Vruchtenhagel in het klooster

Op maandagavond rond een uur of acht werd ik stil, en in de week die zou volgen zei ik minder woorden dan ooit tevoren. 84 uur stil, zo’n 72 uur zonder internet: dit is een kort verslag van mijn 5 dagen in een klooster.

Tot op m’n mitochondriën verkleumd stapte ik tien minuten te vroeg Klooster Westerhûs binnen. Eigenlijk was ik drie kwartier te vroeg, ik snapte het zelf ook niet, dus ik liep in de regen een rondje in het nabijgelegen dorpje Hilaard. Klein dorpje, kort rondje, toch erg koud. In de week die volgde bleek dat ik was aangekomen op een plek waar mensen 10 minuten te vroeg als ‘op tijd’ beschouwden, en iedereen die daarna arriveerde als ‘te laat’, maar dat wist ik toen nog niet.

Ik en de 7 andere mooie mensen die er waren kregen de sleutel van onze kamers. Ik zat op kamer 9, de ganzenkamer (goes in het Fries). Een mooi moment van de kosmos. Na een warme maaltijd en een kennismaking met het Friese woord voor, en invulling van, gemeenschap, mienskip, gingen we samen de stilte in.

De wekker ging vroeg, want om 07.30 staan de kloosterlingen al buiten voor de ochtendgymnastiek. Een kerkuiltje bekeek onze oefeningen vanuit de nok van het oude rieten dak.

Ontbijt, lunch en diner deden we in volledige stilte. De kloosterlingen eten biologisch, vegetarisch, en gezond. LOVE IT, maar ik merkte wel dat mijn suikerspiegel normaal gesproken op een iets hoger niveau functioneert. Zo herontdekte ik het concept vruchtenhagel. Mijn vriend heeft inmiddels een groot pak van ‘De Fruitigste’ vruchtenhagel voor mij gehaald bij de supermarkt, waarvoor veel dank.

Mee in het kloosterritme betekent ook: op woensdagochtend naar de kerk, en dat is best interessant voor iemand die zichzelf niet als christen ziet en zeker niet met De Heer in het Huidige Christelijke Jasje, maar wel streeft naar zingeving, betovering en een Mystiek Leven. Hou ik van God? Sure! Maar als een cool mom, not a regular mom.

Opvallend was de modernisering van de Fryske kerkcultuur: de kerk had branded Stoov-stoelkussens om te dealen met het feit dat de binnentemperatuur in de kerk gelijk was aan de buitentemperatuur. Daarnaast hadden ze twee enorme laadkasten van Stoov om al die kussens mee op te laden.

Ik kan me niet zo heel veel meer herinneren van donderdag, behalve dat ik heel veel buikpijn had en er een beetje klaar mee was. De koek was OP! Een mooie les, vond ik: ga ik mezelf nog langer pijnigen in dit proces, of vertrouw ik erop dat ik alles uit de stilte heb gehaald en ga ik gewoon mijn mobiel ophalen bij de begeleiders en mijn vriend bellen? Op donderdagavond, na de vijfde (!) stiltemeditatie van de week, koos ik voor het laatste.

De stilte werd doorbroken met koffie en huisgemaakte pepernoten. Speciaal voor mij, het ganzenmeisje in de ganzenkamer, waren er pepernootjes in de vorm van een gansje. Ik werd gezien.

Ik begon mijn odyssee terug naar Nijmegen. Tijdens de reis had ik een openbaring, toch fijn dat ‘ie nog kwam, al was het op de terugweg. De openbaring ging over mijn nieuwe stap in dit aardse leven, waarover later vast meer.

Tot zover mijn kloosterverslag.

Wil je iemand een duurzaam, langzaam bedacht en handgemaakt non-AI cadeau geven voor de Kerstdagen, denk dan aan mijn webwinkeltje en bestel vóór 16 december (ruime marge omdat ik langzaam werk in de winter en omdat ik PostNL genoeg tijd wil geven om het op tijd te bezorgen).

Voor de Kerstdagen verkoop ik nu ook mijn kunst ingelijst. Strik erom en klaar.

Nieuw in mijn webwinkeltje is de cadeaubon, waarmee je iemand iets moois cadeau kunt doen.

Ik loop een klein beetje achter op de bestellingen vanwege mijn kloosterweek, ik doe ze morgen allemaal op de post! Sorry voor de vertraging!

Winkel

Vind je het leuk om meer van dit soort brieven te lezen? Over zingeving, stilte en spiritualiteit? Abonneer je dan op mijn nieuwsbrief Anser (toevallig ook het Latijnse woord voor gans):

En als je zin hebt, abonneer je op Plukpers, dan steun je mijn kunst en mijn schrijven, gratis:

Liefs en tot snel!