Rewilding oefening – Verwijderen: Neem niets mee naar huis

Het is ergens komisch hoe verslaafd we zijn geraakt aan het vastleggen. Het registreren. Het bijhouden van onze persoonlijke administratie.

Een moment is geen moment als het niet ergens is vastgelegd.

Of we nu even snel een foto maken (dat helpt bij het later herinneren van dit moment). De tijd nemen om het te filmen. Een korte notitie maken. Er een bericht van maken op sociale media. Of thuis komen met zakken vol schatten. Ergens diep in ons ligt de angst verscholen dat we vergeten hoe een bepaald moment was. Alsof het voor altijd in de vergetelheid verdwijnt als we het niet op een bepaalde manier opnemen.

Welkom in het Oerbos:

Een nieuwsbrief over human rewilding, natuurbeleving en leven met aandacht. In Het Oerbos schrijf ik over mijn zoektocht naar een wildere, natuurlijkere manier van leven. Niet als expert, maar als medereiziger. Je bent welkom om je eigen ervaringen en gedachten te delen in de reacties.

Ben je hier voor het eerst? Abonneer je en ga mee verdwalen in het Oerbos.

Blijf dwalen,

Dimitri Lambermont

We willen een aandenken meenemen. Ik moet denken aan de tijden dat we met onze dochters van Schiermonnikoog kwamen met zakken vol dode krabbetjes, opvallende schelpen en aparte stukjes hout. Zodra ze begonnen te stinken verdwenen ze genadeloos in de afvalzak, maar mijn kinderen stonden erop deze schatten mee te nemen.

Maar de natuur is geen verzameling souvenirs.

Ook als volwassenen hebben we deze verzameldrift. Alleen is deze meer gericht op het voor eeuwig vastleggen. Dus schieten we onze mobieltjes vol. Gaan deze foto’s en video’s vervolgens ergens op een harde schijf. Of in een fotoboek. Op sociale media. Of zijn we ze opeens kwijt zodra onze mobieltjes aan het einde van hun leven zijn. Een groter drama is haast niet voor te stellen.

Maar hoeveel verlies je door vast te leggen?

Een camera neemt een deel van het onthouden van ons over. Daardoor kijken we soms minder aandachtig. Wanneer je niets kunt vastleggen, verandert je houding. Je kijkt langer. Luistert beter. Je probeert een ervaring niet te bezitten, maar te beleven.

Het moment dat je gebruikt om een kopie van de werkelijkheid te maken, is een moment dat je niet bezig bent met die werkelijkheid.

Ik blijf het opmerkelijk vinden als ik bij concerten opeens een zee van schermpjes zie oplichten. Alsof het schuddende, overstuurde filmpje van het concert belangrijker is dan het genieten van het moment. We moeten en zullen vastleggen. En vooral delen. Kijk eens waar ik nu ben. Ik ben cool, want ik ben hier. Ofzo.

Vastleggen. Delen. Vastleggen. Delen. Het is een vast onderdeel van onze dag geworden. Een mooie regenboog? Vastleggen en delen. Een mooie zonsondergang? Vastleggen en delen. Prachtig ochtendlicht in een bos vol nevel? Vastleggen en delen. Maar heb je de regenboog, de zonsondergang en het bos dan werkelijk gezien? Heb je het moment doorleeft met je volledige aandacht? Heb je de natuurverschijnselen zo diep in je opgenomen dat ze meer worden dan een vluchtig moment? Een plat plaatje op je mobiel?

Als ik dit schrijf, ben ik net terug van een week in het bos. Compleet offline. Elke dag bracht ik een uur door op mijn sit spot. Een vaste plek om in stilte te zitten. Volledig in het moment. Volledig in het bos. Met mijn rug tegen een eik, mijn blik zacht, liet ik de natuur op me afkomen. Zo nu en dan mijn blik breed op alle bomen, struiken en vogeltjes om me heen. Zo nu en dan volledig opgaand in de kleine beestjes die rond mijn voeten krioelden.

Ik heb daar geen foto’s, notitites of verzamelingen souvenirs voor nodig. De momenten op mijn sit spot waren zo volledig - al mijn zintuigen open, geen afleidingen, geen behoefte om het vast te leggen en te delen - dat ik weet dat ze nog vele jaren in mijn geheugen blijven plakken. Daar hoef ik niets voor mee te nemen. Alleen maar te vertrouwen op de ervaring.

Ga minimaal een half uur naar buiten met een duidelijke afspraak: ik verzamel niets. Geen beelden. Geen voorwerpen. Geen aantekeningen. Alleen herinneringen.

Dat lijkt eenvoudig. Totdat je opeens een bijzondere paddenstoel tegen het lijf loopt. Een mooi licht tussen de bomen ziet. Een veer op het pad.

Daar begint de oefening. Alles wat je tegenkomt mag bestaan zonder dat jij het bewaart.

Kom je iets tegen dat je normaal zou fotograferen? Blijf dan even staan. Kijk langer. Niet door een scherm, maar met je eigen ogen. Probeer het beeld bewust in je geheugen op te slaan. Alsof je een innerlijke foto maakt.

Ben je weer thuis? Schrijf nog steeds niets op. Laat de ervaring een dag met rust. Kijk de volgende ochtend eens terug.

• Welke beelden zijn gebleven?

• Welke geluiden herinner je nog?

• Welke momenten zijn verdwenen?

Dat wat werkelijk indruk maakte is vanzelf blijven hangen. Leer daarop te vertrouwen.

Deze oefening maakt deel uit van een reeks. Elke oefening is een uitnodiging om opnieuw contact te maken. Met jezelf. Met de natuur. Met wat echt is. Neem dus je tijd. Laat verwachtingen los. En kijk wat er gebeurt als je iets probeert, zonder oordeel.

Heb je iets bijzonders ervaren? Een inzicht, een moment van verwondering, of juist weerstand? Ik hoor graag van je.

Reageer op deze post of deel hem met je vrienden. Jouw verhaal kan weer iemand anders inspireren om naar buiten te gaan.

Share

Leave a comment