Vervliegende herinnering

Ken je dat? Iemand missen? En dat dat al zo lang is dat je moeite moet doen om alles weer in herinnering te kunnen halen. Daarover gaat deze mijmering.
Mr. Creatovsky

Hoe langer de tijd verstrijkt, hoe meer ik me zorgen maak dat ze zal verdwijnen in een vale en onscherpe herinnering. Het kost steeds meer moeite om haar gezicht in gedachten voor me te halen. Welke kleur waren haar ogen ook alweer? En hoe klonk haar stem? Soms, als ze wat moe was, dan kroop ze in een kleinere wereld. Een theetje, een boek op schoot en dan verdwijnt ze in wonderland die zich wonderlijk genoeg blijkt te bevinden onder de druivenstruik. Precies dat plekje is net afgeschermd tegen de felle zon en geeft ook bescherming als het plotseling begint te regenen. Haar knieën tegen haar borst opgetrokken, de armen eromheen geslagen, en starend in de verte... Zo was ze op haar mooist. Dan was ze een verhaal op zichzelf, maar was ze ook ergens verdwenen in haar fantasie van een goede wereld, ze hoorde dan kleuren en zag de muziek. Het proberen in die wondere wereld binnen te sluipen was een delicate kwestie, want voor je het wist was de magie verbroken en landde ze wat plomp in het hier en nu. Maar als ze lachte, hoe was dat ook alweer? Had ze nu kuiltjes in de wangen of niet? En glimmertjes in de ogen?