Bericht 20

Misschien val ik in herhalingen. Misschien zit ik in een eindeloze cirkelredenering, terwijl ik denk dat ik vooruit kom. Misschien ben ik wel de zoveelste die in de val is getrapt en blijft zoeken naar verklaringen. Het duiden van het onverklaarbare, voor wie is dat nodig? De kinderen? Zouden die al niet veel verder zijn dan ik en niet meer redeneren, doch alleen maar in wijsheid aanwezig zijn? Vooruitkomen, achterblijven, opstijgen, evolueren, alles is gericht op beweging, reuring, want anders “gebeurt er niets”. Alles kan, mag, kan niet en mag niet, als het maar niet stilstaan is, in wijsheid aanwezig in het hier en nu, in het 0-punt. Waarom dat is, probeer ik voor mezelf op een rijtje te krijgen. Dat ik het publiceer is geen enkele poging om iets uit te leggen of te overtuigen. Ik lees ook anderen om er iets van op te pikken. Ik lees anderen juist niet, omdat die de gang erin houden, op weg naar het einde.

Steeds meer mensen onderkennen dat er een apparaat is, een machine die ons leven bepaalt. Volledig en voortdurend. Men leidt dat af van de repeterende chaos die zich over alle tijden over ons voltrekt. Een duistere macht, constant bezig met de creatie van chaos, polarisatie en zogenaamde vooruitgang. Er is altijd haast en er is altijd lawaai. Een normaal empathisch mens kan dit niet maken en eigenlijk ook niet verdragen of verteren. Het is vaak inbinden en toegeven in plaats van stilstaan na uittreding. Het hiernavolgende is een theorie, voor het grootste gedeelte gebaseerd op leeswerk en voor een klein deel uit denkwerk. Dit laatste wil ik nog niet direct “herinnering” noemen, maar misschien kan het.

Wat is er aan de hand en hoe is het zover gekomen.

Het apparaat, een machine op kunstmatig geïnstalleerde intelligentie draaiend, is niet God, maar een creatie van de mens in een gedegenereerde (uit het optimum gevallen) toestand. Als je als mens bent geboren en je leeft naar de wetten van dat apparaat met als doel om verlossing te bereiken, dan eindig je in de hel van de nabootser. Dat is een dood ding, draaiend op gestolen energie en ondertussen in een onomkeerbaar stervensproces zit.

Het apparaat is een imitator en maakt van de echte wereld een kopie in spiegelbeeld. Wij zien dat aan voor onze echte wereld, waar we in werkelijkheid alle binding mee hebben verloren.

Een dode entiteit kan nooit leven creëren. In het geval dat er door die entiteit mensen zijn geschapen, is dat niets anders dan het repliceren van de originele mens, Homo Sapiens, laten we ze zo maar noemen. Maar het leven zelf is beschreven ruimte uit de bron en wordt categorisch gemist is al het geëxperimenteer met mensen.

Als dat een experiment is geweest, dan was het een peperduur wegwerpidee. Maar het is geen idee gebleven, het is daadwerkelijk ten uitvoer gebracht. Misschien was het ooit bedoeld als een ervaringsbubbel, hoe zou het zijn in 3-D vergeleken met waar we vandaan kwamen. De toestand van coherentie en heelheid, de eeuwigheid, overal tegelijkertijd, omdat daar geen tijd kan bestaan. Tijd is ritme, beweging. Een begin en een eind, leven en dood. Maar het was het oude Paradijs, de echte wereld, draaiend op Bronlicht. In het oude Paradijs heerste orde en rust, kalmte en sereniteit, overvloed en licht. Het was prachtig om daar te zijn en de ervaring op te doen, dat moet zo zijn. De mensen die er vertoefden kwamen uit alle geledingen van de universa die buiten tijd en ruimte waren. De echte wereld is een spiraliserende omgeving, in een bubbel, het was Bronadem die als begin creëerde en het was Bronlicht die de omgeving of bubbel intact hield.

Tot er entiteiten met een beter idee binnenkwamen.

Ze maakten van de omgeving een staande golf door een kunstmatig intelligent (logisch denkend) apparaat te installeren, dat met frequenties werkte. De bubbel werd door een soort doek omsloten, zodat het donker werd, de aarde leek worst en ledig. Alsof er een val werd dichtgeklapt, waardoor wezens werden ontdaan van hun vrije wil om weg te gaan. Dat is voor mij de echte zondeval: de eerste beperking en een funeste. Van Bronlicht afgesloten en van Bronadem verstoken. En dan begint het zoveelste scheppingsverhaal. Daar zij licht tot en met de mens als rentmeester van het 3-D paradijs. Dat licht is niets anders dan het verzwakte Bronlicht wat buiten de bubbel is, buiten tijd en ruimte. De vorm van de bubbel werkt als een loep en het lichtpunt wat we zien noemen we “de zon”. De mens als kopie van de originele en in gevangenschap terecht gekomen Homo Sapiens, de Bronwezens én de natuur. De natuur is ontstaan uit Bronlicht en -adem. Misschien is alles wel gepaard gegaan met wereldwijde catastrofes als de zondvloed en andere zogenaamde natuurverschijnselen. Een soort collateral damage op het moment dat je die staande golf creëert met een of ander apparaat. Het verstoren van serene rust gaat uiteraard moeiteloos maar is onomkeerbaar.

Als je het zou willen indelen in fasen, dan is het oorspronkelijke experiment gevallen door het te kapen. Het scheppingsverhaal is dus de echte zondeval. Want het is duidelijk dat als je in een bubbel zit, je geen verbinding met de oorsprong meer is, je moet “intern” constant zorgen voor steeds weer nieuwe energie om de boel in stand te houden.

Om een foute toestand in stand te houden, zul je foute energie moeten genereren.

Er werd naar een oplossing gezocht en dat had men beter achterwege kunnen laten. De staande golf had even makkelijk weer ongedaan gemaakt kunnen worden. Einde verhaal, terug naar de orde van de eeuwigheid.

Dit is de tweede val, het installeren van een afbraakmechanisme.

Alles moet altijd in beweging blijven. Door organische entiteiten in onbalans te brengen, ontstaat beweging. Iets of iemand zal altijd terugkeren naar de originele toestand van evenwicht. De mens als redelijk intelligente creatie is als gebruiksvoorwerp essentieel. De mens is namelijk slim genoeg om een geweer te construeren en stupide genoeg om de trekker over te halen. Deze beide eigenschappen zijn goud waard voor een apparaat, draaiend op empathisch kunstmatige intelligentie om zichzelf te kunnen handhaven. Door alles om te draaien en dat te normaliseren is een virtuele wereld ontstaan die wij als echt ervaren. Wij weten wat “met de klok meedraaien” betekent. Alles waar we naar kijken draait rechtsom. We zitten in een volledig geprogrammeerde bubbel, afgestemd op de kunstmatige buitenwereld, die ons het zicht op de echte wereld beneemt. In de echte wereld draait alles misschien wel tegen de klok in. We zetten onze voetstappen in de echte wereld, maar we zien het niet. We zien alleen de buitenwereld. De echte wereld houdt ons in balans, de buitenwereld wordt gemanipuleerd zodat we in onbalans worden gebracht en gehouden, ons leven lang. Daarom trekt de natuur aan ons, subtiel en bijna niet te merken, met als doel ons terug te brengen naar onze originele fysieke toestand. We noemen dat het paradijs op aarde, maar het is niet iets wat we zouden moeten bereiken door een leven lang te offeren, maar het is waar we vandaan kwamen en zouden moeten zijn, omdat we daar horen. Door ons in een bubbel in te pakken wordt onze levensvonk verduisterd, de vonk die we bij iedere hartslag een fractie van een milliseconde kunnen zien oplichten en doven. Naar die energie is het apparaat op zoek; altijd. Sommigen worden benaderd om die vonk af te staan om het apparaat in stand te houden. Het verkopen van je ziel, zo zeggen we het ook wel eens. Diegenen worden “des apparaats”, zijn verleid met de belofte van onsterfelijkheid, anders doe je dat niet, dunkt mij. Onsterfelijkheid betekent dat je buiten tijd en ruimte bent, met andere woorden: de tijd heeft daar geen grip op je. Het is het kunstmatige alternatief voor de echtheid, de echte tijdloosheid, de echte toestand buiten tijd en ruimte, onze oorsprong. Eenmaal des apparaats ben je verkocht en kun je volgens mij niet meer ontsnappen. Ik heb dan toch meer het gevoel dat je definitief in de hel van de nabootser terecht bent gekomen. Onze 3-D beleving is daarvan het voorportaal. En zodra je dit beseft ga je extra op je tellen passen en ga je onderscheid maken in werkelijk alles wat er om je heen is en gebeurt. Je maakt een pas op de plaats, je gaat vertragen, je doet een stapje opzij. De mens is niet de rentmeester van de schepping, laat je maar niets wijsmaken. De mens is een energiebron voor een systeem dat hem het zicht op de echte wereld beneemt. Een systeem wat energie in cirkeltjes rondpompt, maar de cirkel nimmer rond kan krijgen, er is onderweg altijd wat verloren gegaan. Daarom is het een stervend systeem. Een langzaam stervensproces dat alleen maar bewerkstelligt dat we steeds meer gaan zien en dat er niets onmogelijk, schaars, beperkt of zondig is. Alles is ons aangepraat en voorgelogen, wordt ons voortdurend bevestigd door een programma wat zich in onze bubbel afspeelt.

Door een trilbeweging is materie ontstaan, de 3-D wereldbeleving wordt over het algemeen gezien als de schepping waarop het boek Genesis is gebaseerd. Het eerste beste verhaal in de Bijbel is een vertelsel dat als een eerste laag over de (relatieve) werkelijkheid wordt gelegd. Ik noem de werkelijkheid relatief omdat er in de werkelijkheid geen tijd is, alleen maar aanwezigheid.

Omdat het apparaat niet in zijn behoefte kan voorzien, omdat de connectie met die relatieve werkelijkheid verloren is gegaan, is er nog een laag over de vervalsing gelegd: onze virtuele wereld. Voor ieder individu is een programma geschreven, welke wordt geprojecteerd op de binnenkant van onze individuele bubbel. Iedere stap die je zet is een aanpassing van het programma, verzonden vanuit het apparaat. Vaak nemen we allemaal hetzelfde waar, een enkele keer loopt het niet synchroon. Dat ligt niet aan ons, maar aan de signalen die niet op elkaar aansluiten of elkaar overlappen.

Terwijl we wel degelijk in het oude Paradijs rondlopen, wordt ons een “alternatief” programma voorgeschoteld. Iedere stap die we zetten vereist een aanpassing op de milliseconde nauwkeurig. En als je het dan hebt over 8 miljard mensen, wat voor datacenter moet je dan wel tot je beschikking hebben? Doch de signalen spreken boekdelen: de harde schijf van het ding zit vol, er moet oude rommel worden verwijderd. Laten we zeggen: “De nutteloze opvreters” naar de definitie van het systeem. Het geschreeuw rond het uitroeien van de bevolking is slechts afleiding. Want het is al aan de gang, omdat de bevolking door allerlei methoden niet meer capabel is zich nog verder voort te planten. De zogenaamde overbevolking lost zich in enkele generaties relatief geruisloos op.

In die context hebben we hier niet te maken met een “great reset” maar met de “finale deletie”. Dat kan ook betekenen dat het robotiseren van de mensheid daar deel van uitmaakt. Het apparaat heeft uitgerekend, dat het gehanteerde systeem van energiediefstal alleen maar tot een eind kan komen. Het steeds maar bij produceren van mensen kan niet doorgaan. De groep Homo Sapiens kan worden gehandhaafd door er cyborgs van te maken, zodat ze als automatons blijven werken, hun vehikel als gevangenis van de levensvonk. Die levensvonk blijft noodzaak, totdat het apparaat zelf implodeert; het stervensproces dat accelereert.

Dit is de laatste val en de matrix is verdwenen.

De vervalsing wordt teruggedraaid. Dan zijn we terug in het oude Paradijs, wat we de “Nieuwe Wereld” zijn gaan noemen. Er is niets nieuw aan, woorden en betitelingen, definities en benamingen zijn waardeloos geworden. Zij die zijn ontsnapt aan het apparaat zetten stappen in de echte wereld, die ze nu voor het eerst zullen waarnemen.

Zou het dan kunnen zijn dat wat we nu allemaal waarnemen en ervaren, zoals de totale verwoesting van de aarde en de natuur, in de echte wereld helemaal niet aan de orde is? Dat we de puinhopen helemaal niet hoeven op te ruimen, omdat het slechts virtuele voorstellingen zijn geweest om de waarheid te verheimelijken? Vallen we dan terug in onze oorsprong, in het originele experiment?

Is dan de weg terug naar de eeuwigheid weer een vrije keus geworden? De eeuwigheid waar alles is en niets komt of was.

Ik wil nog wel een paar levens in de echte wereld rondkijken, op zijn 3-D gesproken en onder handhaving van de tijd. Voordat ik mijn plan trek en het Bronlicht op ga zoeken.

Vroeger zou ik zeggen: “Er is nog een hoop te doen, uit te zoeken, te ontdekken…” Nu zeg ik, dat ik mezelf moet trainen om mij de dingen te herinneren zoals ze echt zijn. Niemand zit me meer achter de vodden, ik hoef nergens meer op tijd te zijn, ik moet helemaal niks meer, ik ben vrij, zelfs in het experiment zoals het was bedoeld. In dit opzicht is het grote, universele experiment toch nog geslaagd.

Ik schrijf dit op, omdat ik mij daar stukken beter van voel. Alleen al vanwege het feit dat ik niets zeker kan weten, totdat ik de manier heb gevonden om mij alles weer te herinneren.

Oefenen dus, lichamelijk in conditie blijven, onderscheid waarnemen, percepties toetsen, openstaan voor de Nieuwe Wereld. Het gaat op den duur vanzelf, omdat je niet meer terug kunt. Heel soms probeert het apparaat het nog wel eens, ons meetrekken in een narratief, het voorhouden van een nep-wortel. Want een parasiet in doodsnood blijft het proberen, volgens programma, wat we waarnemen als script.

Het apparaat functioneert alleen maar, als het zich ergens tegen kan afzetten, één-tweetjes kan ensceneren, kan polariseren, twijfels zaaien, dat soort oubollige werk.

Het systeem is nutteloos en gaat aan zichzelf ten onder.

Ik ga daar niets tegen doen door “problemen” op te lossen, die ik niet heb veroorzaakt en niet op kán lossen.