Wie geeft jou eigenlijk toestemming?

Misschien herken je dit. Dat je iets wilt zeggen, maar eerst in je hoofd langs allerlei denkbeeldige poortwachters moet. Dat je voelt: ik wil dit delen, ik wil mezelf uitspreken, maar ergens hoor je een stem die vraagt: “Mag dat wel? Is dat wel verstandig? Wat zal iemand ervan vinden?”

Wanneer je uit een relatie komt waarin psychische en emotionele mishandeling een rol speelden, kan toestemming vragen bijna automatisch zijn geworden. Vaak niet eens hardop, maar vooral in jezelf.

Je hebt jezelf aangeleerd om eerst te scannen, te checken, jezelf af te stemmen.

Ook nu je niet meer samen bent, kan dat mechanisme nog actief zijn. Het is een logisch gevolg van langdurig psychisch en emotioneel huiselijk geweld.

Maar laten we eens kijken naar dat woord, want het woord zelf zegt het al:

Toe-stemming: stemt iemand toe?

Stemmen doe je zelf. Als jij voelt dat je iets mag uitspreken, als jij voelt dat je iets wilt zeggen, dan mag je spreken. Of iemand dat nou leuk vindt of niet. Of iemand dat serieus neemt, van je aan wil nemen of dezelfde visie deelt, daar gelaten. Of iemand toe stemt met wat jij zegt of niet zegt, dat is aan hen.

Jij hoeft enkel instemming met jezelf te ervaren. Oftewel, jezelf toestemming te geven.

Voor iets dat je geboorterecht is: spreken. Voor iets dat jouw geboorterecht is: je grenzen aangeven. Het is jouw geboorterecht en daarmee heb je niemands “toe-stemming” nodig.

En ik begrijp het hè. Wanneer je uit een relatie komt waarin je structureel bent gaan twijfelen aan je eigen waarneming, dan is het lastig om jezelf niet meer afhankelijk op te stellen. Dan is het lastig voorbij te gaan aan het stemmetje in je hoofd dat in de loop van de tijd zorgvuldig is gevoed.

In herstelfase 2, de fase waarin je probeert te begrijpen wat jou is overkomen, wat er is gebeurd en wat het met je heeft gedaan, kan die innerlijke stem extra luid zijn.

Gedachten en gevoelens schieten alle kanten op. Twijfel. Schuldgevoel. Schaamte.

Je analyseert gesprekken opnieuw. Je vraagt je af of je niet overdrijft. Of je niet te gevoelig bent. Of je het wel goed ziet.

Je herkent misschien inmiddels je triggers. Rationeel weet je dat je veilig bent, maar je lichaam reageert soms nog alsof dat niet zo is. En precies daar zit het verschil tussen weten en voelen.

Delen

Die interne stem is vaak geen waarheid. Het is een verzameling van boodschappen, ideeën en overtuigingen die zich hebben vastgezet in je mind.

Je zenuwstelsel heeft zich aangepast om te overleven door alert te zijn en te blijven. Door af te stemmen, vooruit te denken en te voorkomen.

Dat mechanisme hielp je toen, maar nu mag je langzaam leren dat het niet meer nodig is om eerst goedkeuring te zoeken voordat je spreekt.

Stel jezelf eens een andere vraag.

Nu je uit die relatie bent. Nu je niet meer met hem samen bent, ga je terug naar jezelf. Vraag jezelf af: Stem ik met mij in om dit te zeggen? Om me uit te spreken? Om mijn ervaringen te delen? Om mijn gevoelens te uiten?

Voel ik dat ik dit wil doen, voor mezelf. Om te herstellen, om te groeien, om te ontwikkelen, om verder te komen, om te doorvoelen, om het te kunnen afsluiten? Ja?

Dan heb je toestemming.

Je gevoel zegt “ja” en daarmee heb je toestemming. Je hebt die van een ander niet nodig. Nooit nodig gehad overigens. Dat is slechts iets dat hij jou wilde laten geloven.

Je hebt niemands toestemming nodig om te mogen spreken over je gevoelens en ervaringen. Over jouw waarheid.

Het zijn woorden en die mogen gesproken worden, dus voel je daarin vrij en laat je niet tegenhouden door de stem in je hoofd.

Is dit makkelijker gezegd dan gedaan? Absoluut.

Gaat dit van het één op andere moment? Absoluut niet.

Het is een proces. Een deel van herstel.

Stukje bij beetje de oude stem onderscheiden van jouw eigen stem. Stap voor stap herkennen: wat is van mij? Écht van mij? En wat is van hem?

Wat heeft hij mij jarenlang ingefluisterd, voorgehouden, voorgeschoteld, aangepraat en ingeprent?

Wat ben ik gaan geloven, wat eigenlijk helemaal niet klopt?

Dat onderscheid maken kost tijd en energie.

Soms voelt het alsof je twee stappen vooruitzet en er daarna weer één terug doet.

Dat is normaal. Zeker in deze fase van herstel.

Toestemming nemen hoeft niet groots of opvallends te zijn. Het mag klein beginnen.

Misschien begint het met het opschrijven van wat je eigenlijk wilt zeggen. Misschien spreek je wat je wilt zeggen eerst hardop uit wanneer je alleen bent. Of misschien deel je het met die ene persoon waar jij je veilig bij voelt.

Wees zacht voor jezelf en heb compassie, terwijl je dit doet.

Elke stap is er één. Elke poging is een stap vooruit.

Jezelf toestemming geven is niet arrogant of iets rebels. Het is een vorm van zelfliefde. Het draagt bij aan het herstel van je identiteit.

Het is bouwen aan je zelfvertrouwen.

Ik ben daar zelf ook nog steeds in aan het leren. Ook ik merk soms dat er nog oude reflexen opkomen.

Dat ik eerst wil inschatten hoe iets zal landen bij de ander. Dat ik spanning voel voordat ik iets deel. Maar ik ben in beweging en dat is wat herstel is. Herstel is geen eindpunt. Het is een beweging.

Elke keer dat ik mezelf afvraag: “Stem ik met mezelf in?” dan voel ik hoe mijn lichaam reageert en kom ik een stukje dichter bij mezelf.

Dat is waar het om gaat.

Niet of iemand anders toestemt.

Niet of iedereen het begrijpt.

Niet of het perfect geformuleerd is.

Maar dat jij voelt: “Dit klopt voor mij.”

Delen

Als niemand iets van je zou vinden en er zou geen oordeel bestaan, wat zou jij dan zeggen? Misschien is dát de plek waar je mag beginnen.

Tot snel.

Liefs, Wen

Wil je jouw verhaal kwijt of heb je support nodig? Stuur mij een bericht door op onderstaande knop te drukken.