Ik noem mezelf een ‘Vrouw van de Aarde’, werk vanuit die naam met andere vrouwen en schrijf een boek ‘Samen helen met de Aarde’. Zoals je leest is de Aarde belangrijk voor mij. Het is mijn huidige thuis en het thuis van mijn dochter. Ik weet dat ik reeds vele levens hier heb doorgebracht. Het doet pijn, te zien hoe de “mens” met ons gezamenlijke thuis omgaat. Ik heb het over de mens die verstrikt zit in het donker en de sluier van illusie nog met zich meedraagt — zij, die zich nog niet herinneren dat we allemaal van hetzelfde licht komen.
Bij het voeden en in slaap wiegen van mijn dochterje gaan mijn gedachten uit naar alle kinderen op de wereld, met name de kleintjes in Gaza, die het zonder hun moeder moeten doen. Omdat hun moeder niet meer leeft, hun vader mogelijk ook niet meer. Mijn hart gaat uit naar al die kleintjes die honger hebben en zich alleen voelen. Naar zij die bang zijn. Bang om vergeten te worden. Naar zij die meer donker kennen dan licht. Mijn hart gaat uit naar alle moeders die niet meer weten hoe ze hun kinderen nog kunnen beschermen of van voldoende eten kunnen voorzien. Naar de ouders die wachten op de dag dat ze hun kindje weer veilig naar bed kunnen brengen. Ik stuur ze liefde. Heel veel liefde.
Vandaag lopen de tranen over mijn wangen. Ik sta stil bij de ‘abundance’ die we hier ervaren. Dat we hier veilig over straat kunnen lopen om in de stad een ijsje te kopen of een kopje cappuccino kunnen drinken. Staan we er met ons allen niet te weinig bij stil? Ik niet. Niet meer in ieder geval. Terwijl het nog maar één mensenleven geleden is dat we in Nederland in ditzelde donker leefden, lijken de gebeurtenissen in de wereld voor velen ontoereikbaar om er echt bij stil te staan.
Misschien doet het teveel pijn om er echt bij stil te staan? Tachtig jaar geleden is het nog maar, dat onze (groot)ouders de tweede wereldoorlog meemaakten. Iets waar velen van ons op onbewuste lagen nog steeds het vooroudelijke trauma van mee dragen. Ik kan me niet heugen hoeveel cliënten ik heb gezien en heb mogen begeleiden bij het helen van voorouderlijk trauma verbonden aan de gruwelijke gebeurtenissen uit de Tweede wereldoorlog. Daarnaast zijn velen van ons geincarneerd in dit leven terwijl we de tweede wereldoorlog in een vorig leven hebben meegemaakt. Voor velen van deze mensen is de angst voor de dood en voor gevaar geworteld in alle cellen. Het vertrouwen in licht en in de liefde is ver te zoeken.
Je zou denken dat landen zoals Nederland geleerd zou hebben van onder andere de Tweede Wereldoorlog en het anders zou willen doen. Helaas maakt de Nederlandse politiek keuzes die bijdragen aan het voortdurende geweld op onschuldigen mensen en kinderen die hier de dupe van zijn. Zoals het altijd al is geweest bij machtstrijden om land en geld.
Niet alleen de onschuldige mens is de dupe is van de destructie die plaatsvindt op aarde, moeder natuur en al haar wonderlijke creaties lijden mee. In Gaza staat geen boom meer overeind en is geen grassprietje meer te vinden. Het is er donker. Ik heb me niet alleen uit te spreken over deze oorlog. De mens doet de aarde en zichzelf pijn op zoveel manieren en zonder het te weten dragen we allemaal ons steentje hieraan bij.
Als het zo doorgaat zal de mens bijdragen aan zijn eigen verwoesting.
De aarde is krachtig genoeg om weer op te bloeien, met of zonder de mens als bewoner. Dat hebben we gedurende de Corona pandemie letterlijk zien gebeuren; terwijl de mens verplicht binnenshuis was, liepen de wilde dieren door de straten.
Het werk wat ik aanbied is prachtig; vrouwencirkels, ceremonies, retraîtes en ook de één-op-één begeleiding. Magisch en diep, echt waar. Maar draagt het wel genoeg bij? Ik vraag het me in deze donkere dagen af. Draagt mijn werk bij aan de heling van de mens op aarde en daarmee ook de heling van de aarde zelf? Of schiet ik tekort?
Afgelopen nacht, tijdens een borstvoeding momentje met mijn dochter was er ruimte voor reflectie en bezinning op de vraag; doe ik wel genoeg?
Ik realiseerde me (gelukkig) dat het vrouwenwerk ontzettend van waarde is. De wereld heeft meer vrouwen nodig die durven te gaan staan voor wat ze hier op aarde komen doen. De aarde snakt naar vrouwelijke leiders die in verbinding leven met hun vrouwelijke wijsheid en in balans leven met de mannelijke energie. Vrouwen die een voorbeeld durven te zijn voor het grotere geheel. Alle op macht beluste wereldleiders, die er een grote puinhoop van maken, zijn getraumatiseerde mannen met een extreem verward en groot ego. Zij hebben geen trauma’s geheeld van hun verleden — ze uitten het trauma wat ze leven.
Vrouwen die zich herinneren wie ze zijn, waar ze vandaan komen en leven vanuit de wijsheid van hun baarmoeder — zij herinneren hun diepe, oeroude verbinding met moeder Aarde. Ze zouden haar nooit pijn willen doen of de aanblik van haar verwoesting kunnen verdragen. Gegronde vrouwen zijn in staat om vanuit compassie en vanuit verbinding met hun hart naar oplossingen te kijken.
Wanneer vrouwen leven in verbinding met hun intuïtieve gaven en geen angst ervaren om wijsheid te delen, wordt het mannelijke veld hiermee aangeraakt en zal dit verzachting brengen daar waar het het hardst nodig is.
Dus ja, mijn conclusie luidt dat het vrouwenwerk extreem belangrijk is om de huidige staat van bewustzijn op Aarde te helen, openen en te vergroten.
Ik wens dat mijn dochter opgroeit op een bloeiende veilige planeet om vrouw te kunnen zijn, daarvoor heb ik als vrouw en als moeder het voorwerk te doen. Zodat zij op haar moment kan gaan staan en mag bloeien. In haar uniekheid en in dat wat ze hier komt doen.
Wanneer je nieuwsgierig bent naar mijn aanbod rondom vrouwenwerk, dan verwijs ik je met heel veel liefde door naar mijn website of klik op één van onderstaande links. Mijn werk wordt gedragen binnen een veilig veld om in thuis te komen, te herinneren, te helen en in te ontwaken.
Ik ben benieuwd naar je gevoel bij het lezen van deze post, voel je vrij om het te delen in de comments. Liefs!
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.