Op een koude december woensdagavond, wandelde ik in mijn lang wit slepend trouwkleed op de parking met kiezelsteentjes van een lagere school in mijn buurt. Met een diep uitgesneden rug met kanten afwerkingen rond mijn schouders en een hoge splet vooraan mijn billen, propte ik de lang slepende sleep onder mijn dikke beige winterjas.
‘Zodat die niet te vuil wordt’ vertelde ik mezelf. Negerend dat ik me eigenlijk onzeker voel in wat ik me zojuist heb aangedaan. ‘Ik wil toch niet opvallen? Maar opvallen zal ik sowieso wel! Wie danst er nu in haar trouwkleed op een doordeweekse dansavond?’ We hadden afgesproken om in het wit te dansen voor deze laatste dans van het jaar. Een jaar afsluiter om met de relatie met ‘Soul’ te dansen. Maar toch, mijn gedachtenstroom bleef gaan. ‘Wie is er nu zo gek? Zo speels om haar trouwkleed aan te doen?’
Er was écht geen weg meer terug. Ik had geen andere kleren mee. Anders kon ik niet dansen. ‘Ik kan wel nog doen zoals toen ik me in de kleedkamers verstoptte in de turnles toen ik 7 jaar was en in mijn broek geplast had.’ Zucht. Die stemmen van onzekerheid kende ik ondertussen wel al lang. Ik hoopte er sebiet mee te kunnen dansen om ze aandacht te geven, zonder dat ze me beperken.
Wat je daar op die parking en in de turnzaal van dit schooltje kon zien van buitenaf, bevatte zoveel meer betekenis verborgen achter die oppervlakte. Zichtbaar voor al wie het wilde voelen, ernaar vragen, luisteren en zien.
Komende februari is het 2 jaar geleden dat ik voor het eerst in dat schooltje ging dansen bij Sophie. 'Vrij dansen' had ik er uit opgemaakt. ‘Open Floor’ stond er op haar site. ‘Gek dansen’ maakte mijn hoofd er van volgens de filmpjes die ik zag.
Een half jaar twijfelde ik al om er eens langs te gaan. Ik was echt op zoek om ergens eens vrij te kunnen dansen. Eens meer, of anders te bewegen met mijn lichaam dan wat ik doe in de Iyengar yoga de voorbije jaren. Om meer speelsheid en plezier toe te voegen in mijn dagelijks leven. 🤍
Ik had dit nog maar één keer één avond bij een vriendin thuis ervaren. Zo vrij dansen. Dansen zonder alcohol, zonder babbelen, zonder schoenen. I didn't knew what it was ... Heel wat anders dan in mijn uitgaans jaren allesinds. Ik kende het niet. En dan nog eens tussen een groep onbekenden.
Ik kwam binnen in het zaaltje in de school en voelde zoveel weerstand. De gedachten in m’n hoofd kwamen luid binnen.
Ik dacht aan iedereen die mij 'gek' en 'watchie witchie' noemde. Helemaal niet als goed bedoelde boodschappen dus. ‘Zie mij hier nu. Ik sta hier nu om te dansen tussen de wierrook of wat? Ziewel dat ze gelijk hebben? Ik ben gek? Ik ben loco! Waar ben ik toch mee bezig? Wat doe ik hier?’
De muziek is al zachtjes bezig terwijl e DJ aka teacher ons verwelkomt. Mij en mijn vriendin F. We kleden ons spoedig om achteraan. Iedereen is al volop aan het dansen. ‘Ze dansen allemaal zo mooi Ze kunnen dat allemaal zo goed.. En wat doe ik hier eigenlijk met mijn lijf? Yoga doen dat kan ik, maar dansen? En wat zullen ze allemaal niet van mijn kleren? Of hoe ik dans? En dan die wierrook? Die mensen moeten echt speciaal zijn ..’
Mijn gedachten gingen locco. Ik wilde weggaan, of anders een poging blijven wagen om er bij te horen. Er in te passen. Normaal te doen. Toch de normaal van dat moment. Maar dat gaat niet als je ‘geen regels krijgt om te volgen’. Dat gaat niet als je niet ‘gezegd wordt wat je moet doen’. Ik wilde zograag het goede doen. Er bij horen dat mijn gedachten crashten. Ik keek naar F en voelde in wat zij deed en ervaarde. Voor haar was het minder nieuw. Ze zag me strugglen. Gaf me een knuffel. En ik, ik gaf het op, dat ergens ‘het juiste doen.’ Na 15 minuten. Misschien was het rap. Misschien traag. Het maakte niet meer uit. Ik kon enkel maar mezelf volgen. Die gedachten die deden er niet meer toe. Dat is toch wat ik mezelf de afgelopen jaren heb laten ervaren? ‘Voelen. Ik wil voelen wat ik wil. Voelen wat ik nodig heb en verlang. Voelen hoe ik wil bewegen. Vrij van gedachten en verwachtingen. Zou dat lukken?’
Ik had toen zo'n schrik om te bewegen op mijn ritme, op of naast het tempo. Ik had schrik om nog maar te kijken naar anderen. Laat staan om ze in de ogen te kijken. Of nog meer om te dansen mét anderen of zelfs om elkaar aan te raken in een dans...
Laat staan om intiem te dansen en mij volledig kwetsbaar over te geven aan de vrije energie van het moment, zonder dat daar iets van verwacht hoeft te worden. Op de vloer of achteraf door eender wie van de danspartners ...
Ik had net 2 weken vóór deze eerste danservaring mijn scheidingspapieren getekend. Ik voelde dat na al m'n innerlijk werk ik terug in beweging wilde komen. Ik wilde weer meer plezier in mijn leven. Nog meer in verbinding komen let anderen vanuit de diepe verbinding met mezelf. En nu ook meer dan enkel met woorden. Met bewegingen, mijn lichaam, aanrakingen. Echt fysiek, speels, vrij .
Ik was klaar met m'n 2 maanden winteren en diepe rouw die ik voor het eerst voor mezelf genomen had in 33 jaar. Rouw om alles wat niet was. Rouw om mijn kinderwens die niet in vervulling ging. Rouw om de liefde die er was met mijn toenmalige man, die niet meer in relatievorm werd doorgezet. Rouw om de pijn die wij al een tijd voor elkaar vormden omdat we elkaar niet meer konden, wilden of durfden begrijpen. Pijn omdat we elkaar misten en niet meer op dezelfde golflengte terechtkwamen.
Ik was er klaar mee. Klaar om uit mijn diepe donker rouw proces te stappen. Ik was er klaar voor om zowel innerlijk als uiterlijk in beweging te komen.
Na het dansen belde F en ik in de auto om onze gevoelservaringen te delen. Nét dat gesprek en de velen die volgden, bracht mij en mijn ervaringen nog veel meer in diepe acceptatie met alles wat ik voelde. Het liet me écht integreren in de cellen van mijn lichaam van wat ik ervaren had, wat gevoeld en gezien wilde worden. Het bracht me acceptatie over de taal die lijn lichaal spreekt op haar uniek voelswijzew met haar unieke woorden. Het liet mij mijn authentieke zelf terug graag zien. Uniek als ik ben. Het liet mij mijn kwetsbaarste zelf open en eerlijk delen in verbinding in een veilige cocoon met andere liefdevolle en oprecte mensen.
En die december avond, 2 jaar later, danste ik voor het eerst, met mezelf in mijn wit lang slepend trouwkleed. Een prachtig kleed. En ik voelde me een wonderschone sensuele, wilde, moedige, voelende en vrije vrouw.
Ik danste met de liefde. De liefde voor het leven. De liefde voor mezelf. De liefde. Omringd door warme, liefdevolle en pure zielen. Omringd door elkeen die daar zijn/haar bijdrage toe had gebracht. De voorbije jaren had iedereen le wel iets gespiegeld, geleerd geïnspireerd. Vooral dat jezelf zijn, echt durven voelen wat gevoeld wil worden en expressie geven aan dat wat je voelt al dansend, bewegend of geluid makend het enige is wat telt hier op de vloer. Take up your space. There’s enough for everyone. Doe het op jouw manier. Wat jij voelt. We doen allemaal maar wat. Speels. Echt. Eerlijk. Diep. Kwetsbaar. Vrij.
Ik voelde dat er door de samenwerking, het samen dansen er een veilige en oordeelloze plek werd gecreëerd. Door de echtheid, eerlijkheid. Door te zien en je te laten zien. Rauw. Door aanwezig te zijn in liefde. Puur. Echt. Eerlijk. Met én zonder weerstand. Verkrampt én vrij. Net als ik.
Ik hoorde erbij, door voor het eerst écht bij mezelf te horen. Door voor het eerst écht mezelf te horen. Mezelf te zien. Graag te zien. Te laten zien. Ongecensureerd. Zonder maskers.
En ik leerde en voelde dat al die gedachten van ‘teveel zijn, te luid zijn, te enthousiast zijn, te stil zijn, te donker zijn, te eenvoudig zijn’ er niet meer toe doen. Misschien wel alles zonder de ‘te’. Het is wat het is. Niet goed, niet slecht. Het is een expressie. Oordeelvrij.
Dus ik danste voluit. Met Soul. Getrouwd in liefde met mezelf. Speels. Vrij. Boos. Verdrietig. Kwaad. Eenzaam. Vrolijk. Gelukkig. Dankbaar. Sensueel. Verbonden. Vervuld.
Ik danste mét alle herinneringen aan dat verleden met mijn nimmer-man. Onze openingsdans, ons vrij en onnozel dansen on het dagelijkse levens. Onze ruzies. Onze rouw. Onze liefdesbaby die nooit geboren werd. En ja, ook het onhandig dansen met een slepend trouwkleed, waardoor ik de twee delen van de rok lelijk en onhandig opknobbelde voor meer bewegingsvrijheid. Ik kon het terug zien. Allemaal terug zien en voelen. Álle stukken kwamen samen. Alles dansten mee. In één geheel. In verbinding.
Alles. Het verleden zoals het was. Het heden zoals het nu is. En de toekomst zoals ik het me nu terug toesta om te verlangen. ❤
🥂Ik deel dit verhaal, opdat mijn kwetsbare en rauwe verhaal je kan inspireren om symbolen van het verleden te herschrijven naar een nieuw leven in de toekomst. Jij kan enkel in het heden kiezen hoe je er mee omgaat.
Jij kan kiezen voor een nieuw leven. Een nieuw begin. Elke dag opnieuw.
Die gedachtenstroom die is er en je kan kiezen om er moedige aan voorbij te gaan.
Alle liefs.
Anneleen
X
Ps. Wat raakt je? Wat voel je bij deze woorden? Welke gedachten heb je ? Wat inspireert je? Deel het me. Reik uit. Verbind. Ik lees het écht graag. En bovenal voel het maar.
Je kan me mailen via hallo@anneleeneygenraam.be
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.