Een dag zonder vinkjes

Vanmorgen deed ik boodschappen. Dat was ongeveer het enige wat ik van mijn takenlijst kon schrappen. Tenminste, dat is wat ik mezelf vertelde toen ik ‘s avonds terugdacht aan mijn dag.

Want de rest van de dag speelde ik uren met mijn dochter. Ik zat naast haar op de grond met een pop in mijn handen. Ik schoof Playmobilfiguurtjes heen en weer. Ik speelde hondje. Dat betekent, voor wie geen peuter in huis heeft, dat je op handen en voeten door de woonkamer kruipt terwijl iemand van nog geen meter groot je opdrachten geeft.

“Hondje hier.” “Hondje zitten.” “Hondje bal.”
Ik kan bevestigen dat hondje een veeleisende baas heeft.

En toch bekroop mij tegen de avond dat vervelende gevoel dat ik “niets gedaan” had. Alsof een dag pas geslaagd is wanneer er iets afgewerkt, opgeruimd of afgevinkt werd. Waarom is het toch zo moeilijk om tevreden te zijn met een dag waarop niets moest en zoveel mocht?

Misschien ben ik een beetje verslaafd geraakt aan zichtbare resultaten. Ik houd van lijstjes, afgevinkte taken en bewijs dat je tijd nuttig besteed werd. Maar veel van de belangrijkste dingen in ons leven laten zich niet afvinken. Zoals een kind dat zich gezien voelt. Een gesprek met een vriend. Een wandeling. Een boek lezen. Een middagdutje. Een uur creatief rommelen zonder eindresultaat. Dat zijn investeringen waarvan je het rendement pas veel later merkt. Of soms helemaal niet kunt meten.

Ik stelde mezelf vandaag de vraag: Als mijn dag niet productief was, vind ik het dan wel een geslaagde dag?
Eigenlijk wel, ik zag mijn dochter schaterlachen. Ik kreeg knuffels. We hadden nergens haast voor. Het was een rustige dag. Waarom voelt dat dan niet voldoende?

Ik ben opgegroeid met het idee dat rust iets is wat je verdient. Eerst werken, dan ontspannen. Eerst productief zijn, dan genieten. Een kinderbrein werkt anders. Mijn dochter ontwaakt ‘s morgens niet met een takenlijst. Ze wilt spelen, ontdekken, lachen, leven. Dat is niet lui. Volgens mij ben ik gewoon vergeten hoe dat moet.

Ik merk dat dit gevoel mij niet vreemd is. Vorig jaar schreef ik al over mijn Tadaa!-lijst. Mijn poging om niet alleen te kijken naar wat er nog moet gebeuren, maar ook naar wat al gedaan is. Kleine dingen die anders ongemerkt verdwijnen: een huilbui getroost, een maaltijd op tafel, veel gelachen, … Dingen die nooit op een to do-lijst staan, maar wel mijn dag dragen.

En toch betrap ik mezelf er vandaag opnieuw op dat ik die bril soms vergeet op te zetten. Dan wint mijn interne takenlijst met vinkjes het van het echte leven op de vloer van de woonkamer.

Ik ga iets proberen en misschien heb jij er ook iets aan. Aan het einde van de dag noteer ik niet wat ik heb gedaan, maar:

• Wanneer voelde ik mij goed?

• Wanneer heb ik plezier gehad?

• Wanneer voelde iemand zich door mij gezien?

• Wat zou ik opnieuw doen, ook al stond het niet op mijn takenlijst?

Ik stop met de vraag “Wat heb ik vandaag afgewerkt?” en stel mezelf voortaan de vraag “Wat heb ik vandaag beleefd?”. De kans is groot dat ik mij eerder herinner hoe ik vandaag door de woonkamer kroop als een blaffende hond in plaats van de boodschappen.

Nog één kleine vraag.
Vond je dit leuk om te lezen? Geef de nieuwsbrief gerust een ❤️ of laat een reactie achter. Dat helpt mijn verhalen bij andere lezers terechtkomen.

🌷 Zin in meer? Duik in het archief.

🙋‍♀️ Abonneer je en ontvang elke week een nieuw verhaal over simpel leven, kleine gelukjes en leven met de seizoenen in je mailbox.

💌 Ken je iemand die dit ook leuk vindt? Stuur deze nieuwsbrief gerust door.

Deel Vier Vandaag 🎉