Przejdź do zawartości

Znaki diakrytyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii

Znaki diakrytyczne, diakryty[1] (stgr. διακριτικός diakritikós „odróżniający”) – znaki graficzne używane w alfabetach i innych systemach pisma, umieszczane nad, pod literą, obok lub wewnątrz niej, zmieniające sposób odczytu tej litery i tworzące przez to nową literę. W alfabetach sylabowych mogą zmienić znaczenie całej sylaby.

W alfabecie polskim jest dziewięć liter tworzonych za pomocą znaków diakrytycznych (liter diakrytyzowanych, liter diakrytycznych): ą, ć, ę, ł, ń, ó, ś, ź, ż.

W języku potocznym znakami diakrytycznymi nazywa się również litery diakrytyzowane[2].

W składzie komputerowym często do sprawdzania, czy dany font zawiera polskie litery diakrytyzowane, używa się zdania „Zażółć gęślą jaźń”. Jest to najkrótsze powszechnie znane zdanie zawierające wszystkie polskie litery diakrytyzowane. Zdanie jest poprawne gramatycznie, nie przekazuje jednak sensownej treści.

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. diakryt [online], Dobryslownik.pl [dostęp 2025-11-12].
  2. diakrytyczny [online], Dobryslownik.pl [dostęp 2019-02-13].