Nou, laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: ik ben die moeder. Ik ben zo ontzettend die moeder dat ik vrij zeker weet dat ik volgend jaar, of laten we zeggen, op mijn sterfbed nog terug zal denken aan het moment dat ik die moeder werd.
Maar laat ik bij het begin beginnen.
Het is maandagochtend, 08:07. Niet zomaar een maandagochtend, maar de maandagochtend waar we al weken – wat zeg ik, járen – met angst en beven tegenop zien. Ze gaat naar school. We hebben haar ingeschreven, er zit een gevulde broodtrommel in haar tas, ontbijtkoek, boterhammen, Instagram-worthy snackbakje met noten, rozijnen en gepofte rijst, the whole shebang. Er is geen weg meer terug.
Comments
Nothing yet. Say the first thing.
Sign in to join the conversation.