Eerst de ander, dan jezelf.

Eerst dit:

Op zaterdag 19 september 26 wandelen Joppe, Flor, Aude, Eleonore en ik voor het goede doel.
Omdat mensen in het Zuiden ook belangrijk zijn.

De teller staat op 1930€ …
We zijn oprecht dankbaar voor deze gulle giften.
Donateurs uit Kortrijk en Dendermonde droegen ook hun steentje bij.

Dat kan nog altijd via volgende website: www.teamtoren.koenmorlion.be
Let op: doorscrollen tot halfweg en daar vind je een groene knop.
Via deze knop kun je je gift doneren.
Dank bij voorbaat in naam van Team Toren.

Zoals jullie weten gids ik in de Ijzertoren, Dodengang en in het BC JDS te Lo.
Pratend jonge gasten onderhouden over het verleden, boeit me mateloos.
Geschiedenis doorgeven via persoonlijke, familiale verhalen…gewoon top.

Woensdag ll. mocht ik voor 16-17 jarigen uit Zonhoven gidsen.
Jonge gasten in een zorgkundige opleiding.
Heel raar, maar ik voelde onmiddellijk een intense verbondenheid.
Vooraf praatte ik wat met enkelen over hun studiekeuze.

Ik sprak mijn allergrootste waardering uit voor hun studiekeuze, gericht op zorg voor mensen meestal in een zwakkere positie.
Laat me wel wezen, ik heb heel veel respect voor alle studiekeuzes…maar ik kan niet verbergen dat ik een boontje heb voor zorgende keuzes…

Mijn gidsbeurt verliep voorspoedig en er was een intense interactie over vrede, vrijheid en verdraagzaamheid.
Aan het einde van de rondgang kwamen we samen in een ruimte, ‘Overpeinzegem’, genoemd.
Een soort reflectieruimte waar nagedacht kan worden over zin en onzin van vrede, oorlog, geweld, zorgzaamheid…
Ik voelde een intense, oprechte verbondenheid met die jonge gasten.

Deze intense verbondenheid brengt me bij een gesprek dat me diep raakte.
Een podcast van mijn goede vriend Chris Taes met professor Dirk De Wachter.

Leren wachten, geduld, rituelen…waarbij gevoelens van wanhoop, frustratie, lastigheid om de hoek kunnen kijken…
Hij suggereerde om aan anderen een Bongobon te geven om in je eigen hof te zitten en te genieten van de stilte/lawaai om je heen.
Een vogeltje dat op de grond trippelt aanschouwen en zijn getsjilp aanhoren al was het een symfonisch orkest.
Mooi, rustgevend.

De ontmoeting met Levinas was voor De Wachter een ‘Paulus moment’. (Emmanuel Livinas, Kaunas, Litouwen °1906-+1995 …joodse filosoof)

Levinas’ denken biedt een diepgaande invulling van het personalisme, dat op zijn beurt een hoeksteen vormt van het christendemocratisch denken.
Een paar quotes van hem maakten/maken op mij een diepe indruk en liggen aan de basis van mijn menselijk en politiek handelen.

‘In het gelaat van de ander word je meer mens’
‘Eerst de ander, en dan word je jezelf. Door jou ben ik.’

Hoe meer je daarover nadenkt en laat binnenkomen, hoe meer je overtuigd geraakt van de kwetsbaarheid van ons allen en de zorg om daar mee om te gaan.
En nooit kun je iets alleen.
Steeds sta je in verbinding met de ander.

Dat laatste voelde ik heel intens met mijn gegidste groep woensdag ll. Het gaf me een warm gevoel.

Dirk De Wachter vertelt in de podcast ook over zijn geloof.
Hij komt uit een traditionele katholieke familie. Heel herkenbaar.
Hij doorliep een zoektocht om die traditie een plaats te geven in zijn leven.
Voor hem is goddelijkheid niet alleen het naar ‘boven’ kijken maar niet in het minst de horizontale dimensie er van.
Van mens tot mens – zorgend voor elkaar –

Daarbij is geloof veel sterker dan kerkelijke structuren.
Voor mij ook.

Geloof omhelst het wezenlijke : de mens heeft nood aan zin en zin geeft zin aan zorg : fundament van ons menselijk handelen.
Er zijn voor elkaar.

Hij eindigt met het volgende: ‘Laten we elkaars psychiater zijn!’.
Preventieve zorg geven aan elkaar door te luisteren naar elkaar.
Geeft verbinding want we kunnen niet zonder de ander.

Boeiende zinnen. Even laten binnenkomen.

Gisteren en vandaag zijn onze drie Gentenaars hier bij ons.
Aude, Eleonore en Isolde.

Altijd leuk om je kleinkinderen te observeren.

1 ding kun je hen niet ontzeggen: ze zijn bijzonder talig en mondig.
En net dat vind ik heerlijk.
Kinderen laten je in de spiegel kijken.
Duwen je soms in een realiteit waarover je nog niet hebt nagedacht.

Eleonore wilde eens met mij een bezoekje brengen aan een kerk. Isolde trok gezwind mee.
Hup de auto in.

Iets voor zessen. De grote kerk. Er begon net een misviering.

‘Een kaarsje kunt aansteken?’ kirde Isolde!!

Mooi moment om eens heel eventjes te praten over het leven en voor wie we een stil momentje zouden inlassen.
Daarbij denken aan de ander…
Zoals Levinas het zo mooi uitdrukte : ‘Eerst de ander en dan pas word je jezelf…’

Vandaar richting het Begijnhof en ja hoor, de kapel was open.

Het maakte indruk want Eleonore vroeg wat die terracotta Bas-reliëf in de muren betekende.
(noot: het zijn 14 kunstwerken in terracotta en het verbeeldt het lijdensverhaal van Jezus: 14 staties van de kruisweg).

Net zoals prof De Wachter kom ik uit een traditioneel Katholiek gezin.
Mama en papa waren tot het einde van hun leven heel gelovige praktiserende kerkgangers.
Mama hield niet van grote dogma’s. Haar gelovig zijn drukte ze uit in haar handelen en zijn.
Heel gewoon.
Een voorbeeld proberen te zijn voor anderen om haar heen.
Heel gewoon.

Hier is het om te doen. Ik heb helemaal niet de behoefte om iemand te bekeren. Dat werkt niet/nooit.
Alleen concrete voorbeelden van leven helpen de ander …

Zo ook in die kapel.
De kinderen zetten zich heel rustig neer en luisterden naar het lijdensverhaal van Jezus. (superkorte versie op kinderniveau).
Eleonore fluisterde me toe : ‘Dat Jezus een goede man was die het eigenlijk niet verdiende om zo aan zijn einde te komen.’

Het was mooi om te zien hoe hun nieuwsgierigheid het verhaal tot leven wekte, …., zoals bij mijn gidsbeurten.

Ook hier maakten we het wat stil bij een kaarsje…
Indrukwekkend in haar eenvoud…

Net als luisteren zelf.