De dag voordat ik op stilteretraite ging in Friesland, was ik aan het gutsen aan een opdrachtje. Voor de poster van de Nijmeegse Gedichtennacht had ik een ontwerp gemaakt en samen met mijn vriend (die het evenement georganiseerd heeft) uitgewerkt. Het thema is veenbrand, en voor de poster wilde ik zowel het ondergrondse van een veenbrand verbeelden als de ondergrondse signatuur van Op Ruwe Planken (één van de drie organisaties die het evenement mogelijk maken).
Ik begon op de iPad, omdat ik daar wat makkelijker uit kan gummen en in lagen kan werken dan ‘in het echt’. Bovenstaande was het resultaat. Na een kort lunch-overleg met mijn thuiswerkende vriend, die ik ook wel eens omschrijf als mijn zakelijk leider, ging ik aan de slag.
Ik begon met het maken mijn vreemde vogel, de feniks rising from de veenbrand. Dit kostte me een paar uur, en dat is geen uitzondering voor mijn linoprojecten. Het schetsen en dan tekenen van mijn ontwerp, en vervolgens het gutsen van de vogel, kost gewoon veel tijd. En dan is het nog niet eens gedrukt. Ik had veel details toegevoegd aan mijn veenbrand-vogel. Een grotere, vurige staart, met allerlei patronen in de vleugels, de kop, en het lijfje.
Na een paar uur lag daar het resultaat in lino gegraveerd. Klaar om te drukken.
Helaas voor jullie durf ik het niet te publiceren op het WWW. Het was zó lelijk. Ik schiet nog in de lach als ik eraan denk. De lino ligt op moment van schrijven ergens onderin een kast, maar het zou ook kunnen dat ik ‘m al bij het restafval heb geflikkerd.
M. twijfelde aan mijn eerste ontwerp, en hij had gelijk. Waar was de vogel uit mijn schets? Zijn ziel en zijn vreemdheid?
Ik zoomde uit, nam even pauze. Realiseerde me dat ik niks bij deze vogel voel.
Ik ging opnieuw aan de slag. Hop die lijnen met potlood, en toen het mes erin. Een klein uurtje later lag ‘ie voor m’n neus op mijn uitklapbureautje, in karmijnrode inkt. De Vreemde Rode Vogel.
En zodra ik ‘m van m’n persje pelde, dacht ik nou verdorie nog aan toe ja dit is ‘m gewoon!
Hoe hilarisch. Dat ik uren heb gezwoegd om het allerbeste mooiste coolste te maken. Super moeilijk zitten denken. Zitten tekenen, gutsen. Om er vervolgens achter te komen dat ik er niks bij voel. En dat ik dat wel voel bij de uitwerking van mijn originele idee, en dat het niet gaat om hoe mooi ik het vind, feitelijk gezien, maar hoe ik me erbij voel.
Kom naar de Nijmeegse Gedichtennacht!
Leuk dat je Plukpers leest, ook leuk als je je wil abonneren:
Of een reactie achterlaat:
Of deelt met een creatieveling in jouw leven die misschien verhalen van een andere creatieveling wel leuk vindt:
Tot later, groet!
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.