog altijd mannelijke wetenschappelijke wereld. In Groningen, in haar geval. En over haar geloof, een ‘bepaalde dankbaarheid’ die ‘aanwezig is bij haar ontdekkingen’, zo weet hij haar te ontfutselen.

Uit terzijdes maak ik op dat de geïnterviewde aan een singel woont waar ik geregeld langsfiets. Ik lees dat ze ’s zondags naar de kerk in haar straat gaat – en ik zie haar de korte weg door de grasstrook tussen de even en de oneven zijde nemen, als ze laat is voor de dienst. Een beetje Nobelprijswaardige sterrenkundige verliest zich ook op zondagochtenden in haar werk, dunkt me. Tot de kerkklokken beginnen te beieren.

Ik leg de krant weg, mijn blik dwaalt door de kamer, een betonbak die nodig eens geschilderd moet. Er zit vogelpoep op het raam, zie ik, en op de dakrand van de buren stapt een dikke kraai heen en weer. Hij kijkt me priemend aan met zijn kraaloogjes. Lacht hij me nou uit?

Opeens voelt de dag leeg. Is het die kraai? Zijn het die zwarte gaten? Is het de landerigheid van het artikel? Ik verheugde me toch op het nietsdoen?

Ik pak mijn telefoon en zoek de website van de kerk van de sterrenkundige. ‘Laten wij op elkaar letten door elkaar aan te vuren tot liefde en goede werken,’ lees ik. ‘Laten wij de onderlinge bijeenkomst niet nalaten, zoals het bij sommigen de gewoonte is, maar elkaar aansporen. (Hebreeën 10:24-25)’

Hm. Ja een kerk, zou dat wat zijn? Als een sterrenkundige er inspiratie opdoet, die weet hoe leeg het universum is en hoe zwarte gaten alles verzwelgen? Stel dat ik nú kerkklokken hoorde luiden en aan de overkant van de straat een kerk binnen kon lopen? Zo, in mijn pyjama en op sloffen?