De afritsbroek

Hoi! Ik ben Inge. Ik maak kunst onder de naam Plukpers en in m’n gelijknamige nieuwsbrief schrijf ik over creativiteit, neurodiversiteit en linosnedes. En soms gooi ik er wat maatschappelijk commentaar doorheen. Lees mee met Plukpers:

Ik nam één broek mee op kampeervakantie: mijn afritsbroek. Dat klinkt goor en dat is het misschien ook, maar ik ben erelid van de club der smetvrezigen en we waren niet zo lang weg, kortom: een weloverwogen keuze.

Terug naar de broek. De broek met drie onderdelen. De korte broek, mid-waist, lekkere zakken erin, met een rits aan ieder uiteinde van de broekspijpen. In een slimme uitvoering zijn de ritsen twee verschillende kleuren gemaakt zodat je ziet welke kant waaraan geritst moet worden. Het is een object dat pubers en modeliefhebbers verenigt in haat en door outdoortypes en ANWB-koppels wordt aanbeden, al dan niet wordt verheiligd.

De afritsbroek vind ik zo interessant omdat het een soort symbool is voor volwassenwording. Ondanks zijn avontuurlijke uitstraling is het ding op veel manieren juist het tegenovergestelde. Het is een praktische aankoop, multi-inzetbaar, 2 broeken voor de prijs van 1. Een derde van de broek doe ik aan tijdens de reis en de rest, de twee aanrits-slurfjes, kunnen in de laatste onbenutte vierkante milimeter van m’n propvolle rugzak worden gestopt. Een economische keuze, indien uitgedrukt in geld en in pakruimte op kampeervakantie zonder auto. Niet zo economisch als je kijkt naar de beurskrach van mijn sociaal kapitaal wanneer ik het ding aantrek.

Het is een broek die zo praktisch, handig en economisch is, dat alle jeugdigheid en coolheid en trendgevoeligheid eruit verdwijnt op het precieze moment dat je hand in de Decathlon naar de desbetreffende kledinghanger reikt.

Precies zoals volwassen worden. Net als je denkt dat jij het leven totaal anders zou gaan doen, precies zoals je jongere zelf het had bedacht, nee mam, ik ga nooit een afritsbroek aantrekken, ik blijf voor altijd dit type spijkerbroeken dragen, ja, al sta ik in de Alpen, voel je je brein ineens naar de verstandige keuze bewegen. De volwassen afslag. De afritsbroek (of: de afritsa, aldus mijn vriend).

Geen alcohol drinken, even of voor altijd. Die sigaret op dat feestje afslaan zonder er al te veel woorden aan vuil te maken. Dat ene extreem trendgebonden en over twee maanden alweer lelijk geworden hebbedingetje in de Sissy Boy op Utrecht Centraal vlak voordat je aan de beurt bent bij de kassa toch weer terugleggen. Huismerk dat mandje in knallen (AH Bio). Overal punten sparen maar er voorlopig niets mee doen. Even afwachten. Nachtje over slapen. Baan vinden en houden. Nee zeggen. Afritsbroek aanschaffen.

De afritsbroek staat door zijn verwantschap met volwassenwording ook in nauw contact met tijd. Het onstuitbare gaan van de tijd, we kunnen er niet tegen vechten. De tijd raakt ons allemaal, afhankelijk van maatschappelijke factoren op verschillende manieren en momenten, want tijd hangt samen met geld, macht, en meer. Alsof het leven een tijdrit in de Tour (Femmes) is, aan het einde van de rit, vroeger of later, ontsnapt niemand aan de tijd (en aan Marlen Reusser).

Ook ik niet, denk ik bij mezelf. Ik wandel in mijn Decathlon afritsbroek door het bos en denk aan een jongere versie van mezelf. Ik heb mezelf verweerd, heb gevochten voor wat ik waard was, heb zo ontzettend veel oncomfortabele outfits gedragen, maar ik heb verloren. Ook ik ben volwassen geworden, ik kon het proces niet vertragen, ook niet verspoedigen. Ook ik ben niet sterker dan de tijd.

Alleen in rituelen hebben we macht tegenover tijd, denk ik. In rituelen breng je een verandering aan in tijd, in de kwaliteit van de tijd, je manipuleert, knoeit met tijd. Je speelt ermee. In het normale leven hebben we een gebrek aan rituelen, als we Byung-Chul Han moeten geloven, als we Ronald Grimes lezen zelfs een vacuüm. Rituelen zijn misschien wel de enige manieren om tijd stil te laten staan, in de liminaliteit tussen begin en einde in, waarin we ergens anders zijn, terwijl de tijd in ons alledaagse leven op dit moment alleen maar lijkt te versnellen.

Tot zover dit donderdagse ritueel, deze brief die ik de liminale internetruimte in katapulteer.

Hopelijk tot volgende week!

Deel Plukpers

Laat een reactie achter