We zijn niet onze nieuwsgierigheid kwijt. We zijn vooral te snel geworden.

Ik geloof niet dat we onze nieuwsgierigheid kwijt zijn. We zijn vooral veel te snel geworden.

Te snel met antwoorden.
Te snel met oordelen.
Te snel met scrollen.
Te snel met oplossen.
Te snel met zeggen: “ja, dat ken ik al.”

En ergens onderweg raken we iets kwijt wat juist zo veel kan openen: de ruimte om even niet te weten.

Dat klinkt misschien wat groot, maar ik merk het in hele kleine dingen. In gesprekken. In werk. Op het schoolplein. In de trein. Op plekken waar we allemaal liever even op onze telefoon kijken dan dat we het ongemak toelaten van een mogelijke ontmoeting.

Terwijl daar vaak precies iets gebeurt.

Een van mijn fijnste rituelen is het dagelijks maken van een kletspraatje met een wildvreemde.

Dat klinkt misschien als iets simpels. Of als iets voor mensen die “kunnen lullen als Brugman”. Maar voor mij is het veel meer dan sociaal doen tegen iemand die je niet kent.

Het is een oefening.

In kijken. In luisteren. In contact maken zonder script. In mijn eigen aannames even parkeren. In ontdekken dat de wereld veel groter is dan mijn eigen bubbel.

Chris Do tipte me tijdens COVID in een speed date het principe talk to strangers. Het idee was simpel: als je beter wilt leren luisteren, makkelijker contact wilt maken en meer ontspannen wilt worden in de aanwezigheid van anderen, praat dan met mensen die je niet kent. Elke dag.

Dus ging ik het proberen. Via Marktplaats. In het mannen kleedhokje van mijn zwembad. Op het schoolplein. In de trein.

Marktplaats bleek stiekem mijn favoriete plek. Niet alleen vanwege de spullen, maar vooral vanwege de (voordeur)gesprekken. Zo leerde ik Grote Tim kennen, die eigenlijk een vergistingsvaatje kwam ophalen dat hij niet nodig had. Nu jaren later is hij één van mijn beste vrienden. Terwijl hij opgegroeid is en leeft in een totaal andere bubbel dan ik. Iemand die ik waarschijnlijk nooit had ontmoet als we allebei niet de moeite hadden genomen om bij zo’n voordeurdeal een kletspraatje te maken.

Iedere week lig ik twee keer in het zwembad banen te trekken. Op een gegeven moment koos ik bewust niet meer voor het kleine eenpersoonshokje, maar voor de gezamenlijke kleedkamer.

Niet omdat ik per se meer ruimte nodig had.
Wel omdat ik meer kans wilde op een praatje.

Dat klinkt misschien absurd. Een sociale strategie op basis van kleedhokjes. Maar het werkt. Je komt mensen tegen. Je maakt een opmerking. Je stelt een vraag. Iemand vertelt iets. Soms niets bijzonders. Soms een half levensverhaal.

En bijna altijd merk ik achteraf: ik voel me net iets rijker dan toen ik thuis vertrok. Een klein geluksmoment. Het voelt alsof je een prijs wint.

Wat ik leer van al die kleine gesprekken, is dat het meestal niet gaat om de perfecte vraag, maar om het initiatief. Iemand moet beginnen.

Een gesprek slaat vaak dood omdat twee mensen afwachten. Zoals bij een dans waarbij niemand de eerste stap zet. Maar zodra iemand begint, ontstaat er ruimte.

“Klaar voor vandaag?”
“Moguh.”
“Mooie zwembroek.”

Het hoeft niet heel diep of intelligent te zijn. En het hoeft niet eens een vraag te zijn.

Sterker nog, soms werkt een opmerking beter dan een vraag. Een vraag kan voelen alsof de ander moet presteren. Een opmerking laat iets open.

En precies dat openlaten is volgens mij de kern van nieuwsgierigheid.

Niet meteen naar de diepte willen. Niet meteen het gesprek winnen. Niet meteen slim willen zijn. Gewoon een opening maken.

Tijdens een reis naar Buenos Aires zag ik datzelfde principe nog veel groter gebeuren. Ik mocht als IPB’er mee met een KLM-crew. Dertien mensen die elkaar nauwelijks kenden, op pad naar een stad die voor mij vol herinneringen zat.

In 2007 was ik daar voor het eerst. Met mijn vriend Marco. We spraken nauwelijks Spaans en zaten in een vliegtuig naast een Argentijns meisje van vijftien. Bij aankomst besloten we, met handen en voeten, toch een praatje te maken. Voor we het wisten stond haar hele familie om ons heen en werden we uitgenodigd voor een asado. Een Argentijnse barbecue. Onze eerste avond aan het einde van de wereld werd één groot gebarentaalfeest. Quilmes, gelach, handen, voeten, halve woorden en de volle aandacht in het moment.

Ruim twintig jaar later wilde ik iets met dat gevoel doen. Niet alleen zelf nieuwsgierig zijn, maar anderen uitnodigen om die spier ook te gebruiken. Dus maakte ik voor die KLM-crew twee geheime missies.

1. Een kleine missie: stuur een ansichtkaart naar de CEO van KLM met één goed bedoeld ongevraagd advies.

2. Een grote missie: zoek een echte porteño of porteña, trakteer op koffie of iets lekkers en stel deze vraag: Welk advies zou jij aan je vijftienjarige zelf geven, en waarom?

En vooral: vraag door totdat je het hele verhaal achter het antwoord hebt begrepen.

Dat was de kern. Niet de selfie. Niet de opdracht. Niet het spelletje. Maar het gesprek dat anders waarschijnlijk niet was gevoerd.

Toen ik de enveloppen uitdeelde, gebeurde er meteen iets. Ze werden nieuwsgierig voordat ze wisten wat ze moesten doen.

“Dit hebben we nog nooit meegemaakt.”
“Dit lijkt wel Wie is de mol?”

En dat vind ik zo interessant aan spel. Een goede vorm maakt iets spannend zonder dat het zwaar wordt. Het verlaagt de drempel om iets te doen wat normaal ongemakkelijk voelt.

Zoals iemand aanspreken die je niet kent.
Zoals een vraag stellen die je anders zou inslikken.
Zoals meedoen aan een avontuur waarvan je de uitkomst nog niet weet.

Iedereen koos voor een missie. Sommigen gingen zelfs voor de grote. Wat een helden. En ergens onderweg veranderde een groep collega’s die elkaar nauwelijks kende in een groep mensen die samen iets meemaakte.

Op een gegeven moment vroeg iemand of vals spelen mocht.

Mijn antwoord was ongeveer:

Doe wat goed voelt en maak vooral plezier. Ga niet op zoek naar die porteño of porteña, maar doe je ding. Dan kom je ze overal tegen. Voor je het weet heb je een gesprek met iemand en kan je de grote missie uitvoeren.

Dat is misschien wel een van de belangrijkste lessen. Nieuwsgierigheid werkt slecht als je er krampachtig naar op zoek gaat. Forceer niets. Wees vooral beschikbaar met je aandacht. Laat je telefoon liggen. Parkeer je eerste oordeel. Gooi je blik omhoog. Maak een passende opmerking. Stel een extra vraag. Dan komt de wereld vanzelf terug.

Zelf deed ik natuurlijk ook mee. Bij een wedstrijd van Boca Juniors ontmoette ik Mariano, een fixer van de harde kern, ergens in een aftandse loods in La Boca. Terwijl het vuurwerk in de straat om onze oren vloog en de bussen met geel-blauwe vlaggen voorbij reden, liepen we richting La Bombonera.

Ik vroeg hem naar zijn liefde voor voetbal. Of hij zelf ooit voor Boca had willen spelen. Retorische vraag natuurlijk. En toen stelde ik hem de vraag uit de missie:

Welk advies zou je aan je vijftienjarige zelf geven?

Zijn antwoord: blijf voetballen en laat je niet afleiden door randzaken.

Daar zat een heel verhaal achter. Zoals er bijna altijd een verhaal achter zit.

Dat is wat we vaak missen als we te snel zijn. We horen het eerste antwoord en denken: duidelijk. Volgende onderwerp. Volgende taak. Volgende meeting. Volgende prikkel.

Maar het eerste antwoord is zelden het hele verhaal. Het eerste antwoord is vaak de voordeur. Nieuwsgierigheid begint als je durft aan te bellen.

Aan het einde van de week kwamen de verhalen samen op het dakterras van het hotel. De kaartjes met adviezen aan de CEO werden voorgelezen. De ontmoetingen met porteños en porteñas werden gedeeld. Iedereen hing aan elkaars lippen. En dat met mensen die elkaar drie dagen daarvoor nauwelijks kenden.

Stewardess Mandy zei later iets prachtigs over werken in telkens nieuwe teams:

‘We zijn eigenlijk Best Friends Forever for One Day.’

Ik vond dat raak. Want in veel teams, groepen en tijdelijke samenstellingen is dat precies de uitdaging. Je hebt niet altijd jaren om elkaar te leren kennen. Soms heb je één dag. Eén middag. Eén vlucht. Eén training. Eén gesprek.

En dan helpt nieuwsgierigheid.

Niet als gezellig sausje. Maar als versneller van verbinding.

Daarom denk ik dus niet dat we onze nieuwsgierigheid kwijt zijn. Alleen is onze omgeving vaak sneller dan onze aandacht. We rennen door gesprekken heen. We vullen in wat iemand bedoelt. We reageren op de toon voordat we de vraag hebben begrepen. We vergaderen alsof het doel is om zo snel mogelijk bij een conclusie te komen. We noemen dat efficiënt, maar soms is het vooral armoedig.

Want goede gesprekken kosten niet per se veel tijd. Ze vragen alleen een ander tempo.

Even wachten.
Nog één vraag stellen.
Niet meteen oplossen.
Niet meteen adviseren.
Niet meteen je eigen verhaal ernaast zetten.
Even denken: misschien weet ik nog niet wat hier echt speelt.

De afgelopen tijd ben ik steeds meer gaan geloven dat nieuwsgierigheid geen karaktereigenschap is die je toevallig wel of niet hebt.

Het is een spier.

En zoals met alle spieren merk je pas wat die kan als je ermee gaat oefenen.

Daarom organiseer ik dit najaar de Training Nieuwsgierigheid.

Twee dagen voor mensen die betere gesprekken willen voeren, nieuwe energie zoeken en iets willen doen dat niet voelt als de zoveelste standaardtraining.

We oefenen met kijken, luisteren en vragen stellen. Met vertragen. Met aannames herkennen. Met ongemak verdragen. Met het antwoord even uitstellen. Met spelvormen die je uit je hoofd halen en in contact brengen met anderen.

Niet omdat je “nieuwsgieriger moet worden”.

Wel omdat betere gesprekken bijna altijd beginnen bij iemand die bereid is om nog niet te weten.

Deze training is voor jou als je:

• betere gesprekken wilt voeren

• merkt dat je soms al reageert voordat iemand is uitgesproken

• behoefte hebt aan nieuwe energie en inspiratie

• uit je automatische piloot wilt stappen

• wilt oefenen met doorvragen zonder dat het een trucje wordt

• mensen wilt ontmoeten buiten je gewone bubbel

• iets wilt doen dat praktisch, speels en niet standaard is

Ik houd de groep bewust klein, met maximaal 15 deelnemers. Zo is er ruimte om echt te oefenen, elkaar te leren kennen en de diepte in te gaan zonder dat het zwaar wordt. Als je voelt dat dit precies de spier is die je wilt trainen, is dit een goed moment om je plek te reserveren.

Data:

• 17 & 24 september 2026

• 1 & 8 oktober 2026

• 29 oktober & 5 november 2026

Liever met je eigen team aan de slag? Dat kan ook. Dan ontwerp ik de training in-company op maat voor jullie context. Met dezelfde structuur, andere voorbeelden en oefeningen, en ruimte voor jullie eigen vragen. Neem dan contact op.

Meer informatie over locatie, prijs, programma en de open inschrijving vind je op deze pagina.

Lees verder en schrijf je in

Twijfel je of dit bij je past? Stuur me een bericht. Dan denk ik met je mee.