Game over

Eerste en tweede.
Tweede en eerste.
Tweede en eerste.
Eerste en tweede.
Eerste en tweede.

In de afgelopen vijf jaar draaide de Tour vijf keer uit op een duel tussen dezelfde twee renners: Tadej Pogacar en Jonas Vingegaard. Drie keer won de ene, twee keer de andere. Het duel joeg ze allebei - en hun ploegen, en het hele wielrennen - naar steeds grotere hoogten. En ook al werd Vingegaard in de Tours van 2024, 2025 en 2026 soms door de ring heen geslagen - hij is de enige concurrent die door Pogacar écht serieus wordt genomen. Voor Pogacar is Vingegaard zijn nemesis, zijn aartsvijand, zijn tegenhanger; hij is de Jerry van Tom, de Pepsi van Coca-Cola, de Nadal van Federer en de Ronaldo van Messi. Hij is de reden dat ie kilo’s verliest voor de Tour, dat ie uit zijn bed komt als ie moe is en moet trainen, dat ie de laatste blokjes in de regen tóch nog afmaakt.

Het duel in de Tour van 2026 - voorzover het er nog eentje was - eindigde op een stoep naast een rotonde. Vingegaards voorwiel gleed weg - en een halve seconde later lagen zijn sleutelbeen en zijn ambities aan diggels. Je kunt eindeloos speculeren over wat er mis ging, op die ene rotonde.

Was het omdat de organisatie de rotonde zo klote had afgezet, met een verkeerseiland bij het uitkomen ervan? (Echt, waarom zou je die rotonde niet gewoon buitenom, driekwart, nemen?)

Was het omdat de motor vóór de renners in paniek raakte en te hard remde?

Was het omdat Victor Campenaerts te enthousiast en te hard op kop reed?

Was het omdat Vingegaard ‘s nachts om 2.00 uit zijn bed werd getimmerd voor een dopingcontrole en uren slaap miste?

Was het omdat ie deze hele Tour al schrik lijkt te hebben en zijn rem nét even te hard inkneep?

Hoe dan ook: het resultaat is hetzelfde. Game over. Je zag het ook direct aan het gedrag van Pogacar. Hij is niet langer bezig met zelf winnen en zoveel mogelijk voorsprong te pakken, maar met zijn mattie Isaac Del Toro op het podium hijsen. Het deed pijn aan de ogen hoe hij het Plateau de Solaison opreed: met de handrem erop, zonder intentie om te winnen. Dat ‘sprintje’ tegen Evenepoel was op halve kracht. Het degradeert de Tour tot een potje wie-gunt-hij-wat.

Na de etappe postte Pogacar onderstaande foto en tekst op zijn Instagram.

Hij heeft gelijk. De Tour zónder Pogacar vs Vingegaard is verre van hetzelfde. En als je de uitlatingen van Vingegaard het afgelopen jaar een beetje volgt (“Ik zei dat als het zo door zou gaan, ik dit niet langer vol zou houden”), dan moet je vrezen voor de toekomst van het duel.

Met het oog op een beetje strijd in de komende jaren, kun je alleen maar hopen dat Vingegaard weer opstaat.

En anders dat Paul Seixas heel snel nog veel beter wordt.