“Hoe ist met je?” vroeg m’n tante, terwijl er rond ons in mijn grote schuur 21 volwassenen en 7 kinderen rond taterden, liepen, rolden, crosten, … Een Nieuwjaars familiefeest met alle familieleden langs mama’s zijde, georganiseerd door m’n tante en mij, in mijn huis.
Een uitnodiging om te voelen. Midden in een storm en chaos van mensen. Ik was aanwezig. De vele prikkels op me af laten komend en dicht bij mezelf blijvend. Genietend van de energie en al wat is.
Het is precies alsof dit moment zo’n symbolisch grootse dag is als ik in de toekomst hier naar terug zou kijken. En dat zo net een paar weken na mijn 35e verjaardag. Een grote symbolische dag dus. Want hoe ik in een crash van alles in m’n leven, behalve mijn gezondheid, geen dak of familie steun had of kon ontvangen.
Het was niet enkel dat dit praktisch mogelijk was. (Hallo? 30 man in je huis! Lukt dat ooit? Lang leve de schuur en groepsruimte voor workshops!) Want een wereld rond mij, een buitenwereld in relaties, werk.. dat niet in afstemming is met wat ik vanbinnen voel, dat werkt niet meer voor mij. Ik doe niet meer waar ik niet achter sta of me niet goed bij voel. Geen geld, aandacht of liefde die me daar toe kan ‘verleiden’.
Dit weekend, liet ik dan ook alles gebeuren. Vertrouwend op wat kwam. Voorbij alle controle. Ik kon alles accepteren wat plaatsvond. Het breken van zo’n leuk wit kersthuisje van Dille & Kamille, het pipi accident in m’n zetel in mijn kleine salon, de bloedneus van mijn neefje, mijn wit zacht vierpotig vriendje die verdween onder de zetel tot hij buiten kon.
Mijn zenuwstelsel was ‘gewoon’ echt beschikbaar. Ik was me heel bewust van de intensiteit, zonder me er van af te sluiten. Net bewust van wat ik zelf nodig had om deel te nemen aan de festiviteiten zonder alert te zijn en alles in de hand te willen houden zoals een kip zonder kop, of om de lieve vrede overal te bewaken en het perfecte feest na te streven.
She accepted it all. Dat zenuwstelsel. She surrendered.
I accepted. I trusted. I surrendered.
De chemie in mijn brein ging er niet automatisch op aan. Zo automatisch dat je vanalles onbewust op automatische piloot doet ‘te overleven’. Ik ademde er gewoon door. Door die chaos. Observerend & aanwezig. .
Ik wilde zelfs geen enkele spanning die ik voelde, van onuitgesproken zaken die tussen familieleden leefden boven tafel brengen. De chaos was groot, for sure. En tegelijk is mijn zenuwstelsel en fijngevoeligheid zeer krachtig om daar onbewust fel mee uit te pakken. Maar dat gebeurde niet.
Ik vond zó’n rust in de chaos ❤️
Pfffieuw. De tranen wellen op in mijn ogen terwijl ik dit schrijf in mijn papieren notitieboekje. Dit bedoel ik met ‘je wortels voelend als het stormt’. Die storm kan zo groot zijn als een familiefeest, een scheiding, onzekere financieën, een bloedneus van je kind of zaken aan de andere kant van de wereld die vanalles in je aanwakkeren.
Ik verwerk graag emotionele zaken al schrijvend. Het helpt me zo om helderheid te krijgen op alles dat daar in mijn binnenwereld in een sneltempo voorbij raast. Niet wetend of ik hier iets rond wil delen.
“Hoe bedoel je?” vroeg ik aan m’n tante.
“Ik wil dat je je ook amuseert” zegt ze, bedenkelijk kijkend.
Mijn snelle gedachtengang en fijngevoelige voelsprieten werkten in een flistseconde samen. Terwijl iedereen rond ons zijn ding deed, voelde ikdat ik het onuitgesprokene diende om te vormen in woorden.
“Mmmm. Zou het je gerustsellen als je weet dat ik naar je toe al komen als ik het moeilijk heb?” vroeg ik haar. Me precies gewaar dat haar alertheidsstand van haar zenuwstelsel compleet aanstond. Beseffende dat dat ook voor mij ongemakkelijk kan zijn.
“Ja!” zucht ze. “Ja!!” En ze kijkt me diep in de ogen en knuffelt me.
Ik zag haar '‘zakken’. Haar zenuwstelsel kreeg precies weer wat meer vertrouwen en zachtheid. Haar brainspace wat meer ruimte. Ik zag ze niet meer zorgen maken om mij de rest van de namiddag.
Of het nu aan die korte wandeling in het laatste lichtmoment van de dag in volle mist lag, of aan het feit dat ik dicht bij mezelf kon blijven, doen en uitspreken wat ik nodig had in het moment zelf, ik was niet uitgeput.
Niet uitgeput om dagenlang te bekomen van ‘naast elkaar praten’ ‘de zwaarte en energie van onuitgesproken zaken voelen’, van ‘oppervlakkige gesprekken’, ‘niet open en eerlijk zijn met elkaar’.
Nope. Ik was moe van de dag vooraf de ruimte in te richten. En gedurdende 5 uren een wervelwind door mijn huis te laten passeren die ‘s avonds er uit zag alsof er niets gebeurd was. Fysiek moe. Niet gedrained op ongekende lagen.
En ik vier. Want ik geloofde er ooit niet meer in.
Ik vier écht dat dat mogelijk was.
Een grote opkuis in een familiesysteem als cycle breaker.
Ik kijk al uit naar wat dit nieuwe jaar 2025 in petto heeft.
Het belooft allesinds veel.
PS. We’re in this together. Tesamen!
Het vraagt skills & tijd
om bewust te worden van hoe je unieke brein en zenuwstelsel werkt
in het moment te kunnen voelen, midden in de storm, zonder je te verlezen in anderen
te voelen wat je écht nu nodig hebt
eerlijk te zijn tov jezelf
eerlijk te communiceren hierover
te handelen naar wat je nodig hebt
verbinding te ervaren in je eerlijke communicatie in je (liefdes)relaties
Zonder dat je uitputtende intense sociale interacties ervaart dagenlange recuperatie
En wél energiegevende, verdiepende en vervullende verbindingen in je (liefdes)relaties.
Be inspired. Feel what is. And what is possible. Feel it all.
Alle liefs.
Anneleen
X
Text within this block will maintain its original spacing when published
Ps. Ik deel dit verhaal, opdat mijn kwetsbare en rauwe verhaal je kan inspireren.Ik lees graag wat jou raakt? Wat voel je bij deze woorden? Welke gedachten heb je ? Wat inspireert je?Deel het me. Reik uit. Verbind. Ik lees het écht graag. 😍 En bovenal voel het maar. Je kan me mailen via hallo@anneleeneygenraam.be
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.