Ik stuur

De eerste keer dat ik het hoorde, dacht ik dat er iets ontbrak. Niet in de zin, maar in de jongere die de zin uitsprak. Ze keek me aan en zei, met de achteloosheid van iemand die constateert dat het buiten donker is: ‘Ik stuur je.’ Dat was alles. Ik wachtte. Er kwam niets meer. ‘Je stuurt me’, zei ik. ‘Wat?’ Ze keek me aan met de uitdrukking die jongeren reserveren voor mensen die vragen waarom je…