Al tijdens mijn zwangerschap voelde ik dat het niet klopte

Van de week zat ik in de auto en zette ik een podcast aan van een ondernemer die twee kindjes in haar eentje heeft gekregen.

Ik heb een beetje extra bewondering voor alle alleenstaande moeders. Of zij er nu bewust voor heeft gekozen het alleen te doen of niet. En of ze nu fulltime alleen voor haar kinderen zorgt of een deel van de tijd, het is niet niks.

Mijn moederschap begon als bewust alleenstaande moeder. Oftewel, mijn oudste kreeg ik met hulp van een donor.

Een fantastische ervaring. Nog beter dan ik me had kunnen voorstellen.

Tegelijkertijd leerde het me dat één kindje als alleenstaande moeder voldoende voor mij was. Toen ik nog een kinderwens ontwikkelde, besloot ik te gaan daten.

Het gevoel ontwikkelde zich. Het gevoel dat het óók voor mij mogelijk was, een gezin met een vader, een moeder en 2 kinderen, groeide.

Er was vast een man van rond mijn leeftijd zonder kinderen maar met een kinderwens, die het geen probleem vond dat ik zelf al een kindje had.

Over wat ik tijdens het daten allemaal heb geleerd in de strekking van dit verhaal, laat ik voor nu achterwege.

Fast forward naar dat moment in de auto, luisterend naar een bewust alleenstaande moeder van twee kinderen.

Ze vertelde over de tweede zwangerschap en vergeleek deze met wat ze bij de eerste zwangerschap had meegemaakt. Ze vertelde de aanloop naar de bevalling toe, over de bevalling zelf en de paar dagen erna.

Ik was ontroerd door het geluk waarover ze sprak, door wat goed ging en wat minder goed ging. De support die ze niet kreeg, maar wel van een vriendin had gekregen.

Het hele verhaal deed me terugdenken aan mijn eigen tweede zwangerschap. Een periode waar ik maar weinig aan terugdenk, in vergelijking tot de eerste zwangerschap.

Laat ik meteen het idee uit de wereld helpen dat ik meer om één van mijn twee kinderen geef; dat is niet zo. Ik heb ze even lief en ga met beide op dezelfde manier om.

En laat ik er dan ook meteen duidelijk over zijn dat mijn zwangerschap, de bevalling en de periode erna volkomen losstaan van de kinderen. Hoe mijn beleving is van beide perioden, zegt niets over hoeveel ik om mijn kinderen geef.

Dat ik weinig terugdenk aan de tweede zwangerschap, zegt niets over mijn liefde voor mijn kinderen. Die is voor beide hetzelfde.

Het denken aan die tweede zwangerschap, de bevalling en de periode erna doet me ook verdriet.

Verdriet omdat het allemaal niet is verlopen zoals ik had gehoopt.

Bij de eerste vond ik het logisch dat ik veel alleen deed. Controles bij de verloskundige, babyspullen kopen, de kinderkamer in orde maken en voor de baby zorgen toen hij geboren was.

Bij de tweede vond ik het veel minder logisch dat ik veel van dit soort dingen alleen deed.

Ik vond het lastig dat ik veel controles bij de verloskundige alleen bezocht. Ook op de dagen dat hij vrij was van zijn werk, kon hij om de een of andere reden niet meer.

Dat vond ik jammer, want hoe fijn was het geweest om even samen de deur uit te gaan, om daarna nog ergens een kop koffie te drinken en een goed gesprek te voeren.

Dat gebeurde niet. Er was geen tijd, geen zin of iets anders dat voorging.

Het voelde alsof de zwangerschap onbelangrijk was en daarmee de baby ook.

Veel babyspullen van de eerste wilden we opnieuw gebruiken voor de tweede. De dingen die opnieuw aangeschaft moesten worden, werden door mij aangeschaft.

De box en het wiegje heb ik in elkaar gezet. Muren en kozijnen werden grotendeels door mij geschilderd in verfkleuren die hij nog had staan, want het was zonde om nieuwe verf te kopen.

De bevalling was zwaar en een aanslag op mijn lichaam.

Ik kon weinig van de kraamtijd genieten. Ik had veel pijn en moest al snel stoppen met de borstvoeding om mijn lichaam te helpen herstellen. Daar had ik veel verdriet van.

Ik kan me niet herinneren dat mij ooit is gezegd dat hij bewondering voor mij had of dat hij trots was op hoe ik de bevalling heb doorstaan. Geen liefkozende woorden of bemoediging tijdens de bevalling.

Ik herinner me wel de irritatie over het autostoeltje. Die was hij vergeten mee te nemen, toen we halsoverkop naar het ziekenhuis moesten tijdens de bevalling. We hadden het nodig om de baby op een veilige manier thuis te brengen.

Ook herinner ik me de snelheid waarmee zijn moeder ons moest bezoeken in het ziekenhuis, terwijl ik dat niet nodig vond. Maar goed, misschien was dat gewoon het trotse gevoel dat hij wilde delen.

Ik voelde al vrij snel dat er dingen niet klopten. Rond de vijfde of zesde maand van mijn zwangerschap, begon dat steeds duidelijker te worden. Ik kreeg geen hulp met de zorg voor de oudste of in het huishouden, ondanks dat ik zware bekkeninstabiliteit had.

Tijdens de zwangerschap werd er in mijn optiek veel alcohol gedronken. Ik had al vaker aangegeven dat ik me daar niet prettig bij voelde en dat het ook voor onveilige situaties kon zorgen:

“Wat als er iets gebeurt, waardoor ik met spoed naar het ziekenhuis moet?”

Voor mijn gevoel bleef zijn ontspanningsmoment met alcohol belangrijker.

In het derde trimester kaartte ik dit opnieuw aan, omdat de bevalling dichterbij kwam. Wat als er complicaties zijn? Moet ik dan met een taxi naar het ziekenhuis?

Hij gaf aan mijn punt te begrijpen en zei dat hij zou stoppen met drinken, om op enig moment weer te beginnen, zonder dat ik dat meteen doorhad.

Op het moment dat ik erachter kwam, ontstond er vaak opnieuw een discussie of ruzie. Ik vond het jammer dat we er nooit goed over konden praten en op één lijn kwamen te zitten.

Want tijdens de hele zwangerschap zorgden gesprekken over alcohol voor spanning. Spanning die zich vastzette in mijn lijf, waarbij ik mij afvroeg of dat niet schadelijk zou zijn voor de baby.

Toch waren het niet één of twee grote momenten die maakten dat ik voelde dat het niet klopte. Het waren juist al die kleine gedragingen en gebeurtenissen bij elkaar die maakten dat ik voelde dat dit geen gezonde, gelijkwaardige relatie was.

Tegelijkertijd praatte ik het goed, gedreven door verlangen.

Het verlangen naar een gezin met een vaderfiguur voor mijn oudste, samen een kindje en met zijn vieren verder.

Ik hield vast aan het idee dat stoppen met drinken dé oplossing zou zijn en dat de komst van de baby ervoor zou zorgen dat hij zijn verantwoordelijkheid zou nemen.

Ondertussen waren er ook momenten waarop hij wel betrokken was, wel aandacht gaf, wel even de partner was die ik voor ogen had. Dat maakte het verwarrend.

Delen

Zijn afwezigheid bij controles verklaarde ik voor mezelf door te denken dat ik me aanstelde. Zijn gedrag rondom alcohol zag ik als spanning of onzekerheid van zijn kant. Ook na de zwangerschap vergoelijkte ik zijn desinteresse om samen dingen te doen en zijn gebrek aan hulp in de zorg voor de kinderen.

Zelfs de momenten waarop hij uitspraken deed die mij raakten, zoals dat ik een slechte moeder zou zijn, probeerde ik te verzachten. Ik hield mezelf voor dat hij het niet zo bedoelde, dat hij waarschijnlijk moe was door slaapgebrek of gaf de alcohol de schuld.

Als ik er nu op terugkijk, zie ik dat er geen sprake was van gelijkwaardigheid.

Dat er een scheve verhouding was ontstaan waarin het voor mijn gevoel leek alsof hij nog steeds van alles kon doen zonder dat het gevolgen had en ik ondertussen te horen kreeg dat ik geen goede moeder zou zijn en op dagelijkse basis niks zou uitvoeren.

Dat ik net hersteld was van een burn-out, het huishouden draaide, de zorg voor de oudste droeg en bekkeninstabiliteit had, noem ik niet “niks”.

Net als dat ik na de zwangerschap fysiek moest herstellen, het huishouden draaide, de zorg voor beide kinderen droeg en nauwelijks nog alleen de deur uitging, noem ik ook niet “niks”.

Ik heb maanden moeten aandringen om ervoor te zorgen dat hij twee ochtenden per week de oudste naar school wilde brengen. Een school op twee minuten lopen, waarbij ik er alsnog voor zorgde dat alles klaarstond.

Als ik nu terugkijk op die periode, voel ik nog steeds het verdriet. Maar ik zie ook dat ik toen deed wat ik kon, met de kennis die ik toen had en waar ik op dat moment in zat.

Misschien kijk jij ook terug op een periode waarin dingen niet klopten.

Waarin je voelde dat er iets niet goed zat, maar waar je in bleef. Hopend en zoekend naar logica en verklaringen.

Misschien ben je boos op jezelf dat je het niet eerder hebt gezien of dat je niet eerder bent weggegaan, maar je kon niet anders. Je handelde met wat je toen wist, voelde en hoopte. Net als ik destijds.

De verwarrende en stressvolle situatie waar je in zat, zorgde ervoor dat je jezelf staande moest houden en je kinderen moest beschermen.

Dat is wat je hebt gedaan en dat is niet iets om jezelf op af te rekenen, maar iets om te erkennen.

Tot snel.

Liefs, Wen

Wil je jouw verhaal kwijt? Heb je een vraag die je graag beantwoord ziet op deze blog? Of heb je support nodig? Stuur mij een bericht door op onderstaande knop te drukken of stuur mij een DM op Instagram.

PS: Deze blog is geschreven vanuit mijn persoonlijke ervaringen en perspectief. Ik beschrijf hoe ik gebeurtenissen heb beleefd, zonder aanspraak te maken op objectieve feiten. Namen en herkenbare details zijn aangepast om de privacy van alle betrokkenen te waarborgen.