Toen ik zei dat ik weg wilde gaan, kreeg ik dit advies

Sinds de geboorte van de jongste had ik regelmatig contact met iemand uit de familie van mijn ex. Op de een of andere manier zag ze de waarheid in mijn ogen als ik zei dat het “goed” met me ging.

Ze voelde de energie wanneer we ergens binnenkwamen. Een energie die niet klopte bij de uitstraling.

De uitstraling was er één van een gelukkig gezin. Vader, moeder, twee kinderen. De partners samenwerkend en liefdevol naar de kinderen.

Deze uitstraling was er al vanaf het begin, maar hoe langer de relatie duurde des te meer dit ‘de schijn ophouden’ was. In het begin kon men er waarschijnlijk de vinger niet opleggen.

Het leek alsof we een gelukkig gezin waren en met momenten was dat ook zo. Anders was ik nooit zo lang gebleven.

Anderhalf jaar voordat de relatie eindigde, begon de schone schijn door te schemeren bij sommige mensen. Zoals bij die ene persoon.

Als we elkaar zagen, spraken we over van alles en nog wat. Ik vond het vaak gezellig en ze was leuk met de kinderen.

Op de momenten dat we met zijn tweeën waren, gaf ik haar af en toe inzicht in hoe het er achter de voordeur aan toe ging.

Ze was niet verbaasd. Ze kende mijn ex tenslotte al langer.

Ons contact nam stukje bij beetje toe, waardoor ik haar steeds wat meer in vertrouwen durfde te nemen.

We spraken elkaar ook via WhatsApp en soms telefonisch. Dan konden we met gemak een uur aan de telefoon hangen. Pratend over wat zij in het verleden had meegemaakt en hetgeen ik op dit moment doormaakte.

Zij gaf mij de ruimte om te vertellen hoe het er écht aan toe ging bij ons thuis.

Ik vertelde haar gebeurtenissen waar niemand van wist.

Alles wat ik haar vertelde heeft ze nooit als dusdanig erkend of benoemd. Hieruit blijkt maar weer hoe weinig kennis er is van psychisch en emotioneel huiselijk geweld.

Misschien herken jij ook hoe pijnlijk het is wanneer iemand wel luistert, maar niet echt begrijpt wat jouw werkelijkheid is. Dat het misschien wel gebagatelliseerd wordt of kleiner wordt gemaakt dan het voor jou voelt.

Neem het ze niet kwalijk. Ze weten niet beter.

Delen

Ondanks dat ze daar geen kennis van had, wist ze wel hoe het de kinderen en mij verging.

Dat we elke dag op eieren liepen, dat er weinig gezinsuitjes waren en dat ik vooral aan het moederen en het huishouden was.

Na een aantal maanden contact, vertelde ik haar dat ik doodongelukkig was in deze relatie. Dat ik geen uitweg meer zag, geen oplossing. Geen mogelijkheden hoe het ooit goed moest komen.

Na alles wat ik had geprobeerd om de relatie beter te maken, toenaderingen, gesprekken aangaan of juist vermijden, grenzen aangeven of juist laten overschrijden, mezelf aanpassen, steeds meer taken op me nemen… Niets leek te helpen.

Ik had de hoop opgegeven.

Hoeveel verdriet mij dat ook deed. Ik zag geen lichtpuntje meer, niets goeds in het vooruitzicht.

Desondanks adviseerde ze me keer op keer om het nog even vol te houden. Het nog even te proberen en niet bij hem weg te gaan.

“Want het is heel zwaar om in je eentje voor twee kinderen te zorgen” zei ze dan, waarna ze vertelde over haar eigen ervaring als alleenstaande moeder van twee kinderen.

Ik geloofde haar direct. Ik had nooit de wens voor een tweede gehad als ik in mijn eentje was geweest.

Het bewust alleenstaande moederschap van mijn oudste vind ik prachtig. Het mooiste dat me is overkomen.

Zielsgelukkig heeft me dat gemaakt. En direct wist ik dat wanneer ik alleen zou blijven, ik het bij één kindje zou houden.

Toch groeide mijn kinderwens toen de oudste een jaar of 4 was. En omdat ik ook voelde dat ik het niet in mijn eentje wilde doen, besloot ik te gaan daten.

Fast forward naar dat gesprek wat mij zo bijstaat.

Daarin vertelde ik haar dat ik er 99% zeker van was dat ik bij hem weg zou gaan. Daarop gaf ze mij, als je het mij vraagt, het slechtste advies ooit.

Namelijk dat ik het nog even moest proberen en volhouden, omdat het beter zou worden naarmate de jongste ouder zou worden.

Laat ik vooropstellen dat ik begrijp dat zij vanuit haar eigen ervaring mijn situatie beredeneerde. Dat ze zelf het moederschap van twee als heel zwaar had ervaren en dat ze mij dit vanuit liefde wilde besparen.

En dat ze waarschijnlijk geen idee had hoe ernstig de situatie was, ondanks alles wat ik haar had verteld door de tijd heen.

Toch voelde dit als een slecht advies.

Want waarom zou ik moeten blijven in een relatie die mij doodongelukkig maakte? Waarom blijven in een relatie die schadelijk was? Zowel voor de kinderen als voor mij.

De lichamelijke klachten van mijn kinderen, van mij. Mezelf niet kunnen zijn. De spanningen thuis die dagelijks voelbaar waren. Het voortdurend op eieren lopen.

Moest ik dat allemaal voor lief nemen, omdat het in mijn eentje “heel zwaar” zou zijn met twee jonge kinderen?!

Misschien heb jij jezelf ook weleens afgevraagd of je dan maar moet leren leven met wat je eigenlijk kapotmaakt. (Spoiler: Dat moet je niet.)

Ondanks wat ik haar allemaal had verteld, adviseerde ze mij om bij hem te blijven.

De boosheid die daaruit voortkwam zette me aan het denken. Want waarom was ik zo boos op haar advies?

Onbegrip.

Ik kon niet begrijpen dat je iemand, waar je zegt om te geven, adviseert om te blijven doorgaan met iets dat uitzichtloos voelt. Met datgene wat iemand doodongelukkig maakt. Met iets wat schadelijk is voor de kinderen.

Ik zou dat iemand nooit adviseren als het zo helder is.

Daarom koos ik voor mezelf. Voor de hoop die ik had dat ik ooit wel weer gelukkig zou zijn. Voor de hoop dat mijn kinderen zich weer lekker in hun vel zouden voelen, zich veilig zouden voelen elke dag.

En natuurlijk was ik me volledig bewust van de shitshow die uit mijn keuze zou voortvloeien.

Toch was ik er klaar mee. Klaar met grensoverschrijdend gedrag, klaar met het onveilige gevoel.

Ik wilde dat niet meer.

Niet voor mij, niet voor mijn kinderen en zelfs niet voor mijn ex.

Ik gunde ons allemaal een beter leven, een leuker en fijner leven. Een gelukkig leven en ik had niet meer het geloof dat dat mogelijk was in de huidige samenstelling.

En nu ben ik hier. Langere tijd uit de situatie en terugkijkend op het moment dat ik besloot er een punt achter te zetten.

Ik ben blij dat ik het gedaan heb en teleurgesteld dat ik het niet eerder deed. Maar dat is achteraf makkelijk praten.

Delen

Wanneer je in een situatie zit van psychisch en emotioneel huiselijk geweld, waarbij je geïsoleerd bent geraakt van je familie en vrienden en vervreemd bent van jezelf.

Waarbij je geen plek hebt om naartoe te gaan en samen kinderen hebt, dan is het lastig om daadwerkelijk de stap te zetten om er een punt achter te zetten.

Je zet zo’n stap gewoon niet zomaar. Niet als je wereld kleiner is geworden, je aan jezelf twijfelt en niet weet waar je naartoe moet.

Ik deed dat dus niet direct. Ja, ik zette er een punt achter, voor mezelf. Lang voordat ik het hem vertelde.

Dat maakte de situatie voor mij nog lastiger, omdat ik de schijn moest ophouden. Ik ging nog beter mijn best ging doen om escalatie te voorkomen.

Ik kon het hem nog niet vertellen.

Wanneer jij nu in een partnerrelatie zit waarin jij je onveilig voelt. Waarin jij een punt achter je relatie wilt zetten, maar niet durft uit angst voor de gevolgen achter de voordeur?

Zorg dan dat je het zeker weet. Dat je duidelijk hebt voor jezelf wat je wilt en hoe je daar kunt komen. Deel dat alleen met de persoon die jij écht kan vertrouwen en bereid je vertrek voor.

Zo creëer je een moment dat je weg kan en blijf je sterk op momenten dat je na vertrek even twijfelt.

Je hoeft niet vandaag al te vertrekken. Helder krijgen wat jij wilt, is een goed begin.

Mijn keuze begon ook niet bij het vertrek. Die begon bij het moment waarop ik diep van binnen voelde: ik wil hier niet langer blijven.

En pas als jij dat bij jezelf voelt, is het tijd voor vertrek.

Tot snel.

Liefs, Wen

Wil je jouw verhaal kwijt? Heb je een vraag die je graag beantwoord ziet op deze blog? Of heb je support nodig? Stuur mij een bericht door op onderstaande knop te drukken of stuur mij een DM op Instagram.

PS: Deze blog is geschreven vanuit mijn persoonlijke ervaringen en perspectief. Ik beschrijf hoe ik gebeurtenissen heb beleefd, zonder aanspraak te maken op objectieve feiten. Namen en herkenbare details zijn aangepast om de privacy van alle betrokkenen te waarborgen.