Als je mij een jaar geleden had verteld dat iemand een tattoo van mijn kunst zou nemen, dan had ik je vertwijfeld aangekeken. Ik had er even op moeten broeden, misschien had ik zenuwachtig gelachen. Later zou ik verrassend zelfverzekerd knikken: hm, ja, waarom niet? In dit aardse bestaan ervaar ik zeer regelmatig een vreemde innerlijke wip-wap tussen twee uitersten: ‘natuurlijk kan ik beroemd kunstenaar worden’ en ‘laat ik de boel maar opdoeken want dit werkt niet'. Vaak ervaar ik beide in dezelfde situatie, op hetzelfde moment.
Dus toen Tim mij benaderde met de vraag over de tattoo, moest ik even denken en uitstellen. Niet omdat ik het antwoord (JA DUH!) nog niet wist. Maar omdat het gezien worden in de kunst die ik maak soms enger voelt dan m’n kop in het zand steken en doen alsof niemand me kan zien omdat het zo lekker donker is daar benee.
Het is bekend en dus makkelijk om in de lijdende-verliesdraaiende-small-artist-business-owner-slachtofferrol te kruipen. Een traantje te laten, tegen m’n vriend zeggen: ‘volgens mij ben ik niet goed genoeg, moet ik ermee stoppen’. Kansen, complimenten, of erkenning die mij wordt aangeboden, wegwuiven. Ik heb het regelmatig met projecten. Dat ik gave dingen uit ga stellen, niet meer durf. Ik vind het eng om in het licht te gaan staan, m’n OK op iets te geven, de mogelijkheid tot falen te voelen.
Maar hoe gaaf om mezelf weer over die hobbel te krijgen. Te denken: ‘hoe gaaf!’ En een maand of wat later een foto van de tattoo in m’n berichten te krijgen.
Shout-out naar de tattoo artiest, Joost (@godzijdrank op Instagram) van Heart of Gold Tattoo in Nijmegen.
Shout-out naar Tim voor het nemen van de tattoo en de inspiratie voor mogelijke volgende tattoos!!!
Wil je ook een lino-tattoo, hit me the fuck up!!!
Wil je een Lente op de tuin prent? Klik hier!
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.