Angels in America (2003)
Aν για τα σινεμά το καλοκαίρι είναι ο καιρός των επανεκδόσεων, γιατί να μην ισχύει το ίδιο και για το streaming και τις σειρές που βρίσκουμε εκεί; Γιατί να μην ανατρέχουμε σε παλιές δόξες του format; Στο Angels in America Mike Nichols μεταφέρει υποδειγματικά το θεατρικό modern classic του Tony Κushner, που αφουγκράστηκε την Αμερική την περίοδο της έκρηξης του HIV κι έπλασε ένα παιχνίδι σεξουαλικών (και μη) ταυτοτήτων και έπλασε μια ιλαροτραγωδία που κηρύττει την χρεία της σύμπνοιας. Έφερε επίσης στη μικρή οθόνη ονόματα με το εκτόπισμα του Αl Pacino, της Meryl Streep και της Emma Thompson μετά από μια δεκαετία –και βάλε- που οι μεγάλοι σταρ απέφευγαν τις τηλεοπτικές παραγωγές, ανοίγοντας τον δρόμο για ανάλογα εγχειρήματα. (Vodafone TV/HBO Max)
State of the Union (2019)
Περίπου δύο δεκαετίες μετά το πολυαγαπημένο High Fidelity, οι Stephen Frears και Nick Hornby συναντήθηκαν ξανά, για να φτιάξουν μαζί μια σειρά απαρτιζόμενη από δεκάλεπτα επεισόδια, όπου συναντούμε ένα ζευγάρι σε pub δέκα λεπτά πριν ξεκινήσει η συνεδρία τους σε σύμβουλο γάμου. Σπαρταριστές στιχομυθίες, εκσυγχρονισμός της screwball συνταγής και στιγμές πικρής αλήθειας, σε μια σειρά που κράτησε δύο σεζόν – στην πρώτη εμφανίζονται οι Rosamund Pike και Chris O’ Dowd, στη δεύτερη τη σκυτάλη παίρνουν οι Patricia Clarkson και Brendan Gleeson. Κάθε σεζόν βλέπεται μονορούφι σε μια καθισιά. (Cinobo)
Οne Day (2024)
Επιστρατεύοντας το πάντα ελκυστικό εύρημα μιας αφήγησης που ακολουθεί τους ήρωες μια μέρα από κάθε χρόνο της ζωής τους – εδώ η 15η Ιουλίου- το One Day ανήκει στους βασικούς σύγχρονους τίτλους που επαναπροσδιόρισαν τις μεγάλες ρομαντικές αφηγήσεις του παρελθόντος: δεν έχουμε το σχήμα των αδερφών ψυχών, αλλά εκείνο δυο ανθρώπων που γνωρίζονται, υπάρχει σαφής ερωτική χημεία μεταξύ τους, συμβαίνουν διάφορα μέσα στα χρόνια και κάποια στιγμή ωριμάζουν οι συνθήκες, συγχρονίζονται τα φεγγάρια τους και βρίσκονται μαζί, αφού έχουν περάσει από όλο το φάσμα του επονομαζόμενου situationship. Αγαπημένο μας επεισόδιο το τέταρτο, όχι για τα γυρίσματα στην Πάρο, αλλά γιατί ο ρυθμός χαλαρώνει, γίνεται πιο «καλοκαιρινός», και η αίσθηση μιας επικείμενης ερωτικής εκτόνωσης εντείνεται. (Netflix)
The Paper (2025)
Αν έχετε στερητικό σύνδρομο (αμερικανικού) The Office, η λύση για εσάς ακούει στο όνομα The Paper, ένα καλύτερο από όσο θα έπρεπε spin-off της δημοφιλούς σειράς, που λαμβάνει χώρα στα γραφεία μιας εφημερίδας που βρίσκεται σε ανυποληψία. Ο παντελώς βλακέντιος προϊστάμενος, στο κουστούμι του οποίου διέπρεψε ο Steve Carell, αντικαθίσταται από έναν (φαινομενικά) ιδεαλιστή και παντελώς αφελή Dohmnall Gleeson, που πιστεύει ότι έχει όσα χρειάζονται για να αλλάξει την εφημερίδα αλλά, για να παραφράσουμε το γνωστό ανέκδοτο, πρέπει να θέλει και η εφημερίδα να αλλάξει. (Nova)
Widow’s Bay (2026)
Με αιχμή του δόρατος μια κωμική ερμηνεία του Μatthew Rhys από άλλο πλανήτη, το Widow’s Bay ενώνει τον Carpenter, τον Stephen King και τον Lovecraft κάτω από την ίδια δημιουργική στέγη, καταφέρνει να εντάξει τη φόρμα των αυτοτελών επεισοδίων αρμονικά σε μια ενιαία αφήγηση και φέρνει μια φρέσκια τηλεοπτική πρόταση για τους φίλους του φανταστικού, δικαιώνοντας τις θετικές κριτικές και τα ενθουσιώδη σχόλια που έχετε ακούσει. Αργεί πολύ η δεύτερη σεζόν. (Apple TV+)
