Hoor je dat? Stilte. Hoe vaak kunnen we dat eigelijk nog zeggen? Terwijl ik dit tik hoor ik de lage brom van een grote machine die ergens bezig is. Zo nu en dan zoeft er een auto langs over de weg voor mijn huis. De trein vertrekt uit het station. Ook een laag, diep geluid.
Ergens tussen deze mechanische geluiden hoor ik zo nu en dan het hoge schelle lied van een vogeltje. De haan kraait. Mijn oren suizen lichtjes. En als die geluiden er niet zijn, dan is er altijd nog de stem in mijn hoofd die tegen me begint te praten. Zo hoor ik deze woorden eerst, voordat ik ze opschrijf.
Je aandacht zoekt automatisch iets om te doen als er niets is. En dat is best vermoeiend.
Welkom in het Oerbos:
Een nieuwsbrief over human rewilding, natuurbeleving en leven met aandacht. In Het Oerbos schrijf ik over mijn zoektocht naar een wildere, natuurlijkere manier van leven. Niet als expert, maar als medereiziger. Je bent welkom om je eigen ervaringen en gedachten te delen in de reacties.
Ben je hier voor het eerst? Abonneer je en ga mee verdwalen in het Oerbos.
Blijf dwalen,
Dimitri Lambermont
We vullen stilte vaak meteen op. Met gesprekken. Met muziek. Met zogenaamde belangrijke meldingen van onze mobiele telefoon. Met gedachten die alles willen benoemen. Verklaren. Overdenken. Alles is beter dan het zogenaamde ongemak van stilte ondergaan.
Al mijn hele leven krijg ik de opmerking naar mijn hoofd: wat ben je stil? Dat is ongemakkelijk. Al mijn hele leven kan ik genieten van de momenten waarin het eindelijk eens stil is. Veel mensen maken de hele dag geluid. Of hebben constante input nodig. Anders worden ze onrustig. Zijn ze onrustig. We worden als samenleving al hypernerveus genoemd. Altijd aan. Altijd bezig. Geen moment rust. Input. Output. Input. Output.
Weet je wat er ontstaat in stilte?
Ruimte.
Zodra je niets meer toevoegt aan het moment, kun je volledig opgaan in het moment.
Niet praten. Geen muziek. Geen foto’s maken. Geen afleidingsmanoeuvres om de ongemakkelijkheid van stilte te verzachten. Je merkt hoe snel de drang ontstaat om iets vast te leggen, te delen of te benoemen. Maar soms is het fijn om die drang voorbij te laten trekken zonder erop te reageren. Gewoon ademhalen. Alles laten zoals het is. En opgaan in niets.
Wat heb je nodig?
Een wandelpad, bos of stille omgeving
Ongeveer één kilometer de ruimte
Je telefoon blijft thuis
Je horloge blijft thuis
Gemiddeld zet een volwassene tussen de 1.200 en 1.500 stappen per kilometer tijdens het wandelen. Dit komt neer op 10-12 minunten lopen. Dan heb je ongeveer een idee van hoe lang een kilometer is.
De eerste minuten zijn vaak onrustig. Misschien wil je:
een foto maken
een gedachte opschrijven
sneller lopen
muziek aanzetten
iets delen
Merk dat deze impulsen er zijn. Maar je hoeft er eigenlijk niets mee te doen. Laat ze gewoon voorbij gaan als wolken die langszweven. Dit is de constante input die spreekt. De afleiding. De nerveuze energie van altijd aan staan.
Kijk niet constant vooruit. Je hebt helemaal geen haast. Je hebt alleen een afstand: 1 kilometer. Maar zeker geen tijdsdruk. Je mag zo lang over je kilometer doen als je wilt. Laat je aandacht af en toe rusten op kleine dingen:
bewegend gras
vogelgeluiden
bloesem
sporen in de modder
licht tussen takken
je ademhaling tijdens het lopen
De truc is om het alleen maar waar te nemen. Zonder er een oordeel aan te plakken.
Dit is natuurlijk een lastige. Hoe zet je de stem in je hoofd uit? Om het echt stil te krijgen, moet je ophouden met alles te benoemen in je hoofd.
“Een kraai.”
“Mooi licht.”
“Daar loopt iemand.”
“Mooie planten daar. Goh, welke zouden dat zijn?”
Probeer een paar momenten niets innerlijk te labelen. Alleen kijken en luisteren. We willen constant zoveel uitleggen aan onszelf. Maar daarmee is het nooit echt stil. Hou op met benoemen en leg het alleen vast met je zintuigen. Niet met je innerlijke stem.
Is de stem in je hoofd even stil? Is je omgeving even stil? Zakt je hypernerveuze wens om afleiding even weg? Dit is het moment waarop je wandeling niet langer is: “ik loop door het bos”, maar je kunt eindelijk opgaan in je omgeving. Je kunt onderdeel worden van het ritme om je heen.
Je krijgt eindelijk een beetje ruimte. Haal diep adem en geniet.
Onderzoek na afloop de volgende vraag:
“Wat probeerde ik onderweg eigenlijk steeds te vullen?”
Deze oefening maakt deel uit van een reeks. Elke oefening is een uitnodiging om opnieuw contact te maken. Met jezelf. Met de natuur. Met wat echt is. Neem dus je tijd. Laat verwachtingen los. En kijk wat er gebeurt als je iets probeert, zonder oordeel.
Heb je iets bijzonders ervaren? Een inzicht, een moment van verwondering, of juist weerstand? Ik hoor graag van je.
Reageer op deze post of deel hem met je vrienden. Jouw verhaal kan weer iemand anders inspireren om naar buiten te gaan.
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.