kendinin müdavimi

İnsanın hayatı bir günde değişebilir.

Bir günde vazgeçebilir ve aynı gün içinde yeniden başlayabilir.

Aynı anda kalbi hem daralabilir

hem de şişebilir, suyu çeken pamuk misali,

kurudan ıslağa çabucak geçebilir.

Bir gece bir hamakta uyuyabilir insan

ve sabah gözlerini ona doğru bakan yapraklara açabilir

yapraklara geri bakabilir, onları tane tane görebilir

aralarından sızan ışığı yeni annesi, yeni sevgilisi,

yeni kendisi belleyebilir.

Bekleyebilir insan

çok değil ama

bir kaç hafta belki

bekleyebilir.

Anlayabilir bazen ve bazen de

çoktan anlamış olduğunu

farketmeyebilir,

şaşırabilir, üzerinden

kaç zaman geçerse geçsin, daha

o da bilmediğinden kendini

şaşırtabilir ve merakı seçtiği anlarda

bir huzurun içine düşebilir.

Sanırım işte bu daha zordur ama

huzur da kendini insana düşürebilir.

Yaslanabilirler o esnada bir duvar bulup

ellerindeki yükleri tren gelene kadar

yere bırakabilirler. Korkabilirler

beraber

karanlık bir gecede tir tir titreyip

birbirlerine sarılabilirler. Ve aydınlığı özleyebilirler.

Henüz burada olmayan

ama yine de geleceğini bildikleri bir aydınlığı

inanarak doğurabilirler,

çağırabilirler, ve bağırdıkları için

unuttukları tüm isimleri birbirlerine sorabilirler.

Yıldızları sayabilirler, üçer beşer

o hamakta sevişebilirler

ve bekleyebilirler her daim

önce kendilerini, bir süre sonra

başka hiçbir şeyi.

Ne olacağını beraber bilmeyebilirler.

Bu sefer ismi belli ama ardı meçhul bir istasyonda inmek üzere

çok uzaklara gidebilirler

ve bu sefer belki

korkmayabilirler

evin yolunu kaybetmekten.

Hiç tanımadıkları insanların yanında

-işte ancak o vakit orada-

eksik olan bir şeylerini bulabilirler.

Henüz bilinmeyenin verdiği bir derinlikte bulduklarını

alıp üzerlerine geçirebilirler.

Evlerini çoğaltabilirler. Gülüşebilirler bu sayede. Mevzuyu daha iyi anlayabilirler

veya işte aynı anda,

mevzuya hepten arkalarını dönüp gitmeyi öğrenebilirler.

Kafa kafaya verip düşünebilirler

sorabilirler birbirlerine

o sima nereden tanıdık geliyordu

neden canım yanmıştı

nasıl bu kadar sevmiştim

bugün burası neresi—

durabilirler

bulamadıkları cevaplar içinde

durdukları yerin oldukları yer olmadığını da

kabul edebilirler, beraber.

Denize girebilirler, onun da

bildiği tüm şeyleri nereden öğrendiğini sormak için

ve bu büyük sessizlik karşısında

cevapları aramayı yekten bırakabilirler.

Beraber bırakabilirler

bırakacak şey kalmayana dek.

Beklemeyi bırakabilirler

bekleyecek şey kalmayana dek.

Huzur ve insan bekleyebilirler

bırakacakları zamanı.

Parça parça, lime lime olmuş hallerine bakarak

yine gülüşebilirler, bilerek

bekledikleri şeylerin

bıraktıkları şeylerin

bilmedikleri şeylerin

bir utanç kaynağı olmadığını artık

aynı gün içinde.

Müdavimi olabilir insan;

kendisini farklı yerlerde bulup

yine de en çok kendisi gibi olmanın.